(giriş)

Bugünü hayatımın miladı olarak kabul ediyorum çünkü uğruna senlerimi verdiğim o üniversiteyi artık kazanmış bulunmaktayım. Sonunda Ankara'ya gidebileceğim ,çocukluğumun hayali olan o şehir. Ama içimde korku da vardı ne yapacaktım ben şimdi,orda tek başıma kim bilir neler yaşayacaktım bunlar beni korkuttuğu kadar heyecanlandırıyordu da . Kafamı pencereden dışarı kaldırdım ve derin bir ic çektim. Ne kadar rahatladığımı ve ne kadar mutlu olduğumu nasıl anlatabilirim bilemiyorum bu mutluluğu anlatabilcek kelimler arıyorum ama bulamıyorum.
İçime dolmaya başlayan huzurla hemen anne ve babamın yanina gittim. Ebeveynlerimle hiç çok yakın olmamıştık ben ne kadar yakınlaşmak istersem onlar beni bi o kadar kendilerinden uzaklaştırıyolardı .
Mutfağa girdiğimde annemin bardaklara çay doldurduğu ana denk gelmiştim. Yüzümdeki gülümsemeye bakıp aynı anda " Hayırdır ne bu mutluluğun kaynağı?" diye mırıldanmaya başladılar .İçimde başarımla gurur duymayacaklarını bilen küçük bir kız çocuğu vardı. O kız bana dünyaları yaktırırmış zamanla anlıyorum.
Yüzümdeki gülümsemeyi silerek Ankara'ya yerleşmişim dedim. Kafamda duurmadan dönen senaryolar eşliğinde kahvaltımı bitirdim . Hemen odama dönüp arkadaşıma haber verdim. Kendisi benim en uzak mesafem ama bi o kadarda yakın olanımdı. Başıma ne gelirse hemen ilk ona anlatiyordum o da aynı şekilde bana anlatıyordu .Artık onunla aramda mesafeler olmasına gerek kalmamıştı. Ankaraya gidince onda kalmayı planlıyordum .
Ahu 8 yaşındayken annesi ve babası ayrılmışlar zamanla önce annesini sonra babasını kaybetmiş kendi ayakları üzerinde durmayı zamanla ve düşe kalka öğrenmiş bi kız ve benim Ankara'ya gitme sebebim Ahu. Ahu benim senelerim.Ankaraya gitme nedenim biraz da oydu.