Bölümler 1Şu an: Alice & Julian
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
1. Bölüm
Julian, kimseyle muhattap olmamak için adımlarını hızlandırmış ve yüzüne nötr bir ifade yerleştirmiştir. Artık duygulardan arınmış, içinde yalnızca öfkeyle yaşayan birine dönüşmüştür. Hayatını kökten değiştirecek o an ise tesadüfi bir günde karşısına çıkacaktır. Julian, her zamanki gibi maskesini takarak bir markete girer, alışverişini tamamlar ve ödeme yapmak için kasaya ilerler. Kasada kendisiyle aynı yaşlarda bir kasiyer kız vardır. Julian alışverişini bandın üzerine bırakır, kasiyer ürünleri okutup uzatırken bir yandan da poşetlemeye başlar. O sırada kasiyer kız ona seslenir:
Bu gofretlerden satmam gerekiyor, almak ister misiniz?
Julian:
Hayır, istemiyorum, teşekkür ederim.
Kasiyer kız, sesini biraz daha incelterek masum bir tonda tekrar dener:
Ama bir tane bile alamaz mısınız?
Julian hafifçe öfkelenir gibi iç geçirir:
Hayır, teşekkürler.
Kasiyer kız ısrarın sonuçsuz kalacağını anlar:
İyi, peki.
Julian, aniden yumuşayarak hafifçe onun yüzüne doğru bakar ve gülümser:
Tamam, sizin hatrınıza bir tane alayım.
Kasiyer kız büyük bir minnettarlıkla karşılık verir:
Çok teşekkür ederim.
İşlemini tamamlayan Julian, daha net ve sıcak bir gülümsemeyle veda eder:
Fiş almayayım, kolay gelsin!
Samimi adımlarla marketten dışarı çıkar. Julian'ın bu sıradan karşılaşmayı, gösterilen o küçük ısrarı kendisine özel ufak bir sevgi göstergesi sanması, derinlerde sevgiyi hissetmek için kendi kurgusunu yazmaya başlamasına ve sonunda kaçınılmaz bir hayal kırıklığı yaşamasına yol açacaktır.
2. Bölüm
Julian, marketteki o andan sonra yurduna doğru yola koyulmuştu. Zihninde sürekli, o an uzatılan gofretin etkisiyle çoktan unuttuğu bir duyguyu yeniden hatırlamaya çalışıyordu. Odasına varıp yatağına oturdu ve kulaklığını takarak melankolik şarkılar eşliğinde zihninde derin bir yolculuğa çıktı.
Bu duyguyu biliyorum ama anlamlandıramıyorum, ne yapmalıyım?
Aklına yazmak geldi. Masadan bir parça kâğıt ile kalem alıp olanları satırlara dökdü. Ardından hayal kurmaya başladı. Yaşayamayacağını bile bile, canını acıta acıta, yarasını deşe deşe kendi gerçek dünyasından tamamen kopmaya koyuldu.
Ertesi gün yeniden aynı markete alışverişe gitmişti. Asıl amacı, kasiyer kızın adını öğrenmekti. Elinde birkaç ürünle kasaya yöneldi; sıra kendisine gelene kadar boynu bükük bir şekilde gözlerini sürekli kaçırıyordu. Nihayet sıra ona geldiğinde başını kaldırdı ve gözleri doğrudan gözleriyle buluştu. Kelimeler boğazında düğümlendi, sesini çıkaramadı. Kız onu tebessümle selamladı, o da aynı şekilde karşılık verdi. Ödeme için kasaya geçtiğinde özellikle fiş almak istediğini belirtti. Normalde fiş almadan çekip giden biri olduğu için, kız Julian'ın asıl niyetini orada sezmişti. Fişi ona anlamlı bir tebessümle uzattı. Julian teşekkür ederek oradan ayrıldı.
3. Bölüm
Julian, fişi almanın verdiği o coşkuyla odasına varır. Poşetin içinden çıkardığı fişe umutla bakar, ancak mutluluğu çok kısa sürer. Kâğıtta yalnızca isminin ve soyadının baş harfleri yer almaktadır: A*** Y*****.
Derin bir nefes alarak kendi kendine mırıldanır:
“En azından adının hangi harfle başladığını biliyorum. Alice, Alisson ya da her neyse”
Hemen bir plan kurar. Planına göre mesai bitiminde marketin yanındaki parkta bekleyecek, kızın çıkış saatine tesadüfen denk gelmiş gibi onunla karşılaşacaktır. Yurtta akşamın gelmesini beklemek zorunda kalır; saatler adeta sürünürcesine ilerleyerek zor zahmet akşamı getirir. Nihayet parkın bir köşesinde marketi görecek şekilde yerini alır. Kendine bir çay alır ve kızın "Acaba beni bekliyor muydu?" diye düşünmemesi için, otuz kırk dakikadır telefonla bir arkadaşıyla konuşuyormuş gibi rol yapar.
Zaman gelir, çatar. Marketin ışıkları yavaşça söner; genç kız kapıyı kilitleyip dışarı çıkar. Julian tam ona doğru adım atacakken, kızın yanında ansızın bir erkek belirir. Julian o an vurulmuşa döner, adeta donakalır. İkisinin yolun karşısındaki sokağa doğru yürürken birbirlerine gülümsediklerini görür. Julian yanlış tarafta durmuştur; kız, marketin karşısındaki yoldan gitmektedir. Birkaç saniye içinde karanlıkta gözden kaybolurlar. Julian içeriden darmadağın olmuş, dışarıdan ise kaskatı kesilmiştir. Zihninden şu düşünceler geçer:
“Nasıl olsa başlamadan bitti! Ben geri gidiyorum.”
Hızlı adımlarla başı öne eğik, yere bakarak yurdunun yolunu tutar.
4. Bölüm
Julian, önceki akşam kasiyer kızın yanındaki erkekle birlikte çıkmasına ve aralarındaki samimi hallere fazlasıyla takılmıştı. O gece hikayeyi yazmaya öyle bir hırsla sarılmıştı ki; aradan geçen 2 saat, 4 saat ve 6 saat derken sabaha kadar uyumamıştı. Zihni sislenmiş bir halde, gururuna yenik düşerek yine aynı markete gitmeye karar vermişti. Kapıdan içeri girdiğinde eskisi gibi yumuşak tavırlar sergilemek yerine çok daha mesafeli, çok daha soğuk bir Julian vardı karşısında. Yalnızca alışverişini tamamlamış, neredeyse hiç konuşmadan hızlıca dışarı çıkmış ve akşamın olmasını beklemeye başlamıştı.
Akşam olduğunda, yine aynı parkta kasiyer kızın çıkışını bekliyordu. Bu kez, kızın yanındaki erkeğin kim olduğunu öğrenebilmek için çok daha yakın bir noktaya oturmuştu. Işıklar kapandı, marketin kapısı kilitlendi ve o kız yine göründü; yanında yine aynı erkek vardı. Julian'ın içine aniden su serpilmiş gibi rahatladı. Çünkü o erkek, aynı mahalleden, hatta aynı iş yerinde birlikte çalıştıkları Travor abiden başka biri değildi. Aynı mahalleden olduklarını anlayan Julian'ın içindeki sönmeye yüz tutmuş tutkular yeniden hırsla alevlendi.
