Bölümler 1Şu an: Bölüm 1 ~Kurşuni Gökyüzü
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
23 Ocak 2024-Salı
İstanbul'da dondurucu bir hava vardı; saatler sabah onu gösteriyordu. Hafta tüm ağırlığıyla çoktan başlamış, kış tatiline çıkanlar ile işe yetişmeye çalışanların oluşturduğu yoğunluk Anadolu Yakası trafiğini kilitlemişti. Şehrin üzerindeki kasvet herkes için farklı bir anlam taşıyordu. Gökyüzü aydınlık görünse de güneş, kurşuni bulutların ardına saklanmıştı. Haber bültenleri gün içinde gök gürültülü kar yağışı beklendiğini duyuruyor, hemen ardından da günlerdir kamuoyunu meşgul eden o son dakika gelişmesini aktarıyordu: Günlerdir kayıp olan ünlü iş adamının oğlu bir inşaat alanında ağır yaralı bulunmuş, kaldırıldığı hastanede yaşam mücadelesini kaybetmişti. Kimi evlerde sıradan bir televizyon haberi gibi izlenen bu trajedi, bir ailenin ocağına kor gibi düşmüştü.
Tüm gözler ve kulaklar Kartal Adliyesi’ndeydi; dava, Ağır Ceza Mahkemesi salonunda görülüyordu. Salondaki soğuk duvarlar, evlat acısıyla sarsılan Yasemin Barlas’ın canından can alıyordu. Genç kadının gözleri çaresizce mahkeme heyetine çevrilmişti. Salonun ortasındaki sanık sandalyesinde yan yana oturan üç genç, karşı tarafta Barlas ailesinin vekilleri ve iddia makamındaki cumhuriyet savcısı yer alıyordu.
Kadın hâkim, sanıklara dönerek sordu:
"Son bir diyeceğiniz var mı?"
Olayla ilgisi olmadığını öne süren sanıklardan Caner söz aldı:
"Bütün dünya bizi unutmuş olsa da kanunların bizi terk etmediğini bu salonda gösterin. Biz suçlu değiliz. Daha doğrusu kendi adıma konuşmam gerekirse ben yapmadım. Gerçek sorumlular elbette cezasını çekmeli fakat durumu olmayan bizlerin üzerine..."
Hâkim sert bir tonla sözünü kesti: "Yeterlidir. Karara geçiyorum, lütfen zabıtlara aynen dercedilsin."
Yasemin ve Altay Barlas ayağa kalktı. Acılı anne, sanığın savunmasını sindirmekte zorlanırken eşi Altay her zamanki mesafeli ve kontrollü duruşunu koruyordu. Salondaki fısıltılar kesildi; yalnızca hâkimin sesi ve zabıt kâtibinin tuş vuruşları yankılanmaya başladı.
Hâkim, ara karar ve hükümleri zapta geçirdi:
"Gereği düşünüldü: Maktul Yaman Barlas’ın vefatına ilişkin dosyada mevcut delil durumu, toplanan delillerin henüz esasa ilişkin tüm kuşkuları gidermeye yeterli olmaması ve bazı kritik hususlardaki belirsizliklerin aydınlatılamamış olması sebebiyle tahkikatın genişletilmesine, bu doğrultuda duruşmanın ileri bir tarihe ertelenmesine;İsnat olunan suçun vasıf ve mahiyeti, mevcut kuvvetli suç şüphesini gösteren somut delillerin varlığı gözetilerek sanık Caner Kartal’ın tutukluluk hâlinin devamına;Diğer sanıklar Mert Kartal ve Kerem Yağcı yönünden; eylemlerine uyan Türk Ceza Kanunu’nun 149. maddesinin birinci fıkrasının (c), (d) ve (h) bentleri uyarınca; suçun birden fazla kişi tarafından birlikte, gece vakti ve silahla işlenmiş olduğu sabit görülerek nitelikli yağma suçundan mahkûmiyetlerine;Sanıklar Mert ve Kerem hakkında ayrıca TCK’nın 52. maddesi gereğince tayin olunan adli para cezasının süresi içinde ödenmemesi hâlinde doğrudan hapis cezasına çevrileceğinin ihtarına ve Caner Kartal'ın tutukluluğunun devamına karar verildi."
