5.3 - Kalmak

Sabah, köye yavaş geldi. Güneş vardı ama ısıtmıyordu. Işık her yere ulaşıyor, ama hiçbir şeyi yumuşatmıyordu. Böyle sabahlar karar sabahıydı.

Alpha kapının önünde bekliyordu. Ne koşuyordu, ne saklanıyordu. Bekliyordu. Çünkü beklemek, terk edilmemeye dair son umuttu.

Naime Hanım erkenden kalktı. Ocağın altını yaktı ama tencereye bir şey koymadı. Boş tencere, açlıktan daha yüksek ses çıkarıyordu.

Rıza Bey dışarı çıktı. Alpha'yı gördü. Durdu. Bir anlığına, onu ilk gördüğü günü hatırladı. Soğuk, titreyen bir beden. Ama gözlerde direnç.

Yanına çöktü.
"Bak," dedi,
"bugün bir karar vereceğiz."

Alpha başını kaldırdı. Ses titremiyordu ama içi titriyordu.

Karar... gitmek mi demek?

Rıza Bey elini Alpha'nın başına koydu. Bu sefer Alpha geri çekilmedi. Aksine, yaklaştı.

Naime Hanım kapıda belirdi. Gözleri şişti.
"Rıza," dedi,
"aklımı kaybetmek istemiyorum."

Rıza Bey ayağa kalktı.
"Ben de," dedi.
"kendimi."

Bu cümle Naime Hanım'ı durdurdu. Çünkü bu evde uzun zamandır kimse kendini düşünmemişti.

Köyden araba sesi geldi. Dün gelen adamdı. Yavaşladı. Durdu.

Adam arabadan indi.
"Düşündünüz mü?" diye sordu.

Alpha ayağa kalktı. Ama geri çekilmedi. Rıza Bey'in önünde durdu.

Adam Alpha'ya baktı.
"Bak," dedi,
"böylesi daha iyi."

Rıza Bey bir adım attı.
"Hayır," dedi.

Adam duraksadı.
"Emin misin?" diye sordu.
"Bu hayvan burada aç kalacak."

Rıza Bey başını salladı.
"Biz de."

Bu cevap adamı hazırlıksız yakaladı.
"Bu mantıklı değil," dedi.

Rıza Bey'in sesi yükselmedi.
"Hayat," dedi,
"hep mantıklı olsaydı, biz çoktan bitmiştik."

Adam Alpha'ya son bir kez baktı.
"Pişman olabilirsiniz," dedi.

"Oluruz," dedi Rıza Bey.
"Beraber."

Adam arabasına bindi. Gitti.

Naime Hanım çöktü. Ağladı. Saklamadı. Rıza Bey yanına oturdu. Alpha da geldi. Üçü, sessizce aynı yerde kaldı.

"Ben korktum," dedi Naime Hanım.
"Onu vermek istemedim ama..."

Rıza Bey başını salladı.
"Korkmak ayıp değil," dedi.
"Gitmek ayıp."

Alpha Naime Hanım'ın dizine başını koydu. İlk kez. Naime Hanım irkildi. Sonra elini onun başına koydu.

"Tamam," dedi.
"Kal."

Bu kelime, Alpha'nın hayatındaki en ağır ve en güzel kelimeydi.

Kalmak, diye düşündü.
Demek buydu.

Akşam Deli Fikri geldi. Uzakta durdu. Evin önüne bakıp gülümsedi.

"Verdiniz mi?" diye sordu.

"Hayır," dedi Rıza Bey.

Fikri başını salladı.
"Biliyordum."

"Ne olacak şimdi?" dedi Naime Hanım.

Fikri omuz silkti.
"Aç kalacaksınız," dedi.
"Ama insan kalacaksınız."

Alpha Fikri'ye baktı. Kuyruğunu yere vurdu.

Fikri eğildi.
"Bak," dedi,
"artık sen bu evin sınavısın."

Alpha anlamadı ama hissetti. Göğsünde bir şey ağırlaştı. Ama korkutucu değildi.

O gece yemek yoktu. Ama evde kimse yalnız değildi.

Ve bazı geceler, bu yeterdi.