İZ

Ormanın derinliklerindeki sis, adımların sesini tamamen yutuyordu. Ama Alfa için seslere gerek yoktu; o, havadaki en ufak bir tedirginliği, yaprakların üzerindeki taze ayak izlerinin baskısını ve en önemlisi, yabancıların yaydığı o kimyasal, yapay kokuyu çok net hissediyordu.
Gecenin karanlığında koşarken, insan halindeki o ağır düşünceler, o yorgunluk tamamen silinip gitmişti. Şimdi zihni kristal gibi berraktı. Kasabanın eteklerindeki eski terk edilmiş maden ocağının oralardan hafif bir ışık sızıyordu. Aradıkları yer, ya da en azından zehrin kaynağı burasıydı.
Alfa, sessiz bir gölge gibi kayalıkların üzerine tırmandı. Aşağıdaki kamp ateşinin etrafında siyah giysili birkaç insan duruyordu. Ellerindeki metal kafeslerin içinde, sürünün zayıf düşmüş genç kurtları kilitliydi. O yabancılar, ellerindeki cihazlarla hayvanların doğasını değiştirmeye, onları kendi kölelerine dönüştürmeye çalışıyorlardı.
İçindeki öfke bir alev gibi parladı ama Alfa, öfkesine asla boyun eğmezdi; öfkeyi yönetirdi.
Aşağıdakilerden biri kafese yaklaşırken, Alfa derin bir nefes aldı. Kaslarındaki o devasa güç, her bir hücresinde dalga dalga yayıldı. Onlar buraya bir av yakalamaya geldiklerini sanıyorlardı ama asıl avcı, şu an tepelerinden onlara bakıyordu.
Ağır, hırıltılı ama bir o kadar da ürkütücü derecede sakin bir hırıltı koca ormanda yankılandı. Adamlar aniden donakaldı, ellerindeki silahları sesin geldiği yöne çevirdiler.
Ama çok geç kalmışlardı. Zirvenin gerçek sahibi gelmişti.