Duruşmanın ertelendiği sözleri salonda çınlarken köşeden yükselen hıçkırıkla bakışlar Yasemin Barlas’a çevrildi. Adliye çıkışında onu bekleyen basın ordusu, ardı ardına patlayan flaşlar ve yöneltilen ısrarlı sorular adeta bir uğultudan ibaretti. Merdivenlerden inerken dizlerinin bağı çözülen acılı kadın, yanında yürüyen eşi Altay’ın sessiz ve donuk yüzüne baktı. Kendilerini bekleyen araca geçtiklerinde boğazındaki düğümü güçlükle çözerek şoföre fısıldadı:
"Açıklama yapmayacağız. Doğrudan eve gidelim, Deniz ve Lale evde yalnız."
Yasemin ve Altay Barlas, adliyenin boğucu atmosferini arkalarında bırakıp Üsküdar’da, Çamlıca’nın sakin köşelerinden birinde yer alan sitelerindeki evlerine doğru yola çıkmışlardı. Bu sırada evde derin, tekinsiz bir sessizlik hüküm sürüyordu. İkizler, Deniz ve Lale, kendi odalarına çekilmişlerdi; özellikle Lale, günlerdir kapısını dünyaya tamamen kapatmıştı.
Deniz ise yaşadığı ağır şokun etkisindeydi. Okul kafilesiyle birlikte gittiği birkaç aylık yurt dışı eğitiminden döneli henüz iki gün olmuşken, kendisinden yalnızca bir yaş büyük olan abisinin yaralanma haberiyle sarsılmış, hemen ardından gelen cenaze töreniyle adeta darmadağın olmuştu. O günden beri o da tıpkı Lale gibi odasından dışarı adım atmıyor, yurt dışında öğrendiği web tasarımı ve dil çalışmalarıyla zihnini uyuşturmaya çalışıyordu. İkisi de bugünkü duruşmanın farkındaydı; ancak sitenin girişinde hazır bekleyen televizyon ekiplerinin, kameraların ve flaşların varlığı, gerçeğe bakma isteklerini tamamen yok etmişti.
Deniz, elindeki bardağı dudaklarına götürdüğü sırada yan odadan gelen tok bir sesle irkildi. Dakikalardır daldığı düşüncelerden bir anda sıyrıldı. Anne ve babası eve dönmüş olmalıydı; çünkü hemen yandaki odada duvara fırlatılan bir bardağın kırılma sesi ve ardından Lale’nin hıçkırıklarla dolu çığlıkları duyuluyordu. Lale yine derin bir krizin eşiğindeydi.
Deniz oturduğu koltuktan fırlayıp açık kapının eşiğine geldi. Yasemin Barlas, perişan bir halde kapının pervazına tutunmuş, gözyaşları içinde çaresizce kızını izliyordu. Lale ise babasının karşısında durmuş, titreyen yumruklarını Altay Barlas’ın kaskatı göğsüne güçsüzce vururken haykırıyordu:
"Baba! Niye gitmesine izin verdin? 'Defol git' demek zorunda mıydın sanki? Senin yüzünden çıktı o evden! Peşinden gitseydim hiçbir şey gelmeyecekti başına, sağ salim eve dönmüş olacaktık... Ama sen abimi o dondurucu soğukta yapayalnız bıraktın! Belki de o sokaklarda tir tir titredi! Şimdi ise toprağın altında... O caniler onun canına kıydı, sen ise hastanede abim can çekişirken alakasız kan testleri peşine düştün! Benim abim orada ölüme yürürken sen hâlâ 'Daha önce madde kullandı mı?' diye leke sürmeye çalıştın ona! Yoğun bakımdan bile çıkaramadın, yasal ziyaret hakkımız varken bizi sadece bir kere soktun yanına, kapılara sınırlar koydun! Abim hem senin hem de o sokaktaki katillerin yüzünden yok artık!"