5. Bölüm
Güneşli bir günde, kuşların cıvıl cıvıl sesleri yankılanmaktadır. Ağaçlar, dallarındaki mandalinaların ağırlığıyla boyunları bükülürcesine saygıyla toprağı selamlamakta, yurtta ise güzel bir kahvaltı yapılmaktadır. Julian için bugün önemli bir milattır; tüm bu dış etkenler, ona kasiyer kızın karşısına dikilip tanışmak için yüksek bir özgüven ve doping etkisi yaratıyordur. Julian yerinde duramıyordur. Sonunda dayanamayıp "Yapıyorum bunu!" diyerek kendini gaza getirir ve pür dikkat markete doğru yola koyulur. Yolda aklından, "Markette kimse olmasa da rahat rahat kızla laflayabilsem" diye geçirir, ancak hevesi kursağında kalır. İçeri girer girmez gördüğü kalabalık karşısında öfkelenir; üstelik kasiyer kız kasada yapayalnız çalışmaktadır. İçinden diğer çalışanlara şöyle öfkeyle söylenir:
Julian:
Bu kadar kalabalık varken kızcağızı bir başına çalıştırmak nedir? Biri gelse de bir kasa daha açsa da kız rahatlasa!
Julian herhangi bir konuşma fırsatı yakalayamaz; oradan eli boş dönmek zorunda kaldığı için, o saatte oraya toplanan insanlara içten içe mırıldanarak marketten ayrılır.
6. Bölüm
Yurtta dört duvar arasında kaldıkça her şey Julian'ın üstüne geliyordu. Saldırganın kim olduğunu bulmaya çalışıyordu; ama asıl zihni, o kasiyer kızla kurduğu hayallerin etrafında dönüp duruyordu. Yazmaya başladı; anlatmaya, hayal kurmaya koyuldu. Hikayeye gittikçe daha çok bağlanıyordu. Onunla gülüyor, ağlıyor, hatta yatağa girdiğinde bile gözlerini kapatıp hikayenin hayalini kuruyordu. Fakat ortada yanlış giden bir şeyler vardı; çünkü Julian artık odasından çıkmak ya da uykusundan uyanmak istemiyordu. Gerçek dünya ile kurgu birbirine karışmaya başlamıştı.
Nihayet yatağından zor zahmet kalkıp biraz hava almaya karar verdi. Kapıdan dışarı çıkıp mahallede yürüyüşe koyuldu. Hayat, ona o sıralar en çok istediği fırsatı sunacaktı. Uzaktan birisinin gelmekte olduğunu fark etti; gelen, ta kendisiydi, marketteki kızdı. Julian'ın bulunduğu yola doğru tek başına yürüyordu. Julian kısa bir an ikilemde kaldıktan sonra, yerinde kalıp onun gelmesini beklemeye başladı. Kız iyice yaklaşıp Julian'ın yanından geçeceği sırada duraksadı ve hafifçe gülümsedi:
Merhaba.
Julian heyecandan adeta donakaldı; birkaç saniye boyunca ne diyeceğini bilemeyerek karmaşık bir şeyler geveledi:
Merhaba, selam, nasılsınız?
Kız kendini tutamayarak kahkahayı bastı.
Julian içten içe kendisini fena halde rezil ettiğini düşünerek panikledi:
Özür dilerim, iyi günler...
Gitmek üzere arkasını dönerken kız gülmeye devam ederek seslendi:
Dur, dur! Nereye gidiyorsun? Sorduğun sorunun cevabını verseydim bari. İyiyim, sen nasılsın?
Julian şaşkınlıkla durdu:
Ben de iyiyim. Uzun zamandır bu anı bekliyordum... Yani seninle tanışmak için. İnan amacım kötü değil. Sadece... ee...
Kız merakla başını eğdi:
Sadece ne?
Julian derin bir nefes aldı:
Hatırlıyor musun? Bir gün bana markette gofret satmaya çalışmıştın.
Kız kaşlarını hafifçe kaldırdı:
Hayır, hatırlayamadım.
Julian utangaç ama kararlı bir ses tonuyla devam etti:
O gün almam için ısrar etmiştin. Bir an benimle ilgilendiğini, bu kadar ilginin karşılıksız olmadığını sanmıştım. İnan o an benim hayatıma o kadar dokundu ki seninle tanışmak için her gün bir şeyler yapmaya çalışıyordum.
Kız şaşkın bir gülümsemeyle karşılık verdi:
Bir gofret mi? Hayatında bu kadar önemli bir yerde ha?
Julian başını salladı:
Evet. Çünkü hayatımda kimse hiçbir konuda beni düşünüp böyle ısrar etmemişti. Ben Julian bu arada. Olur da zamanın olursa seninle görüşmeyi çok isterim. Sen de istersen tabii, seni zorlayamam.
Kız, Julian'ın samimiyetini görünce yumuşadı:
Ben de Alice. Çok isterim Julian ama şu anda markete yetişmem gerekiyor. Vardiyam birazdan başlayacak, sonra görüşürüz.
Julian yüzünde istemsiz bir gülümsemeyle başını salladı:
Görüşürüz, iyi çalışmalar.
7. Bölüm
Julian yolun ortasında adeta hareketsiz kalakalmıştır. Alice biraz ilerledikten sonra başını çevirip arkasından ona bakar. Julian ise başını yukarıya kaldırıp gökyüzüne çevirerek içinden şunları geçirir:
O, beklediğim işaret değil. O geldi. O. Hem de sokakta. Şükürler olsun!
Julian içini kaplayan o devasa mutlulukla dolup taşmaktadır. O andan yurduna dönene kadar son derece enerjik bir hâlde, dilinde neşeli şarkılar mırıldanarak kafasında planlar kurmaya başlar. "Acaba akşam çıkmasını mı beklesem? Hayır, hayır; bu çok saçma. Peki ya yine alışveriş bahanesiyle karşısına çıkıp kahve içmeye davet etsem? Ah! Neden telefon numarasını sormadım ki? Soyadını da bilmiyorum. En iyisi sosyal medyadan bulmak... Ama hayır, tek bir yol kaldı: Doğrudan markete gitmek."
Julian hızla hazırlanır ve yeniden marketin yolunu tutar. Her zamanki gibi birkaç parça alışveriş yapıp kasaya yönelir. Sıra kendisine yaklaşırken, Alice'nın günün yorgunluğunu taşıyan masum ve mazlum hâlini fark eder. Alice, Julian'ın kasaya geldiğini gördüğü anda yüzündeki yorgunluğun yükü adeta sırtından kalkar; parıldayan gözlerle Julian'a gülümseyerek seslenir:
Oo, Julian Bey! Nereye böyle? Nereden geliyorsunuz?
Julian hafifçe tebessüm eder:
Hiç... Her zamanki hâlimiz işte.
Alice merakla başını eğer:
Sizin her zamanki hâliniz böyle değildir.
Julian heyecanını gizlemeye çalışarak konuya girer:
Şey... Seni bir kahve içmeye davet etmek istiyordum. Çıkışta...
Alice anında onaylar:
Olur, Julian. Mesai bitimine biraz var. Sen her zamanki gibi parkta bekleyebilir misin?
Julian'ın gözleri parlar:
Elbette, bekliyor olacağım.
İçini kaplayan büyük bir mutluluk ve hafiflikle market kapısından dışarı adım atar.
8. Bölüm
Julian, Alice'nın mesaisinin bitmesine az bir vakit kala hem Alice'ya hem de kendine iki kahve almış, büyük bir heyecanla onu bekliyordur. Nihayet ışıklar kapanır, marketin kapıları kilitlenir. Alice parkın tarafına, Julian'ın kendisini beklediği yöne doğru bakar. Tam o sırada Travor abi yanına gelir ve kapının önünde konuşmaya başlarlar.
Travor:
Haydi, gitmiyor muyuz Alice?
