Bölüm 2 Fotoğraflar

Uyandığımda ilk hissettiğim şey baş ağrısıydı.
Gözlerimi açmadan önce birkaç saniye boyunca olduğum yerde kaldım.
Perdelerin arasından sızan ışık odanın içine yayılmıştı.
Mia her zamanki yerinde, ayak ucumda kıvrılmış uyuyordu.
Dün gece gördüğüm mesaj aklıma geldi.
Anılarınız başarıyla geri yüklendi.
Bir anda gözlerimi açtım.
Telefonumu komodinin üzerinden kaptım.
Bildirim yoktu.
Mesaj yoktu.
Hiçbir şey yoktu.
Dudaklarımı birbirine bastırdım.
Belki gerçekten yorulmuştum.
Belki beynim bana oyun oynuyordu.
Belki de…
Telefon elimdeyken galeri uygulaması kendiliğinden açıldı.
Kaşlarımı çattım.
Ben açmamıştım.
Ekrana baktım.
Son görüntülenen albüm karşıma çıktı.
Başlık kısmında yalnızca tek kelime yazıyordu.
Maya
Kalbim bir anlığına duracakmış gibi oldu.
“Maya?”
Bu ismi daha önce duyduğumu hatırlamıyordum.
Albümün üzerinde parmağım birkaç saniye hareketsiz kaldı.
Sonra dokundum.
Ve dünya değişti.
İlk fotoğrafta bir sahildeydik.
Ben vardım.
Bunu biliyordum.
Üzerimde siyah bir ceket vardı.
Saçlarım rüzgârda savruluyordu.
Yanımda ise bir kız duruyordu.
Ela gözlü.
Uzun kirpikli.
Gülümsüyordu.
Kolunu omzuma atmıştı.
Ben de ona sarılmıştım.
Fotoğrafa uzun süre baktım.
Kızı tanımıyordum.
Ama fotoğraftaki ben onu tanıyordu.
Hem de çok iyi tanıyordu.
Bir sonraki fotoğrafı açtım.
Bir kafedeydik.
Masanın üzerinde iki kahve duruyordu.
Kız kameraya dil çıkarmıştı.
Ben gülüyordum.
Sonraki.
Bir doğum günü.
Sonraki.
Bir sinema salonu.
Sonraki.
Bir park.
Sonraki.
Bir kitapçı.
Sonraki.
Sonraki.
Sonraki.
Yüzlerce fotoğraf.
Yüzlerce.
Ellerim titremeye başladı.
“Bu da ne…”
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Nefes almakta zorlanıyordum.
Çünkü bu fotoğrafların hiçbiri montaj gibi görünmüyordu.
Hiçbiri sahte değildi.
Her ayrıntı gerçekti.
Gölgelere kadar.
Bakışlara kadar.
Gülüşlere kadar.
Fotoğraflardaki ben mutluydu.
Hem de uzun zamandır görmediğim kadar.
Ama yanındaki kızı tanımıyordum.
Hiç tanımıyordum.
Bu imkânsızdı.
Telefonu tekrar elime aldım.
Albümün sonundaki videolardan birini açtım.
Görüntü sallanarak başladı.
Kamerayı ben tutuyordum.
Kahkaham duyuluyordu.
Ardından ekran dönüp kıza odaklandı.
Aynı kız.
Maya.
İlk kez sesini duydum.
“Şunu çekmeyi bırak artık.”
Gülüyordu.
Benim sesim duyuldu.
“Hayır.”
“Kötü çıkıyorum.”
“Zaten hep kötü çıkıyorsun.”
“Terbiyesiz.”
Sonra ikimiz de gülmeye başladık.
Video birkaç saniye daha devam etti.
Ve kapanmadan hemen önce Maya kameraya bakıp bir şey söyledi.
Çok kısa.
Çok hızlı.
Ama yeterince netti.
“Bunu unutma olur mu?”
Video sona erdi.
Oda sessizliğe gömüldü.
Boğazım düğümlendi.
Çünkü ben unutmuştum.
Eğer gerçekten tanıyorsam…
Eğer gerçekten hayatımda yer aldıysa…
Onu tamamen unutmuştum.
Telefon ekranına baktım.
Albümün oluşturulma tarihi gözümün önüne geldi.
Altı ay önce.
Sadece altı ay.
Altı ay önce bu kız hayatımın merkezindeymiş gibi görünüyordu.
Ve şimdi…
İsmini bile ilk kez duyuyordum.
Tam o sırada telefonum çaldı.
Ece.
Ekrana birkaç saniye baktım.
Sonra aramayı açtım.
“Efendim?”
“Sesin neden böyle?”
Cevap veremedim.
Bakışlarım hâlâ ekrandaki fotoğraftaydı.
Maya gülümsüyordu.
Sanki beni tanıyordu.
Sanki ben onu tanıyordum.
Ve sanki bu fotoğrafta yanlış olan tek şey…
Onu hatırlayamıyor olmamdı.
"Ece.."
Sesim beklediğimden daha kısık çıktı.
Karşı tarafta birkaç saniyelik sessizlik oldu.
"Lilith?"
"Ece, sana bir şey soracağım."