Lale'nin gözyaşları yanaklarından sel gibi akıyor, sesi titreyerek odayı dolduruyordu:
"Şirketin bütün yükünü sırtına yıkmak istedin, hayallerini bir kalemde sildin attın! Ağzına geleni söyledin ona; 'Hayırsız evlatsın, eldivenle sevilecek birisin' dedin! Bana gösterdiğin o şefkatli yüzü birazcık da oğullarına gösterseydin abim bugün yanımızda olurdu! Deniz günlerdir şoktan çıkamayıp odaya kapanmazdı, abimin yokluğunu bile idrak edemiyor daha! İkizimi alıp uzaklara yolladın... Sen nasıl çocuk yetiştirdin baba? Dışarıdan bakan herkes bizi mükemmel, dört dörtlük bir aile sanıyor ama sen bu evi kendi ellerinle cehenneme çevirdin! Ne oldu şimdi? Vuracak mısın bana da? Yine doktorlarını çağırıp sakinleştirici iğneler mi vurduracaksın? Bir şey yap baba! Abim bunları hak etmedi... O çocukları içeri attır, yalvarırım! Onlar abime kıydı, evet... Ama sen de onu o gece kapının önüne koymasaydın, gitmezdi; sağ salim dönerdi evine... Bir şey yap, ne olursun bir şey yap..."
Lale’nin bilinci yavaş yavaş bulanıklaşıyor, boğazından dökülen sözler kesik hıçkırıklara dönüşüyordu. Vücudunda etkisini yitirmeye başlayan sakinleştirici ilaç, bedenini yeniden ağır bir uyuşukluğa teslim ediyordu. Deniz hemen öne atılıp ikizini kollarından yakaladı, babasının önünden yavaşça geri çekti. Gözlerindeki derin yorgunlukla başını kaldırıp babasına baktı ve başıyla dışarı çıkmasını işaret etti.Altay Barlas, kızının kulaklarında çınlayan zehir gibi sözleriyle öylece kalakalmıştı. Derin bir nefes alıp oğlunun sessiz komutuna uydu. Kapının kenarında yıkılmış bir halde bekleyen Yasemin’in koluna dokunarak onunla birlikte sessizce odadan çıktı ve kapıyı arkalarından kapattı. İki gün sonra lisedeki dersleri yeniden başlayacaktı ama evin içindeki bu enkazı toparlamak kolay olmayacaktı.
Deniz, ayakta durmakta zorlanan Lale’yi yavaşça yatağa oturttu ve ardından usulca yanına uzandırdı. İkisi de başlarını çevirip boşluğa, tavanın soğuk beyazlığına dikti gözlerini. Yan yana yatan ikizlerin aynı büyüleyici tondaki yeşil gözlerinden biri yaşlarla dolup taşarken, diğeri hiçbir duygu barındırmayan dipsiz bir boşluğa bakıyordu.
Odanın içine çöken ağır sessizlik, dışarıda uğuldayan tipiyle birleşerek duvarları daha da daraltıyordu. Deniz, yanı başında kesik kesik nefes alan Lale’nin titreyen parmaklarını avucunun içine aldı. Teninin soğukluğu, abisinin hastane odasındaki son anlarını hatırlatacak kadar keskindi; fakat Deniz’in yüzünde tek bir kas bile oynamıyordu. İçindeki fırtına o kadar büyüktü ki dışarıya vuracak bir ifade bulamıyor, bütün hislerini dilsiz bir boşluğa gömüyordu.
Lale’nin dudaklarından dökülen her suçlama, yalnızca kapının ardında kalan Altay Barlas’ın değil, Deniz’in de göğsüne saplanmıştı. Yurt dışındayken ailesinden kilometrelerce uzakta kurduğu o güvenli dünya, tek bir telefonla paramparça olmuştu. Babasının kusursuz aile maskesi, Yaman’ın ölümüyle tuzla buz olmuş; geriye sadece itibar kaygısıyla yoğrulmuş bir öfke ve ardı arkası kesilmeyen şüpheler kalmıştı. Babasının hastanede Yaman için istediği o testler, aslında ailenin lekelenmesinden duyduğu korkunun oğlunun canından daha ağır bastığının acı bir kanıtıydı.Deniz başını hafifçe yana çevirip Lale’ye baktı. İkizinin gözlerindeki yaşlar yavaş yavaş dinerken, sakinleştiricinin ağırlığı genç kızın kirpiklerine çökmüştü. Ancak bu uyku bir dinlenme değil, yalnızca acının üzerini örten ince bir tüldü. İki gün sonra başlayacak olan okul dönemi, sitenin kapısında bekleyen gazeteciler ve mahkemenin ertelediği o karanlık dava, onları bekleyen fırtınanın sadece başlangıcıydı.Deniz, Lale’nin üzerini örterek yavaşça yataktan doğruldu. Lale'nin masasının üzerinde açık duran bilgisayar ekranına, oradaki dijital kayıtlara ve haber bültenlerinin donuk başlıklarına baktı. Gözlerindeki o hissiz ifade, yerini yavaş yavaş karanlık bir kararlılığa bırakıyordu. Bu evde adaleti arayacak kimse kalmadıysa, o boşluğu doldurmak kime düşecekti ki...