Alice (Travor'in yüzüne baktıktan sonra gözleri Julian ile kesişir, kısa bir duraksamanın ardından):
Gidelim Travor.
Julian gördükleri karşısında neye uğradığını şaşırır, yaşananları bir türlü anlamlandıramaz. Arkalarından öylece bakakalır. İkisinin karanlık gölgelerin içinde kaybolduğunu gördüğünde, içini kaplayan ani bir öfkeyle ellerindeki karton bardakları yere fırlatır. Kahveler sıçrayarak Julian'ın iki bacağına bulaşır. Gözleri kıpkırmızı kesilir, ağlamaklı bir halde içinden sayıklamaya başlar:
Neden? Ben onu zorlamadım ki... Neden, yahu neden?
Bir süre sonra öfkesi yavaş yavaş yerini derin bir sükûnete bırakır. O an ani bir hareketle kahveyi fırlatmanın acısını bacaklarında hissetmeye başlar. Üstü başı kahve lekesi içinde, ıslak kıyafetlerle yurdunun yolunu tutar. Kalbi darmadağın olmuş, kurduğu tüm hayaller ve planlar yerle bir olmuştur.
9. Bölüm
Julian için o gece bitmeyen bir cehennem azabı olmuştu. Gözünü kırpamamış, bitkin bir hâlde yatakta saatlerce tavanı izlemişti. Sabah olduğunda zor zahmet ayağa kalktı, elini yüzünü yıkadı, isteksizce kahvaltı yapmaya çalıştı. Bir tarafı hiçbir şey yapmak istemezken, diğer tarafı tamamen bitkin düşmemek için onu zorluyordu. Dışarı çıkıp biraz hava almaya karar verdi. Önceki akşam yaşadığı o derin hayal kırıklığı ve hissettiği ihanet duygusuyla, Alice'nın bu durumdan ne kadar etkilendiğini ya da onla nasıl eğlendiğini görmek için markete yöneldi. Birkaç parça bir şeyler alıp kasaya ilerledi ve sıra kendisine gelene kadar bekledi. Alice her zamanki yerindeydi. Ancak Julian'ı fark ettiği an, içine bıçak gibi keskin bir pişmanlık ve vicdan azabı saplandı. Julian hiçbir tepki vermedi; tam karşısında durup birkaç saniye boyunca sessizce, onu baştan aşağı süzdü. Ona o kadar boş, o kadar yabancı gözlerle bakıyordu ki, Alice donakaldı, ağzını açıp tek kelime edemedi.
Julian sakin ama buz gibi bir sesle sordu:
Sana tek bir şey soracağım: Eğlenceli miydi? Seni yargılamıyorum, sana kızmıyorum da... Yalnızca umuyorum eğlenmişsindir.
Gözleri kan çanağına dönmüştü; beyazları kıpkırmızı kızarmıştı ama dışarıdan bakıldığında gram tepki vermeyen, duyguları alınmış bir adam gibi duruyordu.
Aldığı ürünleri bandın üzerinde bırakarak arkasını döndü:
Ürünleri almayacağım.
Hızlı adımlarla marketten ayrıldı. Alice arkasından seslenmeye çalıştı:
Julian, dur! Julian...
Genç kız o an hınçla ve pişmanlıkla olduğu yere yığılıp hıçkırıklara boğuldu.
10. Bölüm
Alice, Julian'ın o sözleri karşısında arkasından koşarak onu yakalamaya çalışır:
Julian, ne olursun dur! Açıklamak için bana izin ver.
Julian adımlarını aniden keser, bir süre öylece durduktan sonra yavaşça Alice'ya doğru döner ve iyice yanına yaklaşır:
Neyi açıklayacaksın, Alice? Ben sana bir teklif ilettim, sen de kabul edip geleceğini belirttin. Sonra ne oldu? Dinliyorum, anlat bakalım; benimki oldukça acı çünkü.
Alice çaresizlik içinde kıvranmaktadır:
Julian, yapamazdım, anlasana! Şu mahalleye bir baksana... O saatte bizi parkta bir tanıdık görse, ailem bu dedikoduyu birilerinden duysa ne olur, biliyor musun?
Julian buz gibi bir sesle karşılık verir:
Onu bana söz vermeden önce düşünecektin.
Julian, ne olursun oturalım, sakince konuşalım.
Benim seninle konuşacak hiçbir şeyim kalmadı, geri dön.
Julian arkasını dönüp yeniden yürümeye başlar. Alice arkasından seslenir:
Julian...
Genç kız artık ayakta duramaz hâle gelir; ayaklarının bağı çözülür ve hıçkırıklar içinde dizlerinin üstüne yere yığılır. Julian onun bu hâlini görünce olduğu yerde duraksar. Alice'nın içinde de kendisininki kadar derin, hatta belki de mahalle baskısıyla örülmüş başka bir yara olduğunu fark eder. Geri dönüp ona doğru yaklaşır, ellerinden tutup yerden kaldırır ve parktaki banka oturtur.
Marketin içerisine gidip geleceğim, sakın bir yere ayrılma.
Birkaç dakika sonra elinde bir paket yara bandı ve küçük bir şişe oksijenli suyla geri döner. Alice'nın dizlerindeki ve ellerindeki sıyrıkları görünce, üzerindeki tozları elleriyle nazikçe silker; titreyen elleriyle yaralarını özenle temizler.
11. Bölüm
Julian, bankta başı öne eğik oturan Alice'nın suçluluk duygusundan kurtulması için elini nazikçe koluna koyar. Alice başını kaldırarak yorgun gözlerle Julian'a bakar. Julian hafif bir tebessümle seslenir:
Daha iyi misin?
Alice burnunu çekerek, gözlerinden hâlâ süzülen yaşlarla,
Neden gitmedin?
Julian yanındaki mendil paketini açar, içinden bir tane çekip Alice'nın ıslak yanaklarını ve göz altlarını nazikçe siler:
Gidemezdim, Alice... Sen o kadar üzgünken arkamı dönüp gidemezdim.
Alice yutkunur, karşılık olarak tek kelime edemez.
Julian hafif bir tebessümle, bu kez biraz alaycı bir tonda takılır:
Ağlamaktan yüzün gözün birbirine girdi, farkında mısın? Hani o çok korktuğun mahalleliler şimdi buradan geçse ve "Bu kız neden bu kadar perişan, neden ağlıyor?" deseler, ne diyeceksin onlara?
Alice mahcup ama yumuşak bir gülümsemeyle Julian'ın elindeki mendil paketini kapar:
"Bu adam beni ağlattı," diyerek seni hemen onların önüne atardım!
Julian tek kaşını kaldırarak sahte bir şaşkınlıkla karşılık verir:
Bak sen! Alice Hanım'a bak... Sana yardım edeyim, yaralarını temizleyeyim, üstüne bir de beni suçluların önüne at, öyle mi?
Alice hem ağlayıp hem güler bir hâlde başını sallar:
Saçmalama! Sadece şaka yapıyorum. Julian, sana bir şey soracağım?
Julian dikkatle başını sallar:
Elbette Alice, seni dinliyorum.
Alice titrek bir sesle sorar:
Julian... Bana kızgın mısın?
Julian yumuşak bir ses tonuyla cevap verir:
Hayır, değilim ama markettekiler kızgın olabilir. Seni geri bırakayım.
Alice minnet dolu gözlerle ona bakar:
Her şey için sağ ol Julian, sen olmasan ayağa kalkamazdım.
