Akrep ve Yelkovan kitap kapağı

1. bölüm / 1

1. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: 1. Bölüm
  1. 1 1. Bölüm1.730 kelime · Okuduğun bölüm

Bu kitabı 28.10.2025 tarihinde yazmaya başladım, bir senedir üzerinde çalışıyorum. Umarım beğenirsiniz. Keyifli okumalar diliyorum. ❤🌸

✨🧡🤍⏳✨

10 yıl önce, 2027:🎈

“Hazır mısın Yankı?” diye bir ses yankılandı evin içinde. Annemin heyecan dolu sesiydi bu. Bugün 23 Kasım. Kardeşim Gece’nin doğum günü! Kravatımı düzelttim, parfüm sıktım. “Hazırım anne!” diye bağırıp koşarak aşağı indim. Annem ve Gece beni bekliyordu. İkisine de gülümseyip Gece’nin elini tuttum.

“Doğum günü çocuğu!” dedim gülerek. O da güldü bana. Gözleri kısıldı.

Adıyla uyumlu olan gece gibi siyah gözleri kısıldı. Anneme baktım.

“Babam gelecek mi?” diye sordum.

Babam doğum günlerimizi hep kaçırırdı. Belki Gece’nin doğum gününü hatırlayıp kutlardı veya en azından sarılırdı. Babam bize sarıldığında biz dünyadaki en şanslı çocuklardık.

Annem her zamanki sevimli gülümsemesiyle baktı. Tam o esnada babam takım elbisesinin kollarını düzelterek aşağı inmeye başladı. Gece ile birlikte gülerek babamı alkışlamaya başladık.

Sol elini kaldırıp “Durun.” işareti yapınca durduk ama gülümsememiz silinmedi. Bu gece hiçbir olay moralimizi bozamazdı veya gülümsememizi silemezdi. Hiçbir şey. Gülümsememizi silemezdi.

Babam annemin koluna girip Gece’ye baktı. “Doğum günün kutlu olsun, oğlum.” dedi. Gece’nin gülümsemesi genişledi. “Teşekkür ederim, baba.” diyerek karşıladı sözlerini.

Annem ve babam önde, Gece ve ben arkada yürümeye başladık. Arabaya bindik. Gece başını cama yaslayıp dışarıdaki yağmura baktı.

“Yankı.” diye fısıldadı.

Şefkatle ona baktım. Asla sert bakamazdım ki ona. “Efendim, Gece?”

“Yağmur nasıl olur?” Hep meraklı bir çocuktu bu kerata. Bilge ağabey rollerine girip konuşmaya başladım:

“Hava çok sıcak olduğunda denizdeki sular yavaşça gökyüzüne çıkmaya başlar. Daha sonra bu sular bulutlara ulaşır. Bulutlar zamanla bu suları taşıyamayacak kadar dolar ve sular yavaşça yeryüzüne iner. Biz de buna yağmur deriz.”

Başını salladı. “Yani bulutlar ağlamıyor mu?” diye sordu hayretle.

Kahkaha attım. “Tabii ki hayır, sersem!” dedim gülüşlerimin arasından.

Annem arkasını dönüp “Yankı, kardeşine sersem deme diye daha ne kadar uyaracağım seni?” dedi azarlama tonuyla fakat gözlerinin içi parlıyordu.

Babam arabayı park etti. “Geldik.” dedi alışkın olduğumuz sessiz ses tonuyla.

Mutlulukla arabadan inip restorana girdik. Masamıza oturup siparişlerimizi verdik. 30 dakika sonra yemeklerimiz geldi.

Sessizce yemeğimizi yerken Gece’nin doğum günü pastası masaya geldi. Gece dilek diledi ve mumları üfledi. Ne dilediğini biliyordum. Fısıldamıştı bana.

“Yankı,” demişti heyecanla, “Doğum günümde mum üflersem eğer babamın bize daha çok sarılmasını dileyeceğim!” demişti.

Ben sadece gülümsemiştim. Buna inancım, ailemi kaybetme inancım ile aynıydı. Yani imkânsızdı.

Mumları üfledikten sonra bana sımsıcak bir bakış fırlattı. O bakış, onun son sıcak bakışıydı. Bir daha asla o kadar sıcak bakmadı. Bakamadı belki de.

Restorandan çıkıp arabamıza doğru yürümeye başladık. Babam park yeri olmadığı için arabayı 10 dakikalık yürüme mesafesi olan bir yere park etmişti. Mutlu mutlu yürüyorduk. Gece artık tam 10 yaşındaydı.

