2

"Cevap bekliyorum."

"İstiyoruz ama nasıl yapacağız?"

"Annenin odasına girip bu lanet yerin anahtarını alacağız."

"Sen delirdin mi? Anne bizi görse canımızı okur!"

"Ama fark etmezse yapamaz."

"Yapalım bu işi!"

"Tamam plan şu; Anne birazdan gelince tuvalete gidebilir miyim diye sorucam. O sırada odasına gireceğim. Baran ben gelene kadar onu oyalayacak. Ardından Defne su içme bahanesiyle yanıma gelecek ve nöbet tutacak. Bu kadar."

"Anlaşıldı." Tam o sırada anne geldi. Plana basliyorduk.

"Anne, tuvalete gidebilir miyim?"

"Evet, gidebilirsin."

EFLİN'DEN...

Etraf temizdi. Annenin odasına girdigimde etraf çok kasvetliydi. "Cidden korkunç." Diye düşündüm kendi kendime. Acele etmem gerekiyordu o yüzden ise başladım.

DEFNE'DEN...

Baran anneyi oyalıyordu. İkimizde birbirimize baktigimizda zamanın geldiğini anladık.

"Anne, su içmeye gidebilir miyim?"

"Hayır, gidemezsin." Lanet olsun.

"Ama anne.."

"Annenin sözünden çıkamazsın Defne."

EFLİN'DEN...

Defne neredeydi? Zamanım yoktu. Mecburen risk alacaktım. Gözüme bir şey parlamişti. Oraya doğru gittim.

BARAN'DAN...

"Anne diyor ki kimse kipirdamasin. Anne odasına gidip gelecek." Dedi tehditkar bir sesle. Olamaz. Eflin!

EFLİN'DEN...

İşte! Anahtarı bulmuştum. Fakat koridorda annenin sesini duydum.

"Oh Eflin, Eflin. Annenin sözünden çıktın. Bedelini ödeyeceksin!"

Hayir. Bu kadar yaklaşmışken... Olmazdı. Bizim odaya açılan kapıdan girdim.

İçeride bir peluş ayı vardı. Ben kurtulamadım onlar kurtulsun.
Anahtarı ayicigin içine attım. Maalesef ki anne tam arkamdaki ve kalbime bıçağı sapladı. Artık çok geçti...