9. BÖLÜM

BÜYÜK AİLE

Sabah gözlerimi açtığımda, birkaç saniye tavana bakarak öylece kaldım.

Dün geceyi düşündüm
Oğuzhan abimi
Baran abimi
Doruk abimi
Dedemi
Anne ve babamı

İlk kez aynı masaya oturduğum gerçek ailemi…

Daha üzerinden bir gün bile geçmemişti ama sanki hayatımın bütün düzeni değişmişti.

Tam o sırada koridordan gelen seslerle düşüncelerim bölündü.

“Dede daha sabahın köründe ne bağırıyosun?” Baran abimdi.

Ardından dedemin sesi geldi.
“Bağırmıyorum uşağım, sizin gibi tembelleri uyandırmaya çalışayrum”

Gülümseyerek yataktan kalktım.

Üzerimi değiştirip saçlarımı topladıktan sonra odadan çıktım. Koridorda duruyla karşılaştım.

“Günaydın civciv”

“Günaydın canım”

Durunun yüzünde hafif bi tebessüm vardı.
“Bugün tanışıyorsun”

“Kimle”

“Büyük ailenle”

Bir an durdum
“Doğru”

Dün gece o kadar şey olmuştu ki unutmuştum.

Benim ailemle ilk kez tanışan yalnızca ben değildim. Duru da tanımıyordu

“Gerildin mi?” Diye sordum

“Biraz”

“Ben de” duru koluma girdi.

“Hiç merak etme en azından beraber rezil oluruz”

“Sen niye rezil olasın”

“Bilmiyorum ama kalabalık ailelerin yanında insan kendini bir şekilde rezil ediyor”

Gülmeye başladım. Tam merdivenlere yönelmiştik ki arkamızdan bir ses geldi.

“İkiniz neye gülüyorsunuz?” Döndüğümüzde Oğuzhan abimi gördük

Dün gece doruk abimin odasında yatmıştı. Saçları biraz dağınıktı ama yüzündeki o tanıdık gülümseme yerli yerindeydi.

“Hiç” dedim.

“Hiç diye gülüyorsunuz yani?”

Duru cevap verdi “bugün rezil olmasak bari diye konuşuyorduk”

Oğuzhan abim bana döndü.
“Heyecanlı mısın?”

“Biraz”

Kolunu omzuma attı. “Ben yanındayım”

Sadece iki kelimeydi

Ama nedense içimdeki bütün heyecanı biraz olsun azaltı.

“Biliyorum abi” birlikte aşağı indik.

Bizi ilk babam gördü.
“Günaydın kızım”

“Günaydın baba” yanına gidip yanağından öptüm.

“Amcamlar bugün gelecek değil mi?”

“Gelecekler”

“Kaç kişi”

Araya doruk abim girdi.
“Kardeşim saymayı bırak. Evde yer kalırsa şanslıyız”

Duru güldü
“Ben de onu düşünüyorum”

Dedem duruya baktı
“Sen korkma kızım bunlar insan yemez

“Bazıları yiyebilir emin değiliz o konuda” diyerek merdivenlerden indi baran abim.

Oğuzhan abim de hemen ona laf attı.
“Özellikle de sen”

3 abim de birbiriyle atışmaya başlamıştı. Tam o sıra kapı çaldı.

Ev bir anda sessizleşti. Annem ve babam mutfaktan çıktı.
“Geldiler”

Kalbim hızlandı. Oğuzhan abim bunu farketmiş olacak ki bana döndü.

“Hazır mısın?”

Derin bi nefes aldım
“Hazırım” dememle birlikte babam kapıyı açtı.

İçeri ilk giren kişi orta yaşlarda bir adamdı. Babamla sıkıca sarıldılar

“Hoşgeldin muratım”

“Hoşbulduk abim”

Arkasından bir kadın ve iki genç geldi. Ben olduğum yerde kalmıştım.

Babam bana yaklaştı ve gülümseyip beni gösterdi.
“Biricik kızım nehir”

Amcam da yavaşça bana yaklaştı.
“Merhaba nehir ben senin büyük amcan Murat”

“Merhaba murat amca”

Yüzünde kocaman bi gülümseme olmuştu.

Yavaşça sarıldı. Sarılırken birkaç kez sırtımı sıvazladı.

“Hoşgeldin ailemize güzel kızım”

“Hoşbuldum” diyebildim sadece.

Geri çekildiğinde yanındaki kadını gösterdi.

“Bu da eşim Sevil”

Sevil yengem gülümseyerek bana yaklaştı.

“Hoşgeldin canım”

“Hoşbuldum yenge”
Sakin adımlarla yaklaştı nazikçe sarıldı.

Sonrasında Murat amcamın arkasında duran çocuk yaklaştı.

“Ben eren”

“Memnun oldum eren” diyerek tatlı bi tebessümle kafa salladım.

“Ben de memnun oldum nehir” dedi ve dedemin yanına gitti.

Ardından genç bir kız yaklaştı.
“Ben Elif”

“Memnun oldum”

“Ben de memnun oldum kuzen” dedi ve sarıldı.

Kuzen kelimesi tuhaf gelse de mutlu olmuştum. Birkaç dakika sonra kapı tekrar çaldı.

Babam bu kez gülerek kapıya yöneldi
“Hakanlar da geldi”

Oğuzhan abim de babamın yanına gitti. Hakan amcam içeri girdi ve Oğuzhan abimi görünce yüzü aydınlardı.

“Ula deli uşak sen de mi burdasın”

“Tabi buradayım amca kambersiz düğün olur mu?”

Sarılıp birbirlerine vurduklarında gülümsedim.