Julian başını hafifçe iki yana sallayarak karşılık verir:
Hayır Alice, kalkmaya gerek kalmazdı. Sen bunları düşünme.
12. Bölüm
Julian ve Alice marketin önünde vedalaşıp ayrılırlar. Julian her zamanki gibi nötr bir ifadeyle yurduna dönüyorken Alice vicdanındaki ağır yükün prangasından kurtulmuş, keyfi yerinde marketin içerisine doğru yönelir. Çalışma arkadaşlarından Robert Bey ve Travor abi oradadır. Yanlarına vardığında, kızacakları kaygısıyla neşesi bir anda yerini tedirgin bir sessizliğe bırakır. Robert Bey ona tebessüm ederek seslenir:
Alice, bugün yaşadığın hadiseden ötürü kimse sana bir şey demeyecek ama sen sen ol, bu çocuğa dikkat et!
Travor abi hafifçe başını sallayarak araya girer:
Alice’cim, seni uzun zamandır tanırım; küçüklüğünü, gençliğini bilirim. Bugün o hâlini görünce hepimiz çok üzüldük. Çocuk başta istifini hiç bozmadan gitmeye kararlıydı ama senin o hâlini görünce kıyamadı. Ama sen Robert Bey'in de belirttiği gibi yine de dikkatli ol.
Alice mahcup bir şekilde başını eğer:
Robert Bey, Travor abi... İyi niyetleriniz için çok teşekkür ederim, dikkatli olacağım. Müsadenizle işime geri döneyim.
Robert Bey baş ve göz işaretiyle onay vererek Alice'yı gönderir. Alice kasasının arkasındaki yerine geçer. O sırada içeriden Alice'in geldiğini güvenlik kamerasının monitöründen gören çalışma arkadaşı Allison yanına gelir. İkili sessizce konuşmaya başlar:
Alicem, güzelim iyi misin? Bir an "Eyvah, bu kız gitti," diye ödüm koptu.
İyiyim Allison, çok daha iyiyim.
Eee, bu adam kim, nerenin nesi? Anlatacak mısın artık?
Anlatamam, çünkü ben de daha doğru dürüst tanımıyorum. Arada bir yurttan çıkıp gelen bir öğrenci sadece... Ama ona karşı tuhaf şeyler hissediyorum.
Umuyorum ki Alice, yakında kafandaki tüm bu sorulardan kurtulursun.
Umarım...
Alice derin bir nefes alır ve Julian konusu o gün için kapanır.
13. Bölüm
Ertesi gün sabah saatlerinde Julian, Alice'nın nasıl olduğunu görmek için marketi ziyaret etmek ister. Her zamanki gibi birkaç parça alışveriş yapıp kasaya doğru ilerlemeye başlar. Gözleri etrafı tarayarak Alice'yı arıyordur; sağına soluna bakar, çevreyi kolaçan eder. Kasada duran Allison, Julian'ın bu gizli arayışlarını fark etmiştir. Julian'ın bu hâli karşısında kendini tutamayarak gülümser. Julian durumu fark ettiği an adımlarını hızlandırıp kasaya yanaşır:
Ne oldu? Niye gülüyorsun?
Hiç, öyle gülesim geldi.
Senin altından kesin bir şeyler çıkıyor ama neyse...
Alice'nın bugün haftalık tatili, boşuna arama. Zaten geleceğini biliyordu, o yüzden öyle yaptı!
Haydi ya!
Julian'ın ağzı kulaklarına varırcasına sevinci yüzünden okunur. Allison elini uzatarak devam eder:
Al, bu da onun telefon numarası. Yarın öğlen saat 12.00'de Albatros durağında ol. Sana tavsiyem biraz erken git; sen bekle ama sakın onu bekletme.
Julian başıyla onaylayıp heyecanla hazırlanmak için yurdunun yolunu tutar. Ertesi gün saat 11.50'de durağa varır. Beklerken bir anda aklını rahatsız edici bir düşünce kurcalamaya başlar: "Ne olursun bir aksilik olmasın, bu sefer de önceki gibi saçma bir sebepten ötürü hayal kırıklığına uğramayayım."
Tam o sırada Alice durakta beliriverir. Julian'la Alice yan yana durup dolmuşun gelmesini beklerken Alice, bugün birlikte film izlemek ve yemek yemek gibi planlar yaptığını söyleyip Julian'ın uygun olup olmadığını sorar. Julian memnuniyetle uygun olduğunu belirtince Alice'nın yüzünde guller açar. Dolmuş yaklaşırken Julian zarif bir jest yaparak önceliği Alice'ya verir. Alice bu beklenmedik nezaket karşısında yanaklarında beliren ufak kızarıklıklarla hoşuna gittiğini belli eder. Julian bunu fark edince takılmadan edemez:
Oo Alice Hanım, bu kadar küçük jestlerde bile kıpkırmızı oluyorsanız, daha büyük sürprizlerde sizi hayal bile edemiyorum!
Aa, laflara bak! Sen ne ara bu kadar sataşmacı bir adam oldun?
Tanıdıkça Alice Hanımcım... Dikkat edin, bu hallerime bağlanmayın sakın.
Ben ederim etmesine, asıl sen dikkat et de kendine bağlanma!
İkili karşılıklı gülüşerek neşeyle yolculuğa devam eder.
14. Bölüm
Julian ve Alice alışveriş merkezine vardıklarında birlikte romantik komedi türünde bir film seçerler. Film boyunca kahkahalar atarak eğlenirler; arada bir gözleri birbirleriyle kesişir, hemen ardından utangaç birer tebessümle kaçamak bakışlara dönüşür. Salonun loş ışığında Alice yavaşça kafasını Julian'ın omzuna yaslar. Julian'ın kalbi yerinden çıkacak gibi çarpmaya başlar; Alice, Julian'ın omzundan bu heyecanlı ve sert kalp atışlarını net bir şekilde hissedebiliyordur.
Nihayet film biter. İkili sinema çıkışında iyiden iyiye acıkmışlardır. Yemek yemek için mahallenin gürültüsünden uzak, daha sakin ve baş başa kalabilecekleri loş bir mekân tercih ederler. Masada birbirleri hakkında düşündükleri, merak ettikleri ne varsa uzun uzun anlatırlar. Julian gözlerini Alice'ya dikerek, "Hayatım o kadar anlamsız bir boşluktu ki, sen gelene kadar yaşadığımı bile bilmiyordum," der. Alice, Julian'a derin ve mağrur gözlerle bakarak karşılık verir: "Biliyorum Julian. Anlatmasan bile gözlerinden, yürüyüşünden, sesindeki o tekinsiz yalnızlıktan seni hep anlıyordum. Sana ne olursa olsun inanıyorum."
Julian, ilk defa bu kadar derinden anlaşılmanın verdiği o sarhoş edici mutlulukla birlikte, içinde bulunduğu bu anın gerçek olamayacak kadar güzel bir rüya olduğunu düşünmeye başlar. Kendini çimdiklemeye koyulur ama en ufak bir acı bile hissetmez. Etrafa şöyle bir baktığında kimselerin olmadığını fark eder. Alice da ortalıkta yoktur. Ne bir ses, ne de en ufak bir soluk...
Birden kolunun sarsıldığını hisseder. Alice telaşla Julian'ın kolunu çekiştirmektedir:
Julian! Julian, iyi misin? Kendine gel!
