SÜRÜNÜN EFENDİSİ

Karanlığın içinden yükselen o derin, yankılı hırıltı, maden ocağının etrafındaki adamların kanını dondurmaya yetmişti. Ellerindeki modern silahlar, gelişmiş teknolojik aletler birdenbire anlamını yitirdi; çünkü doğanın kendi kanunları karşısında makineler aciz kalıyordu.
Siyah giysili adamlardan biri elleri titreyerek fenerini kayalıkların tepesine tuttu. Ve o an gördü.
Ayların aydınlattığı kayanın üzerinde, sıradan bir hayvandan çok daha büyük, tüyleri gece karası gibi parlayan ama gözlerinde insani bir zeka ve sarsılmaz bir irade taşıyan devasa bir kurt duruyordu. O, adi bir canavar değil; duruşuyla, bakışlarıyla tam bir Alfa Kurt'du.
“Ateş edin! Vurun onu!” diye bağırdı aralarındaki lider bozuntusu.
Silahlar patladı, havada mermiler uçuştu. Ancak Alfa için zaman adeta yavaşlamıştı. Kurşunların hedefe ulaşmasından çok daha önce o harekete geçmişti. Kayalıktan aşağıya, adeta rüzgarın ortasına bıraktı kendini. Yere indiği anda yayılan o muazzam güç dalgası, en öndeki adamı sadece rüzgarının şiddetiyle geriye savurdu.
Alfa, kafeslerin olduğu tarafa doğru koştu. Hızını ve çevikliğini insan aklının stratejisiyle birleştirmişti; kimseye ölümcül bir zarar vermeden, sadece o metal kilitleri parçalamak istiyordu. Pençelerinin tek bir darbesiyle demir parmaklıklar kağıt gibi yırtıldı.
İçerideki zayıf düşmüş, o yabancı zehirle bilinci bulanmış genç kurtlar korkuyla sindikleri köşelerden başlarını kaldırdılar. Alfa, onlara yaklaşarak boğuk ama güven veren bir ses çıkardı. Bu ses, “Korkmayın, evinize dönüyorsunuz” demenin en saf haliydi.
Zehirli gaz tüplerini ve kontrol cihazlarını tutan adamlar kaçmaya çalıştı ama orman artık onlara ait değildi. Alfa Kurt, sürüsünün özgürlüğünü geri almıştı. Ancak bu sadece bir başlangıçtı; asıl elebaşılar, dağın diğer tarafındaki ana üste onları bekliyordu. Ve Alfa, hesabı kapatmak için henüz yeni başlıyordu.