3. Bölüm: Tanımadık

Sevgili Günce,

Artık her şey bitti; olul gezisinden eve dönüyorum. Bu gezi için yüklü bir miktar ödedim diyebilirim. Yol boyunca hayal kuracak zaman da buldum. Jas ile yaşadıklarımızı, altın buluşumuzu…
Aklımda dün geceden kalan bir şeyler var. Siyah bir şey gördüğümü hatırlıyorum. Ve anlam veremediğim dizeler:
Sen bana baktığında beni göremezsin.
Ben sana baktığımda sen beni görürsün.
Beni kırarsan çoğalırım.
Ama hiçbir parçam, benden uzaklaşmaz.
Ben neyim?
Umursamıyordum. Muhtemelen aklımdan uydurduğum bir kaç saçma dizelerdi. Mutlu olmalıydım. Yanımda muhteşem bir pasta… yani… off… manzara var ve sonunda rehberden kurtuluyoum.
“Oldukça mutlusun,” dedi Jas. “Bilmeceyi artık umursamıyorsun galiba?” dedi sırıtarak.
“Ne bilmecesi?” dedim.
“Dünkü bilmece var ya; şu karganın getirdiği hani… Unuttun mu yoksa?
Güldüm.
“Hayal gücüne hayranım, Jas. Kargalar haberci kuşlar değildir.”
Jas bana anlam veremediğim bir endişe ile baktı. “Gerçekten hatırlamıyor musun?”
“Neyi hatırlayacağım ki?” diye sordum merakla.
Jas bir şey demedi. Bena bir bakış attı ve koltuğuna yaslanıp karşısına baktı.
Golf pantolonumun cebinden kitabımı çıkardım.
“Bunun ikinci kitabı çıkmış, biliyor musun? Leidia Strambus Ve Vahşi Doğanın Kapanı. Ama deri kapak olduğu için çok pahalıya satıyorlar-“
“Dün, Cennet Ormanı’nında, dere kenarında, bulduğumuz altınlarla alabilirsin.” dedi hemencecik.
“Ne altını? Altın mı buldun sen!”
Ben ne olduğunu anlamadan Jas elini beline koydu ve aniden bağırdı.
“Artık sabrım azalmaya başladı, Hoyakarnosa Janset! Bu enerjiyi artık nereden buldun bilmiyorum ama şaka yapma artık! Senin için endişeleniyorum…”
“Hey! Dur bir dakika, dedim, “şaka yapan ben miyim, sen misin? Sabahtan beri şu saçma sapan karga olayından söz edip duruyorsun! Ayrıca sen bilmeceyi nerden biliyorsun ki? Ben sana söylememiştim…
Jas’ın çatık kaşları yumuşadı. “Kafayı yiyorsun.”
“Sağol ya!”
“Hiçbir şey hatırlamıyorsun,” dedi sakince. “Doğruyu söylüyorsun.”
“Nihayet anladın.” demek isterdim ama kelimeler azımdan bir türlü çıkmadı. Jas’ın bu bakışı hayla halamet gibi görünmüyordu ve onun suratına baktıkça daha da çok endişeleniyordum. Ve içimde, kaynağını bilemediğim sahte bir mutluluk olduğunu yeni fark etmiştim. Artık gülümsemiyordum. Jas yalan söylüyormuş gibi görünmüyordu.
Gerçekten kafayı mı yiyordum?

3. Bölüm Devam Edecek…