Julian gözlerini kırpıştırarak gerçek dünyaya geri döner. Alice'ya dalgın bir sesle, "Kalkalım mı?" diye sorar. Alice endişeli bir baş hareketliyle onaylar. Masadan kalktıklarında, Alice'nın ellerini sanki bir daha hiç bırakmayacakmış gibi sıkı sıkıya tutan bir Julian vardır artık. Ancak içinde tarifi imkânsız bir ikilem oymaktadır: Bir tarafı delicesine mutlu, diğer tarafı ise zihnindeki soru işaretleriyle darmadağındır.
15. Bölüm
Julian, Alice'yla birlikte durakta dolmuşun gelmesini beklerken hâlâ o yapayalnız kaldığı kabus anını düşünüyordu. Julian'ın travmaları tetiklenmişti; geçmiş, adeta en mutlu olduğu anda bile onu yıkıp dağıtmak için pusuya yatmıştı. Dışarıya hiçbir şey belli etmemeye çalışıyordu belki ama Alice, Julian'ın derin sessizliğinden ve boynu bükük hâlinden bir şeylerin ters gittiğini çok net anlıyordu. Ona hemen soru sormadı; Julian'ın kendi içinde bu fırtınayı çözmesini beklemenin daha doğru olacağını düşünüyordu.
Nihayet dolmuş geldi. Julian hiçbir şey olmamış gibi başını yukarıya kaldırıp maskesini taktı ve büyük bir neşeyle jestlerine kaldığı yerden devam etti. İkili yol boyunca zaman adeta dururcasına birlikte neşeyle sohbet ettiler. Mahalleye vardıklarında saat gecenin geç bir vaktini gösteriyordu. Julian, Alice'yı bu saatte bir başına evine göndermeye gönlü elvermediği için eşlik etmeye karar verdi. Evine doğru yan yana ama aralarında ince ve saygılı bir mesafe bırakarak yürümeye başladılar.
Tam o sırada Alice'nın annesi Sabrina Hanım ile babası Herold Bey, kapının önünde endişeyle, gözleri yollarda, biricik kızlarını bekliyorlardı. Annesi ile babası karanlığın içinden ikilinin birlikte geldiklerini fark ettiklerinde içlerinden derin bir "Oh!" çektiler. Alice, Julian'dan birkaç adım öne geçerek anne ve babasının yanına vardı.
Babası kaşlarını çatarak sordu:
Alice, kızım neredesin sen? Kaç saat oldu, bir de haber vermedin!
Ah, kızım! Başına kötü bir şey gelecek diye meraktan helak olduk burada.
Özür dilerim anne, baba... Haber veremedim. Biraz dışarı çıkmıştık; film, yemek derken saatin nasıl geçtiğinin hiç farkına varamamışım.
Saatin farkına varamamış... Laflara bak! İnsan bir düşünür, açıp tek bir haber verir. Bu nasıl bir düşüncesizliktir yahu?
Alice babasının bu ağır sitemi karşısında susar, yavaşça başını öne eğmeye hazırlanırken, Julian kararlı bir adımla öne atıldı:
Efendim, özür dilerim. Bu ani plan tamamen benim yüzümden çıktı; Alice'nın haberi her şey son dakikada geliştiği için çok geç oldu. Olanların hiçbirinde onun bir suçu yok.
Herold Bey başını sallayarak Julian'a dik dik baktı:
Demek senin suçun... Sen o'sun, değil mi? Mahalledekiler hakkınızda epey şey anlatmışlardı zaten. Geçen gün Alice marketin önünde yüzü ağlamaktan darmadağın olmuş bir hâlde yere düşmüş; yanında da bu delikanlı varmış. Doğru mu bunlar?
Julian sesinde en ufak bir titreme olmadan yanıtladı:
Evet, efendim. Doğrudur.
Herold Bey yumuşayan ama otoriter ses tonuyla devam etti:
Bak delikanlı, benim kızım bizim tek göz ağrımızdır. O gün aranızda ne geçti bilmiyorum, belli ki aranızda çözmüşsünüz. Ama sizden bir ricam, hatta talebim var: Ne olursun bir daha birbirinizi mümkün mertebe üzmeyin. Onun dışında da bir yere gideceğiniz, geç kalacağınız zaman mutlaka haber verin.
Julian saygıyla başını eğdi:
Tamam, bey amca, başüstüne. Ben müsaadenizle... İyi akşamlar dilerim.
Julian, yurdun gece giriş saatini kaçırmamak için arkasına bakmadan hızlı adımlarla oradan uzaklaşıp yurdunun yolunu tuttu.
16. Bölüm
Alice, Julian'ın hızlı adımlarla uzaklaşmasını arkasından bakarak izler. Babası yumuşak bir hareketle Alice'nın omzuna elini atar:
Haydi kızım, içeriye geçelim.
Tamam baba.
Çay koyayım mı? Sıcak sıcak içer miyiz hep beraber?
Alice ve babası başlarıyla onaylarlar. Alice annesine yardım ederek çayları doldurur ve tepsiyle oturma odasına getirir. Çayları masaya koyduğu an, anne ve babasının bakışlarındaki ciddiyetten bunun bir çeşit sorgu olacağını hemen fark eder. Lakin anne kimsenin konuşmasına izin vermeden hızlıca konuya girer:
Alice, bu delikanlı kimdir, necidir?
Anne, o Julian. Mahalledeki devlet yurdunda kalıyor. Biz yeni tanıştık, henüz birkaç gün oldu.
Birkaç günde birbirinize nasıl bu kadar kolay bağlandınız yavrum? Sanki yıllardır tanışıyor gibisiniz maşallah.
Bilmiyorum baba... Yanındayken etrafımdaki herkes bana yabancı gibi geliyor ama Julian sanki yıllardır tanıdığım biriymiş gibi hissettiriyor. Ona güveniyorum, inanıyorum. Onunla saatler geçiriyorum ama aklım hep onsuz geçen saniyelerimde kalıyor.
Bey, bizim bu kız aşık olmuş, baksana!
Kızım, bizim kimseye bir şey dediğimiz yok; lakin birbirinizi biraz daha iyi tanımaya çalışın. Ele güne karşı rezil olmayalım, olur mu?
Başüstüne baba, nasıl isterseniz...
Alice, babasından onay almanın verdiği mutlulukla ona sıkı sıkıya sarılır. Ardından müsaade isteyip neşeli adımlarla, her adımda kalbinin atışını parmak uçlarına kadar hissederek odasına çıkar. Yatağına uzanır uzanmaz telefonunu eline alır ve Julian'a bir mesaj gönderir:
Julian, uyudun mu?
Julian'dan cevap gecikmez:
Uyusaydım sana hemen cevap verebilir miydim, Alicecık?
Uff, Julian ya! Sen de bir defa da "evet" desen ne olacaktı? Neyse... Sen ne yaptın, yurduna zamanında varabildin mi?
Vardım, vardım. Asıl seni sormalı; sizinkiler bir şey dedi mi? Kızdılar mı, üzüldün mü?
Yok, üzülmedim. İnanır mısın, hiç kızmadılar. Sadece "Birbirinizi üzmeyin, iyi tanıyın, bir de ele güne rezil etmeyin," dediler.
Yani sizinkiler bizi onayladı desene!
Evet, Julian, evet...
O zaman resmî damat adayıyım demektir.
Şımarma hemen! Söylemese miydim acaba?
Tamam, tamam, uslu duracağım, söz!
Neyse Julian Efendi, saat geç oldu. Yarın erken kalkıp işe gideceğim, bana müsaade.
Tamamdır Alice Hanım, mesaj alındı. Size tatlı rüyalar, iyi geceler...