Deniz yataktan doğrulup odadan çıkmak için bir adım attığı sırada, Lale titreyen elini güçsüzce havaya kaldırdı; parmakları Deniz’in kazağının ucuna dokunmak ister gibi havada asılı kaldı. Yatakta güçlükle dikilip sırtını başlığa yasladı. Boğuk, kırgın bir sesle fısıldadı:"Deniz... Lütfen gitme. Ben senin ikizinim, biliyorsun değil mi? Birbirimizin yanında olmamız, bu cehennemi beraber göğüslememiz gerekirken sen dönüp geldiğinden beri kendini koridorun sonundaki o odana kilitledin. Yanımda bile durmuyorsun."
Deniz kapıya yönelen adımlarını durdurdu ama arkasını hemen dönmedi. Omuzları kaskatı kesilmişti. Birkaç saniye sonra ağır ağır Lale’ye doğru döndü; bakışları her zamanki gibi donuk ve mesafeliydi.
"Konu benim senin ikizin olmam değil Lale," dedi, sesindeki sakinlik buz gibi odayı daha da soğutuyordu. "Söylediklerinin şu an yaşadıklarımızla ne alakası var?"
Lale’nin gözleri anında doldu. İkizinin bu denli yabancı, bu denli hissiz tepkisi karşısında göğsüne sert bir darbe almış gibi sarsıldı; derin bir hayal kırıklığı yüzündeki her çizgide belirdi. Deniz, Lale’nin bakışlarındaki o çözülmeyi görünce iç çekerek yatağın kenarına geri oturdu. İki kardeş, aralarındaki görünmez uçurumun iki yakasındaymış gibi birkaç saniye sessizce birbirlerine baktılar. Deniz’in yeşil gözlerindeki dipsiz hissizlik, Lale’nin şaşkınlığını ve acısını daha da derinleştiriyordu.
Lale, boğazındaki düğümü yutkunarak konuşmaya devam etti; sesi fısıltı ile haykırış arasında gidip geliyordu:
"Konumuz tam olarak bu Deniz! Ben senin ikizinim ama bana karşında bir düşmanın varmış gibi bakıyorsun... İyi olup yanında durmayı, seninle nefes almayı o kadar çok istiyorum ki... Ama verdiğim çabaya bile rezil olacakmışım gibi hissettiriyorsun o soğuk bakışlarınla. Sen benim ikizimsin ve bunu tamamen unutmuş gibisin. Keşke birazcık bizim yanımızda kalmayı seçseydin... Annemle babamın desteğiyle aylar öncesinden arkana bile bakmadan kaçıp gitmeseydin buralardan. Belki o akşam sen de bizimle beraber bu evde olsaydın, abim o kapıyı çarpıp çıkıp gitmeyecekti!"
Deniz daha fazla dayanamayarak Lale’nin sözünü sertçe kesti:
"Bitti mi?"
Deniz başını iki yana salladı, sesindeki ton ne öfkeliydi ne de yumuşak; yalnızca kabullenilmiş bir çaresizliğin ağırlığını taşıyordu.
"Annem haklıydı Lale... Senin zannettiğin gibi ben burada olsaydım hiçbir şey değişmeyecekti. O akşam burada olsaydım da kimse babama karşı çıkamayacaktı ve abim her halükarda o kapıdan çekip gidecekti. Belki evet, o korkunç olaylar ben buradayken başımıza gelmeyebilirdi, abim birkaç saat sonra sakinleşip eve dönebilirdi... Ama ne olursa olsun bu felaket yaşandı. Artık herkesi suçlamayı bırakıp biraz olsun kendini toparlayacak mısın? Çünkü bu evde acı çeken, canı yanan tek kişi sen değilsin."
