1

Aslında bu hikaye de bilmeniz gereken tek bir kişi var, biz ona anne deriz. Burada herşey onun kontrolünde. Onun hakkında çok az şey biliyorum. Fakat o biraz farklı bir anne...

Ben Defne Derin Batı. Buraya nasıl geldim bilmiyorum. Ama bir şeyin farkındayım. Biz onun kuklalarıyız.

"İyi misin Alara?"

"Çok susadım. Anne su içmeme izin vermiyor."

"Hadi gel bir daha soralım. Belki izin verir."

"Tamam." İzin vermeyecektir.

"Anne, şu içebilir miyim?"

"Hayır Alara. Yapamazsın."

Alara sinirlenmisti.

"Yeter ne yapmamı istiyorsun? Üç gündür su içmiyorum!" Dedi ve masanın üstünden aldığı şişeyi kafasına dikti.

"Hayır Alara!"

Anında silah sesleri geldi. Gözünü açtığımda Alara kanlar içinde yerdeydi. Anne konuşmaya başladı.

"Oh Alara, Alara. Annenin sözünden çıkamazsın." Çok korkmuştum.

"Anne korkuyorum. Odama gidebilir miyim?"

"Evet gidebilirsin."

Odaya girdiğim an da Baran'a sarıldım. Ağladığını gördüğü an bana sıkıca sarıldı. Yanımıza Eflin'de gelmişti. Konuşmaya başladım.

"A-anne. Alara'yi öldürdü..."

"Daha ne kadar böyle hapis yaşayacağız? Bizi öldürmeye çalışıyor!"

"İyi de bizi kontrol edebiliyor." Anne içeriden seslendi.

"Anne diyor ki herkes bahçeye!"

Hepimiz bahçeye toplanmıştır.

"Anne birazdan gelecek. İşim bitene kadar uslu uslu oynayın." Arkasını döndü ve gitti.

"Bir fikrim var." Ben ve Baran Eflin'e döndük.

"Ama ilk önce bana şunu söyleyin. Anneden kurtulmak istiyor musunuz?"

"N-ne?"