17. Bölüm
Ertesi gün sabah saatlerinde Alice mesaisine başlamak için markete doğru yola koyulur. Kapının önüne gelip anahtarla kilidi açmak üzere olduğu an, aniden şiddetli bir baş dönmesi başlar. Dengesini sağlamak için kapının koluna tutunmaya çalışır ancak başarılı olamaz; olduğu yere yığılır kalır. Yoldan geçen insanlar, kaldırımda boylu boyunca yatan Alice'yı fark edip hemen yardımına koşarlar.
Gözlerini açtığında kendisini yabancı bir hastane odasında bulur. Yatağının başucunda anne ve babası, gözleri ağlamaktan kızarmış ve endişeyle dolup taşmış bir hâlde ona bakmaktadırlar. Alice ilk anda korkuyla irkilir ve dudaklarından tek bir isim dökülür:
Julian...
Babasına hemen telefonunu vermesini ister. Telefonu eline aldığında Julian'ın ard arda attığı mesajları ve yaptığı aramaları görür; üzerinden saatler geçmiştir. Akşamın bu vaktinde Julian'ın hastanede olduğunu öğrenip perişan olmasını istemez. Bu durumu ona yüz yüze, sakin bir şekilde açıklamak arzusundadır. Annesine, babasına ve etraftakilere Julian'ın durumdan kesinlikle haberdar olmaması için sıkı sıkı tembihte bulunur.
Tam o sırada koridordan gelen yankılı ayak sesleri duyulur: Tak, tak, tak...
Oda kapısında, elinde sarı bir hastane dosyasıyla Alice'nın doktoru belirir. (Alice bu esnada yorgunluktan tekrar gözlerini kapatmıştır.) Doktorun yüzünde ne net bir mutluluk ne de belirgin bir üzüntü vardır; elini hafifçe yumruk yapıp boğazını temizlemek için bir defa öksürür ve kelimeler boğazından yavaşça dökülmeye başlar:
Alice Hanım'ın ailesiyle dışarıda, koridorda konuşabilir miyiz?
Dışarı çıkarlar. Alice'nın babası endişeyle sorar:
Buyurun Doktor Bey, iyi mi kızım?
Alice Hanım hastaneye getirildiğinde bilinci yerinde değildi. Hemen detaylı kan tahlillerini yaptık ve kan değerlerinde bazı sıra dışı bulgulara rastladık. Bunun üzerine acilen BT ve MR çektirdik. Ailenizde daha önce ciddi bir beyin rahatsızlığı geçiren biri olmuş muydu?
Hayır Doktor Bey... Ne anne ne de baba tarafında böyle bir şey duymadık, kimse yok.
Çok üzgünüm ama... Alice Hanım maalesef çok hasta. Çekilen filmlerde beyninde bir tümöre rastladık.
Alice'nın anne ve babası birbirlerinin yüzüne bakarak hıçkırıklara boğulurlar. Bir süre sonra biraz sakinleşmeyi başarabilen annesi yalvarırcasına sorar:
Doktor Bey, yalvarırım yapabileceğiniz hiçbir şey yok mu? Kızımız gözlerimizin önünde eriyip gidiyor!
Elbette var ama durum oldukça hassas. Tümör kafatasının tam ortasında, en kritik bölgede yer alıyor. Bulunduğu yere etraftaki dokulara zarar vermeden ulaşmak inanın çok zor. Kafatasının ön ya da arka tarafından müdahale etmeyi deneyebiliriz ancak en ufak bir hata durumunda kızınız için büyük riskler söz konusu. Bunlar arasında bir daha hiç yürüyememe, konuşamama ve hatta... maalesef felç kalma ihtimali de var.
Peki ya ameliyat olmazsa, doktor bey?
Ameliyat olmazsa maalesef ömrü birkaç aydan ibaret olabilir. Bu süreçte bayılmalar sık sık tekrarlar, şiddetli beyin sileri yaşanabilir; hatta aniden dengesini kaybedip hayati tehlike yaratacak ciddi yaralanmalar geçirebilir.
Doktor Bey... Size olan inancımız tamdır. Ne gerekiyorsa lütfen yapın, ne olur kurtarın kızımızı!
Elimizden gelen her şeyi yapacağız, bundan şüpheniz olmasın. Size söz veriyorum.
Birkaç gün sonra Alice başarılı ama bir o kadar riskli bir ameliyata alınır. Operasyon başarılı bir şekilde tamamlanır; bedeninin travmayı atlatıp toparlanabilmesi için birkaç gün daha tıbbi uyku altında tutulur. Uyandırıldığında ise mucizevi bir şekilde vücudunda kalıcı hiçbir motor ya da zihinsel zarar oluşmadığı anlaşılır.
Öte yandan Julian, Alice'sız geçen o kabus gibi bir hafta boyunca her gün markete gitmiş, kızın evinin etrafında dolanmış, pencerelerinden tek bir ışık süzülmesi için saatlerce beklemişti. Tam anlamıyla karanlıkta kalmış, tüm umutları sönüp gitmişti. Günlerce okula gitmemiş, lokma atmamış, uykusuzluktan ayakta duramayacak hâle gelmişti; tek bir an bile aklından Alice'yı çıkaramamıştı. Nihayetinde daha fazla dayanamayarak başını masaya koyduğu gibi sızıp kalmıştı.
18. Bölüm
Alice hastaneden taburcu olur; annesi ve babasıyla neşeli ve huzurlu bir hâlde mahalleye gelirler. Mahalle sakinleri Alice'nın sağlığına kavuştuğunu, eski neşesinin yerine geldiğini görünce çok sevinirler. Kalabalığın arasından komşunun küçük çocuğu Alice'nın önüne doğru koşarak gelir. Alice çocuğu yakından tanımaktadır; Alexi ablanın oğlu Rafael'dir bu. Çocuğun meraklı gözlerle süzdüğü Alice'ya söylediği ilk cümle her şeyi altüst eder:
Alice abla, siz burada yokken bir ağabey akşamları sürekli evinizin önüne gelip saatlerce kaldığınız dairenin pencerelerine bakıp duruyordu. Hatta son üç gündür gelmiyor. Bir ara seni bana da sormuştu da "bilmiyorum" demiştim.
Alice, o an kafasında çakan şimşekle kendisini bekleyen, haftalardır haber alamayan Julian'ı acı bir şekilde hatırlar:
Eyvah... Julian! Ona hiç haber vermedim.
Alice elleri titreyerek derhâl Julian'a ulaşmaya çalışır ancak telefonu kapalıdır. Gözleri dolmuş bir hâlde telefonu sıkarak mırıldanır:
Julian, ne olursun aç... Ne olursun!
Annesi ve babası endişeyle yanına yaklaşır. Babası yatıştırıcı bir ses tonuyla:
Kızım sakin ol, eminim Julian iyidir, bir sebebi vardır.
Ah baba, sen Julian'ı hiç tanımıyorsun! Onun ruhu camdan daha kırılgan. Ya ben... Neden ona tek bir mesaj bile atıp haber vermedim ki? Yıkılmıştır şimdi o, ah ne kadar düşüncesizim!
Alice kendisini tutamayarak hıçkırıklara boğulur. Aradan saatler geçer; Alice telefonundan defalarca aramasına, mesajlar atmasına rağmen bir türlü ulaşamaz.
Akşam olduğunda, Julian hep yaptığı gibi Alice'nın ailesinin evinin pencerelerinde ışık yanıp yanmadığını kontrol etmek için sokağa gelir. Evin aydınlandığını görünce kalbinde kopan fırtınayla adımlarını hızlandırarak kapının önüne varır. Bir tarafta onca günün ardından duyduğu büyük bir özlem, diğer tarafta ise hiçbir şey olmamış gibi ortadan kayboluşuna duyduğu derin bir öfke onu ikiye bölmektedir. "En iyisi gitmek," diye geçirir içinden; "Alice'nın yine üzülmesini, arada kalmasını istemiyorum."