Lale acı bir tebessümle başını salladı, yanaklarından süzülen yaşları silmeye bile yeltenmedi.
"Biliyorum Deniz... Buradaki tek üzgün kişi ben değilim. Annemin çektiği o kahredici acıyı da görüyorum, babamın buz gibi duygusuzluğunu da... Ama sen de babam kadar duygusuzsun artık."
Deniz gözlerini bir an bile kırpmadan sordu:
"Bitti mi Lale?"
"Bitti," dedi Lale, kırgınlığın en dip noktasındaydı sesi. "Sen aynen böyle devam et. Hiç annemin sözünden çıkma, babamın kurallarına harfiyen uy. Belki seni yine bir yerlere, yurt dışına gönderirler de bu evdeki yangından uzak kalırsın... Acı çekmek zorunda kalmazsın en azından. Ama biz aylardır buradaydık Deniz. O okulda yaptığımız projeler, verdiğimiz röportajlar... Belki de bizi bu noktaya getiren şey o röportajların sonucuydu. Babam bütün karizmasının çizilmesinden, nasıl bir insan olduğunun ortaya çıkmasından ölesiye korkuyordu. Bizi bu enkaza o korkular sürükledi."
Deniz derin bir nefes alıp omuzlarındaki o kaskatı gerginliği yavaşça bıraktı. Gözlerini bir anlığına kapatıp açtı; bakışlarındaki donukluk yerini daha anlayışlı, sakin bir kabullenişe bıraktı. Yatağın kenarına, Lale’nin tam yanına oturdu. İkizinin buz kesmiş elini tutarak hafifçe sıktı."Tamam Lale... Seni anlamaya çalışıyorum," dedi alçak ve sakin bir sesle. "Bütün bu yükü tek başına taşımak zorunda kaldığını biliyorum. Ama bana anlatmak zorundasın. Bu olay nasıl başladı? O bahsettiğin proje... Her şey nasıl kontrolden çıktı?"Lale gözlerini boşluktan çekip Deniz’e baktı. Zihninin derinliklerindeki anılar bir bir canlanırken yavaşça anlatmaya başladı:
"Her şey o projeyle başladı Deniz... Okul açıldıktan hemen sonra, 18 Eylül'de Esin Hoca sınıfa geldi. 'Çocuklar, aranızdan birkaç kişiyi seçtik' dedi. 11 ve 12. sınıflardan karışık bir grup oluşturup bizi en üst kattaki boş sınıfa topladılar. İçeride üç ayaklı profesyonel kameralar, ışıklar vardı. Müdür Sercan Kara ile rehberlik öğretmenimiz Esin Güneş projenin başındaydı. Bize dediler ki, 'Gayet masum, basit bir proje... Hem okulu tanıtacağız hem de bu sizin için bir kendini bulma yolculuğu olacak.' Projenin adını bile 'Kadrajın Ardındaki Hayatlar' koymuşlardı. Güya amaç hiçbir şeyin dışarıdan göründüğü gibi olmadığını göstermek, bir öğrencinin derslerin ve okulun ötesinde bambaşka bir hayatı olduğunu anlatmaktı. En azından başta bize söylenen buydu."Lale derin bir iç çekip başını iki yana salladı:"İlk başlarda her şey normaldi. Derslerimize girip çıkıyorduk ama çekim günleri geldiğinde o sınıf bambaşkaydı sanki özellikle benim için insanların beni bildiği halimden çıkıp kendim oluyordum... İlk çekimlerde sadece kendimizi, hedeflerimizi tanıttık. İkinci çekimden sonra işin rengi değişti; Esin Hoca daha mahrem, daha can alıcı sorular sormaya başladı. Hatta ikinci bölüm bittiğinde hiçbir şeyden habersiz okulun aşağısındaki Manolya Pastanesi’ne gidip gülüşerek tatlı yemiştik... Ama asıl kıyamet üçüncü çekimden sonra koptu. İnsanların o kusursuz maskeleri düştü, herkesin gerçek yüzü, gizlediği travmaları ortaya saçıldı."
