3

Anne parka geri geldiğinde yüzü kanlar içerisindeyi. Anlaşılan Eflin ölmüştü.

"Anne diyor ki ders iptal." Odamıza gittik. Baran'la ikimiz Yatağa oturmuş usulca birbirimize bakıyorduk. Bir an da dudağıma yapıştı. Kulağıma, "İçimde kalmasın." Dedi ve üstümdeki salaş tişörtü çıkardı. Sütyenimi ustalıkla cozdu ve tekrar dudağıma yapıştı. Elleri bir yandan memelerimi elliyordu. Dudaklarımı bırakıp memelerimi yalamaya ve ısırmaya başladı. Son olarak memelerimi emdi ve kendi yatağına geri gitti. Bende sutyenimi ve tişörtümü tekrar üzerime geçirdim.

"Anne!" Bu manyak ne yapıyordu?

"Baran! Ne yapıyorsun?"

"Eflin gerçekten ölmüş mü onu öğreneceğim."

Anne geldi.

"Anne, Eflin nerede?"

"Öldü. Anneye karşı geldi." Haklıydık.

Ağlamaya başladım. Anne tekrar konuştu.

"Anne diyor ki, ağlamayı kes!"

Daha şiddetli ağladım.

"Anne ded-"

"Anne lütfen affet!" Baran anneye yalvariyordu.

"Ann-" Bu sefer diz çöktü.

"Anne yalvarıyorum bir kerecik affet!" Anne... Ağlıyordu...

Kısa sürede normal yüz ifadesine geri döndü ve ağzını tekrar açtı.

"Anne diyor ki, ayıcık..." Dedi ve ortalıktan kayboldu.

Ayiciga gittiğimde atkisinda bir anahtar buldum. Teşekkür ederim Eflin...

Anahtarı Baran'a gösterdim.

"Hazirlan. Vakit kaybetmeden gidelim."

Hazırlandık ve gidiyorduk. Ama gördüğüm şey beni yerimde sabitledi. Anne. Kanlar içerisinde bize doğru geliyordu...

"Tuzagima düştün, Defne."

Tam beni bicaklayacakken Baran beni kenara itti ve kendisi kalbinden bıçaklandı.

"Kaç." Son sözü buydu. Ardından yere yığıldı. Baran Ateş Tunç. Ölmüştü.

"Onu öldürdün!" Diye bağırdım.

"Evet." Diye düz bir cevap verdi. Elimdeki anahtarı ona fırlattım.

"Kes sesini!"

Anahtar sol gözüne gelmişti. Gözünden kan akıyordu. Ve bir an da.. O küçük bir çocuğa dönüştü ben ise anneye...

"Kurtuldum!"

"İ-iyi de nasıl?"

"Bu bir oyun Defne ve sen artık annesin. Eğer anne başka birisi tarafından zarar görürse o kişi anne olur. Şimdi çekil de şu lanet yerden kurtulayım."

Bu kadar kolay değildi.

"Hiç bir yere gidemezsin!"

"Ne?"

"Ben anneyim ve anne diyor ki, HİC BIR YERE GİTMİYORSUN!"

"BUNCA YIL BU LANET YERDEN KURTULMAK ICIN SACIMI SUPURGE ETTIM BANA BUNU YAPAMAZSIN!"

Yanına yaklaştım ve, "Amneye karşı gelemezsin." Diyerek kalbinden bicakladim.

BONUS!!!!!!!!!!!!

Ölen çocukların mezarliklarinin olduğu yerdeydim. Annenin mezarlığına doğru gittim.

"Çiçekleri çok sevdiğini biliyorum. O yüzden bol bol çiçek getireceğim." Dedim ve ağlamaya başladım.

"Keşke daha çok acı çekseydin." Diye fısıldadım.

SON