Bir ses duyduk: “Hareket eden ölür!”

Annem ve babam bizi arkalarına aldı. Arkamızda da adamlar vardı. Çok fazla vardı... Etrafımız sarılmıştı. Annem ve babam bizi ilk kez koruyamayacak kadar güçsüzdü...

Gece’nin kolunu tuttum sıkıca.

Bırakamazdım ki.

Her şeyimdi o benim.

Kardeşimdi o benim.

Adamlardan birini ittim ve koşmaya başladım. Gece de bana ayak uydurdu. Ağlıyordu. Uzun saçları yağmurdan sırılsıklam olmuştu.

Fazla uzaklaşamadan iki el silah sesi duyduk. Gece arkasına bakarak koşuyordu. Yani Gece, annem ve babamın vurulduğu anı gördü. Kan aktığını gördü. O meydandaki saat kulesinin saatini gördü. Çok şey gördü.

Ağlaması şiddetlenince onu önüme alıp sarıldım. Yere oturduk. Ve işte o an birbirimize sadece şunu söyledik:

“Birbirimizden başka kimsemiz kalmadı. Artık sadece ikimiziz. Peki... Ya şimdi ne olacak? Ailemizi bir daha göremeyecek miyiz?”

Ağlaması şiddetlendi Gece’nin. Daha sıkı sardım onu. Ağladığımı bilmemeliydi. Az önce bana yağmurun nasıl oluştuğunu sormuştu. Belki de birazdan bu kabustan kalkıp bana neden ağladığımızı soracaktı.

Saçlarını okşadım. O gecenin karanlığında, kardeşime “Ağlama.” bile diyemeyecek kadar acizdim işte. Her şey bitmişti. Her şeyi kaybetmiştik. Ailemizi kaybetmiştik.

⚡ 🕰️🖤⌛🌪🌙🗝️✨⏳🔥

"Ölmeyi hak edenler" deyince aklınıza kim, neden geliyor? İki kelime: İnsanlığın tamamı. Neden mi? Çünkü hiçbiriniz beş para etmez, edemez, edemezsiniz.

Ölümlü et yığınlarından başka hiçbir şey değiliz. Yanarak, vurularak, boğularak veya herhangi bir ameliyatta veya uykumuzda ölebilecek kadar aciziz. Bu koskoca evrende toz kadar değeriniz de değerim de yok. Ve bizler, bu hayatı sanki sonsuzmuş gibi kıymet vermeden yaşıyoruz. Kabul, insanlar kıymeti hak etmiyor ama yaşadığınız lanet hayatlar kıymeti az da olsa hak ediyor.

Neyse ne, bunu anlayacak kapasitenizin olmadığını bildiğimden kısa kesiyorum. Sizi kesmediğime dua edin. Ben de öyle düşünmüştüm zaten.

Seneler önce hem ailemi, hem kardeşimi kaybettim. O günden sonra ise bir daha asla aynı kişi olamadım.

Ailemin öldürüldüğü gece aynı zamanda kardeşimin de ruhunu kaybetmesine sebep olmuştum. Ve seneler sonra... Kardeşim, ailemizin öldürüldüğü meydandaki saat kulesinden atlayarak saat 23.47'de hayatını sonlandırdı. O gece beni son kez aradığında, aramızda şu şekil bir konuşma geçti:

“Ağabey...” dedi çatlamış sesiyle.

“Efendim kardeşim?” Neden ağlıyorsun sen?

“Ben...” dedi, hıçkırdı. “Dayanamıyorum.”

“Neye dayanamıyorsun?”

“Hiçbir şeye. Ailemizin ölmesi, hayatım, her şey. En azından... ailemizin yanında olmak istiyorum.”

“Beni bırakma...” diye fısıldadım.

“Sen de gel...”

“Olmaz. Onlar seni bana emanet etti.” Sesim beklediğimden fazla çıkmıştı. Özür dilerim, Gece. Özür mü dilerim? Teşekkür mü ederim? Söylemeye layık bile değilim.

“Sen de gel işte. Onlar da özlemiştir bizi.”

“Hayır. Onlar bizim yaşamamızı isterdi. Neredesin sen? yanına geleyim, seni alayım ve birlikte bir şeyler içmeye gidelim...” sözümü bitiremeden telefonu kapattı. Telefonu. Kapattı.

Nerede olabilir, diye düşündüm. Ailemizin öldürüldüğü meydandaki saat kulesinden aşağı atmıştı kendini.