"Neler oluyor?"
Telefonu kulağımla omzum arasında sıkıştırıp tabletten galeriyi açtım.
Kalbim hâlâ düzensiz atıyordu.
"Birini tanıyor musun?"
"Bu nasıl soru?"
"Ciddiyim."
Ece gülmedi.
Ben de gülmüyordum.
Sesimde ki gerginliği anlamış olmalıydı.
"Lilith, korkutuyorsun beni."
Tableti elime aldım.
Mayanın fotoğrafını açtım.
Kızın yüzüne baktım.
Sanki biraz daha uzun bakarsam onu hatırlayacakmışım gibi.
Ama hiçbir şey olmuyordu.
Tek bir anı bile.
Tek bir görüntü bile.
Yoktu.
"Ece"
"Efendim?"
"Maya kim?"
Sessizlik.
Bu kez gerçekten sessizlik.
Karşı taraftan hiç ses gelmedi.
Nefes sesi bile.
Kaşşarımı çattım.
"Ece?"
"Bu ismi nereden duydun?"
Kalbim sıkıştı.
Çünkü bu soru bana her şeyi anlatmıştı.
Ece bu ismi biliyordu.
"Ece."
"Önce sen söyle."
"Maya kim?"
"Sen bana önce nerden duyduğunu söyle."
Ayağa kalktım.
Odamın içinde yürümeye başladım.
"Ece!"
Sesim istemeden yükseldi.
"Telefonumda yüzlerce fotoğraf var."
Karşı taraftan keskin bir nefes sesi geldi.
Yutkunduğunu duydum.
Ve işte o an korkmaya başladım.
Gerçekten korkmaya.
Çünkü Ece şaşırmamıştı.
Sadece yakalanmış gibiydi.
“Ne fotoğrafı?”
“Bir kızla.”
Sessizlik.
“Adı Maya.”
Daha uzun bir sessizlik.
Sonra Ece çok yavaş bir sesle konuştu.
“Lilith…”
“Evet?”
“Bence bugün buluşmalıyız.”
Midem düğümlendi.
“Neden?”
“Çünkü bu telefonda konuşulacak bir şey değil.”
O an içimdeki huzursuzluk birkaç kat büyüdü.
Normal insanlar böyle konuşmazdı.
Bir kızın fotoğrafını gördüğüm için böyle tepki verilmezdi.
Bir şey vardı.
Bir şeyler biliyorlardı.
Ve ben o şeyin ne olduğunu bilmiyordum.
Bir saat sonra evden çıktım.
Mia kapının önünde oturmuş beni izliyordu.
“Merak etme.”
Anahtarı çantama attım.
“Ben de ne olduğunu bilmiyorum.”
Mia gözlerini kırpıştırdı.
Sanırım bu da onun destek verme şekliydi.
Ece ile her zaman gittiğimiz kafede buluşacaktık.
Yol boyunca telefon elimden düşmedi.
Fotoğraflara tekrar tekrar baktım.
Her baktığımda yeni bir ayrıntı fark ediyordum.
Bir bileklik.
Bir kolye.
Bir bakış.
Ama hiçbir şey hafızamı geri getirmiyordu.
Kafeye vardığımda Ece çoktan gelmişti.
Pencere kenarındaki masada oturuyordu.
Normalde beni görünce el sallardı.
Gülümserdi.
Bugün yapmadı.
Bugün gergindi.
Ben de öyleydim.
Karşısına oturdum.
Kimse konuşmadı.
Garson geldi.
Sipariş verdi.
Gitti.
Sessizlik devam etti.
Sonunda dayanamadım.
Telefonumu masaya bıraktım.
Fotoğrafı açtım.
Ekranı Ece’ye çevirdim.
“Evet.”
Sesim titriyordu.
“Şimdi anlat bakalım.”
Ece’nin gözleri fotoğrafa kaydı.
Yüzündeki renk yavaş yavaş çekildi.
Dudakları aralandı.
Ama konuşmadı.
Birkaç saniye boyunca sadece ekrana baktı.
Sonra fısıldadı.
“İmkânsız…”
“Bana da öyle geliyor.”
“Emin misin?”
“Ne konuda?”
“Bunu daha önce görmediğine.”
Sinirli bir kahkaha attım.
“Ece, bu kızın kim olduğunu bilmiyorum.”
Ece gözlerini kapattı.
Sanki başı ağrıyormuş gibi şakaklarını ovuşturdu.
Sonra bana baktı.
İlk kez gözlerinde korku gördüm.
Gerçek korku.
Ve söylediği şey bütün günün en korkunç cümlesiydi.
“Lilith…”
“Bu fotoğraflar silinmişti.”
Masadaki bütün sesler bir anda uzaklaşmış gibi geldi.
Kafedeki insanlar.
Kahve makineleri.
Konuşmalar.
Her şey.
Sadece Ece’nin sözleri kaldı.
“Ne dedin?”
“Bu fotoğraflar yoktu.”
“Nereden biliyorsun?”
Ece cevap vermedi.
Bu kez gözlerini kaçırdı.
Ve ben artık emindim.
Ece bir şey saklıyordu.
Hem de çok büyük bir şey.