Tam o sırada Alice odasının penceresinden dışarıya, sokağa doğru bakmaktadır. Gözlerini kaldırıma indirdiğinde Julian'ın siluetini fark eder. Julian ise Alice'nın penceresinde onu gördüğünü anladığı an, elinin tersiyle gözünden süzülen yaşı öfkeyle siler ve arkasını dönüp hızlıca uzaklaşmaya başlar. Alice pencereden olduğu gibi fırlayıp aşağıya, Julian'ın peşinden sokağa koşar. Julian çoktan uzaklaşmıştır. Alice tüm gücüyle "Julian!" diye bağırarak adeta mahalleyi inletir. Julian bu haykırışı duysa bile bir saniye olsun adımlarını yavaşlatmaz; karanlığın ve gecenin sokağın içinde kaybolup gider. Alice telefonuna sarılıp tekrar arar ama telefon yine ulaşılamaz durumdadır. Oracıkta dizlerinin üstüne çöker, hıçkırıklarla ağlamaya başlar. Yavaşça yukarı çıkarak kendini odasına kapatır. Genç kızın odasından sızan ağlama sesleri salona kadar ulaştığında, annesi ve babası Julian'ı ilk gördükleri yerde bu adamdan hesap soracaklarına ve onu suçlayacaklarına yemin ederler.
19. Bölüm
Alice birkaç günlük dinlenmenin ardından yeniden işine dönecektir. Hazırlanıp çıkarken Julian'ın yurdunun yakınından geçer şöyle bir etrafa bakınır, belki onu görür umuduyla bekler ama göremeyince kırık bir kalple markete girer. İçeride Allison ile karşılaşır. Alice, Julian'la aralarında geçen o tatsız geceyi, hastaneye kaldırılışını ve sonrasında bir türlü Julian'a ulaşamadığını soluk soluğa ona anlatır. Allison'nin kafasında aniden bir fikir parlar:
Alice, Julian zaman zaman oda arkadaşlarıyla birlikte buraya, markete alışverişe gelirlerdi. Ben o arkadaşlarını simaen tanıyorum. Biri markete ilk geldiğinde yakalayıp konuşabiliriz, belki ona ulaşmamızı sağlar. Yoksa başka türlü bu adamı konuşturamazsın.
Allison, ne olur dediklerin bir an önce gerçekleşsin... Julian'ı çok ihmal ettim, o kadar düşüncesiz davrandım ki kesinlikle onu unuttuğumu düşünüyor, içini yiyip bitiriyordur.
İkili umutla Julian'ın arkadaşlarından birinin markete uğrayacağı o anı beklemeye başlarlar.
Ancak o sırada Alice'nın anne ve babası, kızlarının halinden haberdar bir şekilde Julian'ın fakültesini ve hangi bölümde okuduğunu öğrenmişlerdir. Alice'dan habersiz, önce Julian'la yüz yüze konuşup hesap sormak için fakültenin önünde pusuya yatarak beklemeye başlarlar.
Julian, olan bitenden tamamen habersiz bir şekilde ders çıkışında arkadaşlarıyla birlikte binadan dışarı adım atar atmaz onları fark eder. Derin bir nefes alıp sakinliğini korumaya çalışarak adımlarını onların yanına yöneltir. Daha ağzını açıp bir şey söyleyemeden Alice'nın babası sert bir sesle lafa girer:
Ben de seni adam, delikanlı sanmıştım Julian!
Pardon... Ben ne yapmışım ki?
Ne mi yapmışın? Kızım senin yüzünden günlerdir perişan oldu, üzüntüden eridi bitti!
Ben o üzülmesin diye, haklı olmama rağmen içimdeki bütün o öfkeyi sindirip kendi ellerimle geri döndüm! Siz burada neden bahsettiğinizin farkında mısınız?
Hadsizliğe bak! Hanım, görüyor musun? Biz de zamanında seni adam yerine koyup kapımıza kadar buyur etmiştik!
Siz kim oluyorsunuz ya? Hiçbir şey! Kızınız da siz de... Bana böyle hayati bir durum yaşanırken tek kelime haber vermeyecek kadar bencilsiniz. Maşallah, hık demiş burnunuzdan düşmüşünüz! Tebrik ederim!
Alice'nın babası öfkeden kıpkırmızı kesilerek Julian'ın burnunun dibine kadar girer. Bir anda öfkeyle Julian'a yumruk savurmaya çalışır. Julian refleksle babanın elini havada bileğinden yakalar ve sert bir hamleyle geriye doğru savurur:
Size ancak bu yakışırdı!
Julian arkasına bile bakmadan oradan hızla uzaklaşır. İçindeki tüm o biriken öfkeyle, doğrudan hesap sormak için Alice'ya doğru yola koyulmuştur.
20. Bölüm
Alice'nın ailesi Julian'ın sert sözleri karşısında öylece donakalmıştı. Bir süre sonra, Julian'ın bu öfkeyle doğrudan Alice'nın yanına gitmesinin işleri mahvedeceğini fark edip telaşla kızlarını korumak için markete doğru yola koyuldular. Ne yazık ki Julian onlardan çok daha hızlı davranmış, marketin önündeki durakta dolmuştan inip içeri dalmıştı. Adımları o kadar sert ve öfkeliydi ki, önünden geçen herkes istemsizce yolundan çekiliyordu.
Julian kapıdan içeri girdiğinde kasada Allison ile Alice duruyordu. Allison, Julian'ın yüzündeki o korkunç ifadeyi ve yaydığı gerilimi anında sezip Alice'nın kolunu dürtüverdi:
Alice, git buradan! Hemen!
Hayır, hiçbir yere gitmiyorum... Ne olacaksa olsun.
Julian doğrudan kasanın önüne geldi. Sesi alçak ve sakin çıkıyordu ama yüzü öfkeden gerilmiş, damarları şişmişti:
Alice... Konuşmak için beş dakikan var mı?
Elbette, Julian. Dışarı çıkalım mı?
İkili sessizce dışarı çıkıp marketin yanındaki parkta ıssız bir banka oturdular. Alice lafa girecekken Julian elini kaldırarak onu susturdu.
Alice dolan gözleriyle:
Julian... Seni çok özledim. Ben...
Alice, lütfen sus.
Julian biliyorum, bana çok kızgınsın, sana büyük haksızlık ettim...
Alice, sus dedim!
Julian, tamam, kızgınsın anlıyorum ama hiç konuşmayacaksak beni neden buraya çağırdın?
Müsaade edersen konuşacağım!
Julian derin bir soluk alıp gözlerini Alice'nın gözlerine dikti:
Alice, sen benim hayatıma o marketteki gofret ısrarıyla girmiştin. O an sende hissettiğim o sıcaklığı kendi içimde büyüttüğümde, sana kapılmıştım. Sokakta tesadüfen karşılaştık, belki her şey çok hızlı ilerledi... Ben seninle gerçekten yakınlaştığımızı, birbirimizin yaralarını sardığımızı düşünmüştüm. Bir an için olsun beni gerçekten sevdiğini, bu dünyada beni anlayan birinin var olduğunu sanmıştım. Ama yanılmışım... Ben kendi karanlığımı bile çözememişken, bir başkasının beni anlamasını beklemek aptallıkmış.