Babam ikisini ayırıp amcamı yanıma getirdi.
“Bırak şu ayıyı da bak burda kim var”

Hakan amcamın gözleri beni buldu.
“Nehirim” dedi dolu gözlerle

“Efendim amca?”

“Gel kız buraya” dedi ve beklemeden beni geldine çekip sıkıca sarıldı.

“Hoşgeldin amcam” dedi içtenlikle.

“Hoşbuldum amca”

“Bunca yıl sonra seni görmek…”

Cümlesini tamamlamadan başını iki yana salladı.
“Boşver artık burdasın ya o bize yeter”

Ayrıldığımızda eşini gösterdi.
“Bu da eşim Banu”

Banu yenge de sakince yaklaştı ve içtenlikle sarıldı.
“Hoşgeldin nehircim”

“Hoşbuldum yenge”

Banu yengeyle ayrıldıktan sonra genç bi çocuk yaklaştı.

“Nehir ben en yakışıklı, en karizmatik ve en çıtır kuzenin Kaan” diyerek göz kırptı.

“Merhaba Kaan Hoşgeldin”

Gözleri duruya kaydıktan sonra tekrar bana döndü.

“Hoşbuldum” dedi ve kardeşini öne çekti.

“Selamm ben Zeynep”

“Hoşgeldin Zeynep” diyerek sarıldım.

“Ayy söylemeden edemicem gerçekten çok güzelmişsin” dedi.

İltifatı karşısında tatlı bi tebessüm sundum.
“Teşekür ederim”

Dedem de olaya dahil oldu
“Tabi güzel olacak aynı babaannesi”

Bununla birlikte herkes durgunlaştı. Benim gözlerim büyük bi tabloda olan aile fotoğrafına gitti. Babannem de oradaydı ve gerçekten de ona çok benziyordum.

Baran abim yanıma gelerek kolunu omzuma attı.
“Ee hayde da mıhlama soğudu. Aç ayı oynamaz” dedi ve ortamın havasını dağıtı.

“Oy nenem bu uşağı doyuramayruk” diyerek takılansa Hakan amcamdı.

“Ee emice ne demuşler erkeğun kalbine giden yok miğdesunden geçeyi”

Bu defa sözü bölen doruk abim oldu.
“Ee Baran abimin de miğdesi baya büyük olduğundan karısına Allah sabır versin” Dedi ve göz ucuyla duruya baktı.

Duru sadece dil çıkarmakla yetinirken Baran abim de doruk abime çak yaptı.

Herkes tek tek masaya oturdu. Ben annem ve babamın ortasında, Duruysa Oğuzhan ve baran abimin ortasındaydı baran abimin yanında da doruk abim vardı.

Bu masa dün akşam yemek yediğimiz masadan daha büyük ve daha kalabalıktı.

Herkes masa başına otumuşken dedem çayına uzandı.
“Ee hayde herkese afiyet olsun” demesiyle cümbür cemaat yemek yemeye başladık.

Bi an unuturum şeyle yerimde zıplayınca hepsinin bakışları bana döndü

“Annecim ne oldu?” Diyerek bana endişe ile bakan anneme döndüm

“Anne çok önemli bişey unutum” dedim ve hepsinde gözlerimi gezdirdikten sonra duruyu gösterdim.

“Eee ben heyecanla tanıştırmayı unutum da bu benim en yakın arkadaşım duru” dedim ve en tatlı tebessümümle ona baktım.

Babam da yanımda “kızım bişey oldu sandım” diye söylenerek tekrar kahvaltısına döndü.

Hepsi duruya da Hoşgeldin dedi ve kahvaltılar yenilmeye devam edildi.

Söze bu sefer Oğuzhan abim girdi.
“Duru benim de en yakın arkadaşımın kardeşi. Tesadüfen denk düştük ama güzel bi tesadüf oldu” dedi ve gerçek bir abi gibi durunun saçını karıştırdı

Duru saçını düzeltemeyince baran abim de ona yardım etti. Ve baya bi bakıştılar bu esnada.

Duru “teşekür ederim” diye fısıldayarak cevap verdi. Baran abimde sadece gülümseyerek göz kırptı.

Elifin gözleri ikisini arasında gidip geldi. En sonunda duruya baktı

Duru ne soracağını anlamış gibi anında kafasını iki yana sallayarak “hayır” dedi.

Elif sadece gülümsedi ve kahvaltısına geri döndü.

Masada bolca muhabbet döndü. Dedem amcalarım ve babamın küçüklük anılarını, Oğuzhan abim askeriyede olan olayları ve diğerleri de başka komik olaylar anlatıyordu. Bol bol kahkaha atıldı, çaylar tazelendi. Derken herkes sonunda doymuş ve masadan kalkmıştı.

Biz masayı toplarken babamlar dışarda çay içiyordu. Bi süre sonra elif ve Zeynep benim yanıma geldi.

“Ay nehir akşam dışarı mı çıksak?” Diyen elife döndüm.

“Bilmem ki nereye gidicez?”

“Çok güzel bi tepe var biz kuzenlerle buluştuğumuzda hep Oraya gideriz seninle de gidelim” dediklerinde itiraz hakkım olmadığını anladım ve kafamı sallayarak onayladım.

“Peki o zaman akşam üstü hep beraber gideriz”

Ortalığı iyice toparladıktan sonra akşama üstü izin aldık ve bütün kuzenler + duru evden çıktık.

🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿🌿

Evettt bu bölümü de bitirdik duygu ve düşüncelerinizi alayım 🤔

Artık amcaları ve kuzenleri de tanıyoruz ailemiz giderek büyüyor.

Diğer bölümde belki biriyle tanışırız belli mi olur? 🙃

Bölümü beğenmeyi, yorum atmayı ve başkalarına önermeyi unutmayın öpüldünüz💕