Deniz kaşlarını hafifçe çatarak ikizine yaklaştı:
"Kimler vardı o sınıfta Lale? Abim nasıl dahil oldu bu işe? Sorular neydi de iş babamın o meşhur karizmasını sarsacak noktaya kadar geldi? Baştan, en ince ayrıntısına kadar anlat bana."Lale gözlerini hafifçe kapatıp o güne, her şeyin henüz tertemiz ve yolunda göründüğü o ilk ana döndü.
18 Eylül 2023 – Pazartesi
Okulun açılışının üzerinden tam bir hafta geçmişti; teneffüs ziliyle birlikte hareketlenen koridorlarda kapılar birer birer tıklatıldı. Okul müdürü Sercan Kara ile rehberlik öğretmeni Esin Güneş, ellerindeki listeyle sınıfları tek tek dolaşarak projeye seçilen öğrencileri topluyordu.
İlk olarak 11. sınıfların bulunduğu kata yöneldiler. Esin Hoca sınıflara girerek isimleri art arda okudu: Lale Barlas, diğer şubeden Lara Demir, Aslı Ersoylu, Tuna Ermiş ve Emir Arslan. Ardından 12. sınıfların koridoruna geçildi. Oradan da Yiğit Kara, Reyhan Işık, Bartu Kılıç, Mehmet Turan ve Kader Gümüşçü gruba dahil edildi. Farklı sınıflardan seçilen bu öğrenci grubu, meraklı bakışlar ve fısıltılar eşliğinde en üst kattaki stüdyoya dönüştürülen boş sınıfa çıkarıldı.
Kapı açıldığında içeride bambaşka bir atmosfer vardı. Sıralar yarım ay şeklinde dizilmiş; karşılarına devasa profesyonel kameralar, ışık panelleri ve mikrofonlar kurulmuştu. Medya kulübünün çekim ekibi çoktan yerini almıştı: Yaman Barlas ana kameranın vizörünü ayarlıyor, Elif Öztürk ses kayıt cihazlarını kontrol ediyor, Osman Ermiş ise ışık açılarını ve kabloları düzenliyordu. Lale içeri girdiğinde abisiyle göz göze geldi; Yaman boynundaki kulaklığı hafifçe indirip kardeşine o bildik, güven veren tebessümüyle göz kırptı. Yaman sadece projenin içinde yer alan bir son sınıf öğrencisi değil, aynı zamanda kameranın arkasında soruları yöneten kilit isimdi.
Müdür Sercan Kara sınıfın ortasına geçip ellerini birleştirerek kısa bir açılış konuşması yaptı:
"Gençler, hepiniz bu özel çalışma için öğretmenleriniz tarafından özenle seçildiniz. Amacımız sadece bir okul tanıtımı yapmak değil; derslerin, sınavların ardındaki gerçek sizi, hedeflerinizi ve dünyanızı kayıt altına almak."
Rehberlik öğretmeni Esin Güneş de tebessüm ederek söze girdi:
"Hiç gerilmenize gerek yok çocuklar, tamamen doğal olun. Bugün sadece bir tanışma seansı. Birbirimizi biraz daha yakından tanıyacağız."
-------
Yaman ana kameranın arkasına geçip kaydı başlattı. Kırmızı kayıt ışığı yandığında Osman ve Elif de yerlerini aldı; sınıftaki tüm fısıltılar anında kesildi. Yaman kameranın hemen yanından elindeki yönlendirme kartına bakıp ilk samimi sorusunu sınıfa yöneltti:
"Evet arkadaşlar, kayıttayız. Önce kısa bir tanışmayla başlayalım. Hangi sınıftasınız ve geleceğe dair asıl hedefleriniz, hayalleriniz neler?"
Sırayla söz alan 11 ve 12. sınıf öğrencileri—Lale, Yiğit, Reyhan, Lara, Bartu, Aslı, Tuna, Emir, Mehmet ve Kader— kendilerini tanıtmaya çalışıp,dış sesin yönelttiği soruları yani Yaman'ın sorularını yanıtlıyordu.Yeni başlamanın getirdiği tatlı bir heyecanla kendilerini tanıttılar; üniversite hedeflerinden ve hayallerinden bahsettiler. Herkesin gülümsediği, ortamın son derece masum ve umut dolu göründüğü bu ilk dakikalar, ileride o stüdyo sınıfta yaşanacaklardan habersizdi.
Bölüm etkileşimi