Alice hıçkırıklarını bastırmaya çalışarak öne atıldı:
Julian, hayır! Neden böyle konuşuyorsun? Ben... Ben sen hastanede olduğumu öğrenip üzülme diye haber vermemiştim. Seni çok seviyorum... Hem de hayattaki her şeyden çok!
Hayır, Alice! Sen beni hiç sevmedin. Sen beni ilk fırsatta, en zor günümde bir kenara atıp unuttun. Eğer sevmek böyle bir şeyse, yemin ederim hiç kimse beni sevmesin. Bugün inanır mısın, üniversitenin önünde ailenle denk geldim. Bana utanmadan hesap sordular; her şeyin suçlusu benmişim, seni üzen benmişim gibi... Hatta baban kalkıp bana el kaldırdı, vurmaya yeltendi. Onlar bile beni hiç istememiş, sevmemişler. Bitti Alice... Her şey buraya kadarmış. Beni bir daha aramaya, unutmaya çalışmana da gerek yok; çünkü sen beni zaten çoktan unutmuşsun.
Julian hızla banktan ayağa kalktı ve arkasına bile bakmadan sessizce karanlığın içinde gözden kayboldu. Alice duyduğu onca ağır sözün altında ezilerek banka yığıldı, hıçkırıklar içinde ağlamaya başladı. Tam o sırada omzuna şefkatle ama mahcup bir el dokundu; bu, soluk soluğa yetişen babasıydı. Sessizce kızını kolundan tutup kaldırdı ve evlerine doğru götürdü. Alice, o akşam odasında yatağına uzanmış, Julian'ın sarf ettiği o acı sözleri defalarca kafasında tartıyordu. Kulaklarında yankılanan cümlelerin altında ezildiğini, nefes alamadığını hissettiği an, ne pahasına olursa olsun tüm gerçeği Julian'a anlatmak için evden dışarı fırladı. Yolda yürürken ona tam olarak ne söyleyeceğini, kırılan kalbini nasıl onaracağını düşünüyordu.
Nihayet Julian'ın kaldığı yurdun önüne vardı. Önce telefonundan aramayı denedi ancak yine ulaşılamadı. Alice oradan öylece çekip gitmeyi aklının ucundan bile geçirmedi. Kararlı adımlarla girişindeki güvenlik kulübesine yöneldi. Görevlilere çok acil ve hayatî bir mesele olduğunu, mutlaka Julian'la görüşmesi gerektiğini söyledi. Görevliler prosedür gereği içeri alamayacaklarını belirtip reddedince, Alice çaresizliğin verdiği öfkeyle yerden aldığı küçük bir taşı kulübenin camına fırlattı ve tüm bahçeyi inleten bir sesle Julian'ın adını haykırmaya başladı.
Julian pencereden dışarı baktığında aşağıda adını bağıran Alice'i gördü. İçini kaplayan panikle alelacele aşağıya koşturdu:
Alice! Alice, dur, ne olursun sus, geliyorum! Olay çıkarma ne olur...
Julian koşa koşa aşağı inip Alice'i kolundan tutup yurdun yanındaki tenha parka çekti:
Alice, ne oluyor Allah aşkına? Gecenin bu kör saatinde bu ne hal, neden böyle ortalığı ayağa kaldırıyorsun?
Bu söyleyeceklerimin hayatî bir aciliyeti vardı, Julian... Çok uzun vakit almayacağım, sana her şeyi anlatmaya geldim.
Alice, gerçeğin ne olduğunun bir önemi yok artık! Sen beni unuttun, umursamadın. O kadar zaman boyunca ne bir mesaj attın ne de bir başkasıyla haber yolladın. Ben mahalledeki herkese seni sordum, kimse bir şey bilmiyordu!
Alice gözyaşları içinde hıçkırıklara boğuldu; Julian ise arkasını dönüp gitmek üzere adımlarını attığı an, Alice tüm gücünü toplayarak haykırdı:
Benim beyin tümörüm vardı, Julian! Ölümden döndüm... Seni korkutmamak, sana daha fazla yük olmamak için sakladım!
Julian'ın attığı adımlar aniden kesildi. Öfkeden buz gibi kaskatı kesilen bakışları yumuşadı, yüzüne derin bir şaşkınlık yayıldı:
Ben... Ben bunu bilmiyordum, Alice...
Sen üzülme diye hastanedekilere bile tembihlemiştim, kimse sana haber vermesin diye yalvardım!
Julian sitemle, sesindeki tüm kırgınlığı dışarı vurarak sordu:
Neden, Alice, neden? Yanında olmama, bu yükü birlikte göğüslememize neden izin vermedin? Ya seni kaybetseydim? Ne yapacaktım ben?
Alice titreyen ellerini uzatıp Julian'ın yüzünün sağ tarafına dokundu:
Sadece korktum, Julian... Senin daha fazla incinmenden, yıkılmandan korktum.
Alice, ben günlerce sensiz kalıp "Acaba bu kız beni gerçekten bıraktı mı?", "Acaba beni tamamen unuttu mu?" diye kafayı yedim!
Biliyorum Julian... Kalbinin ne kadar acıdığını, ne kadar yandığını biliyorum. Sana kızamıyorum. Bu yalnızca senin hatan değil ki... Bu benim de suçum.
Hayır, Alice! Sen hep masumdun, ben hata yaptım...
Julian yavaşça geriye çekildi, banktan ayağa kalktı. Alice da telaşla ayağa kalktı:
Neden böyle konuşuyorsun, Julian? Korkutuyorsun beni.
Tüm bu olanların baş aktörü benim, Alice. Ben yarattım bu cehennemi. Senin hayatında artık olmamam gerekiyor.
Julian, yalvarırım yapma...
Hayır, Alice, hayır... Korkacak hiçbir şey yok. Bunu düzeltmem, her şeyi yerine koymam lazım. Gitmem gerekiyor, özür dilerim...
Julian son kez Alice'e sımsıkı sarıldı, titreyen dudaklarını alnına bastırdı ve arkasına bile bakmadan karanlığın içinde koşarak uzaklaştı.
Yurda nefes nefese girdiğinde, odasına çıkıp masasının üzerindeki dağınık kâğıtları ve notları çılgın gibi karıştırmaya başladı. Onca zamandır içinde kaybolduğu, kelimelerle ördüğü o kurgu yığınının arasında kaybolmuştu.
Julian masanın üzerindeki sayısız sayfa arasından hikâyenin en başındaki o ilk taslağı, en son cümleyi buldu. Onca zamandır içinde kaybolduğu kurgusal rüyadan uyanarak her şeyi başladığı eski hâline çevirmek için titreyen elleriyle yazmaya koyuldu:
"Kasiyer kız, Julian'ın kendisine olan o sessiz ve derin ilgisini hiçbir zaman fark etmemişti. Julian da o kasiyer kıza açılma cesaretini asla gösterememişti. Kız, hayatına kendi rutini içinde devam eden, kendi gerçekliğinden ve bir yazarın kurgusundan bile habersiz olan masum bir kasiyerden ibaretti."
Julian bu son cümleleri tamamladığı anda, zihnindeki o devasa hayal dünyasından tamamen ve geriye dönüşü olmayacak şekilde kopmuştu. Hayatın acı ve çıplak gerçeklerinin terazisinde, kendi yazdığı kurgunun ağırlığı altında ezilirken; sırtındaki o devasa ve taşıyamayacağı kadar ağır yükten nihayet kurtulduğunun bilinciyle, kendi elleriyle seçtiği mutlak yalnızlığına sessizce razı olacaktı.
Bölüm etkileşimi