Ne olurdu?

Ne olurdu beş dakika daha erken gelip onu kurtarabilseydim?

Ne olurdu onu kurtarsaydım?

Ne olurdu aileme verdiğim sözü tutabilseydim?

Ne olurdu?

Kimse ona "Dur, seni sevenler de var..." dememiş veya yardım etmemiş. Herkes ona mal gibi bakmış.

Öldü benim kardeşim. Siz aldınız onun canını. Ben de sizin canınızı almaya ant içtim.

Kulaklarım uğulduyor, nefesim kesiliyordu. Kulağımdaki uğultular arasında net olan tek ses "Ya daha erken gelebilseydin? Bir şey değişir miydi Yankı?" Belki çok şey değişirdi, belki hiçbir şey değişmezdi ama en azından kardeşimi son kez görebilirdim.

Öldürdüğüm insanların başucuna saat bırakma alışkanlığım, hem babamın saatçi olmasından hem de kardeşimi kurtarmama saniyeler kalan zamanı simgeler. Bir de öldürdüğüm insanların kafalarını kesip “Kelle Müzesi” adını verdiğim müzeme asıyorum. Hemen yanında da öldüğü saatler yer alıyor. Bütün kurbanlarımın ölümlerini tek tek yazıyorum. Mesela birini öldürmüşsem ve kafasını asmışsam ve o kafa çürüyüp yere düşmüşse ölme sırası kafası düşen kurbanın yakını veya sevdiği birindedir.

Şöyle düşünün:

🍎 Ağaçtaki bir elma çürüyüp aşağı düşer. Daha sonra toprağa karışır ve toprağa besin olur.

🪅Müzemdeki kelleler çürüyüp düştükten sonra ise diğerlerinin ölüm sebebi olur. Bu kadar basit.

Fakat sizin kelleleriniz elma kadar değerli değil, şekerparelerim. 💋💖

Ve bugün de bir cinayet işleyerek dünyayı bir kez daha kurtaracağım.

Hatırlatmak istedim yani. Neyse. Gelin size kelle müzemi gezdireyim!

Kelle Numarası 1: Ayaz Aksoy: [Şiddet içeren olayın ayrıntıları çıkarıldı.] Bu benim ilk cinayetimdi. Saat 04.56.

Bu karakter yoksunu ölmeyi en çok hak eden kurbanlarım arasında yer alıyordu. Kendi üvey kızı da başta olmak üzere onlarca genç kıza dokunmuş, sonra öldürmüştü. Bir kadın size ona dokunmanız için izin verse bile ona dokunmamalısınız. Özellikle Türkiye'deyseniz. Eveeet! Hükümete de sövdük, tam oldu. Tebrik edin lan beni. Tebrik etmeyeni öldürürüm. Aferin size, köpekler.

Kelle Numarası 13: Mida Sipahi: Kendisi 43 yaşında benim tarafımdan öldürüldü. Kızı onun yüzünden hayatını kaybetti ve kendisi kızının anma töreninde evlilik kararı aldığını açıkladı.

“Kızımın anma töreninde evlenme kararı aldığımı açıkladım. En fazla ne olabilir ki?”

Mesela yani...

Zamankıran gelir ve küçük prensesin canını alır. Lanet kıçınızı kaldırın da beni dinleyin. Mida ve Nilda Sipahi olayını anlatacağım. Ama kimseye söylemeyin, tamam mı? Bunlar aramızda kalmalı yoksa ya dilinizi ya da kalbinizi keserim. İkisinin de olmasını istemiyorsanız susmalısınız. Gerçi bunu bilmeyecek kadar aptal olduğunuzu düşünmüyorum. O yüzden söylemezseniz sevinirim, bebek patatesler.

Nilda Sipahi, Mida Sipahi'nin yani yaşadığım kasabanın başkanının kızıydı. 16 yaşında hayatını kaybetti. 9-12 yaşları arasında kemana başladı. Keman, onun tek arkadaşıydı.12 yaşının sonunda bir keman sınavına girdi ve birinci oldu. Peki ailesi ne yaptı? Kuru bir tebrikle geçiştirdiler. Neyse ne,

Nilda'nın bir de küçük kardeşi vardı. “Kazara” Nilda'nın kemanını kırdı. Ailesi ise ona yeni bir keman çok gördü. Tüm bu evlat ayrımları, aile ve sosyal ilişkiler Nilda'yı bitirdi.

[Bu paragraftaki kendine zarar verme yöntemi ve ölümün romantikleştirilmesine ilişkin ifadeler çıkarıldı. Çıkarılma nedeni belli bir yaş altında olan veya hassas olan insanların psikolojik bir şey yaşamasını engellemektir. Kitap, gerçekten kitap olduğunda detayla yazılacaktır. Saygılar. 🌸]

Peki ya size başta sorduğum soruyu hatırlıyor musunuz? Elbette hayır. Sırf bu yüzden bile ölmeyi hak ediyorsunuz. “Ölmeyi hak edenler denince aklınıza kim, neden geliyor?” En güzel örneklerinden birini de az önce öğrendiniz zaten. Şimdi sizlere bu harika kişiyi(!) nasıl öldürdüğümü anlatayım...

✧・゚: *✧・゚:* ── *:・゚✧*:・゚✧

"Ben bir hırsız olmadığım için kapısını çaldım." demeyi çok isterdim ama can hırsızı olduğumdan ve Nida Sipahi'nin havuz başında uyumasını fırsat bilerek işimi havuz kenarında halletmeye karar verdim.

Melikane sınırları içindeydim. Güzel kurbanım havuz kenarında uyuyordu. Yanına gittim ve yanımdaki sert iplerle onu şezlonga bağladım. Her zaman yanımda olan eski dostum olan bıçağımla kollarına ve boynuna çizikler attım. Acısını hissedip gözlerini araladı.

"Kimsin sen?" diye mırıldandı titreyen sesiyle. Cidden, kim olduğumu bilmiyor muydu?

"Ben Zamankıran." dedim en neşeli sesimle.

"Ne yapıyorsun burada?"

"Ne yapıyor gibi duruyorum?"

Sustu. Sırıttım ama maskenin altında sırıtışım belli değildi.

"Ölüm meleğin geldi, güzellik."

"Bırak beni!" sesini yükseltti. Ses tellerini kesmeliyim galiba.

Tüm gücümle sert bir tokat attım. Hay aksi, bu gerçekten çok ayıptı. Neyse, kimin umurunda?

"Ya sesini kesersin ya da boğazını keserim senin."

"Bırak beni, yalvarırım..." ellerine baktı.

"Yalvarır mısın?"

"Evet."

Gülümsedim.

"Peki madem. Kızının kemanı nerede?"

"Şu... Şuradaki depoda."

"Eğer keman sağlamsa sen de sağ kalacaksın."

Depo kapısına doğru yürüdüm. Kapıyı açıp içerideki keman çantasını aldım ve Mida Sipahi'nin yanına geri döndüm.

Keman çantasını açtım. Tahmin ettiğim gibi keman paramparçaydı. Sırıttım.

"Öleceksin galiba."

Mida Sipahi'nin yüzü bembeyaz oldu.

"Ben... Bir şey yapmadım..." diye kekeledi.

"Bir şey yapmadın mı?" kahkaha attım. "Bir şey yapmadıysan iki şey yapmışsındır ama illa ki bir şey yapmışsındır. Umurumda bile değil. Öleceksin."

Ağlayarak konuşmaya başladı:

"Ona bir şey yapmadım. O, çok mutluydu. Kendine zarar vermek istemezdi..." acıyla yutkundu. Az kalsın inanacaktım. "O daha büyümemişti bile. Hayalleri vardı..."

"Kes sesini." dedim yoğun bir sesle.

Elimdeki bıçağı boynundan kalbine kadar bastırarak indirdim. Kesik kesik acı dolu nefesleri vardı. Acaba Nilda ölürken de böyle miydi?

Son yalvarış, son veda. Son kalp ritmi. Son nefes. Mida Sipahi öldü.

Dikkatle kafasını vücudundan ayırdım. Cesedi havuza attım. Havuzdaki su hızla kan rengini aldı.

Ertesi gün bütün haber yayınları Mida Sipahi'nin ölümünü ve kırık kemanın gizemini anlatan haberlerle doluydu.

Cenazesi öğleden sonraydı. Şık ve siyah bir takım elbise giyip cenazeye gittim. Müstakbel kocası ağlıyordu. Zaten ondan başka ağlayan da yoktu. Merak etme iyi adam, seni de onun yanına göndereceğim.

Cenaze bitince eve gittim.

Cenaze 12 dakika 43 saniye sürdü. Benim onu öldürmem 20 dakika 23 saniye sürmüştü. 43 yıllık bir ömrün bitmesi çok kısa sürmüştü.

1. Bölüm Sonu. ⏳✨

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

29okunma 4beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…