Bölümler 2Şu an: ADALETİN KALBİ
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
ADALETİN KALBİ
GAMZE YILMAZ & İLKİM SERTTAŞ
ÖN SÖZ
Merhaba sevgili okur,
Biz, kitabın kapağında da gördüğünüz gibi, Gamze ve İlkim. Bu kitapta adaletin ve aşkın üzerine kurulu bir hikâye okuyacaksınız.
Paul Tillich’in de dediği gibi: “Gerçekte aşk ve güç arasındaki gerilim yaratılışa işaret ederken, aşk ile adalet arasındaki gerilim kurtuluşa işaret eder.”
Bu sözü kitapta derinden hissedeceksiniz.
Şimdiden iyi okumalar, sevgilerle…
1. BÖLÜM
Tanışma
Evet, ben Mercan Yıldız. Hukuk öğrencisiyim. Üniversitede ikinci senemin birinci günü.
Sabah uyandığımda camımdan odama giren loş ışık beni karşıladı. Saate baktığımda okulun ilk gününde geç kaldığımı fark ettim. Hemen kırmızı kazağımı üzerime giyip dalgalı saçlarımı serbest bıraktım.
Aşağıya indiğimde annemler çoktan kahvaltıyı hazırlamıştı. Kendime doyurucu bir sandviç hazırladım. En yakın arkadaşım Melis kapının önünde korna çalıp duruyordu. Ben de hızlıca arabaya bindim.
Melis:
— Kızım, sen neredesin? İlk günden geç kalacağız!
Gülerek karşılık verdim:
— Sen benim ne zaman geç kaldığımı gördün?
Melis, en sevdiğim “Her Şey Sensin” şarkısını açtı ve okula vardık.
Okula girdiğimizde kalabalık bir ortam vardı. Okulumuzun güvenliği Mehmet Abi’ye sorduk:
— Mehmet Abi, bu kalabalık ne ya?
— Mercan’cım, bunlar master yapmaya gelen öğrenciler.
— Tamam abi, sağ ol.
İçeriye girmek için kalabalığın içine girdik. Giderken üzerime dökülen sıcak kahve ile irkildim. Arkamı döndüğümde genç, kumral ve uzun boylu bir erkek gördüm. Sinirle ona:
— Biraz dikkatli olsana! — diye bağırdım.
O ise:
— Önüne baksana! — dedi.
O kalabalık ortamdan sinirle çıkıp tuvalete, üstümü değiştirmeye gittik.
O anda Melisa:
— Kanka, çocuk ne kadar yakışıklıydı! — dedi.
Ben de bir anlık hışımla:
— Yanına git o zaman! — deyip koşar adım merdivenlere yöneldim.
Ardından, tam sınıfa girecekken telefonum çaldı. Arayan teyzemdi. Telefonu açtığımda teyzem nefes nefese konuşmaya başladı:
— Kızım, sakin ol. Erol annene saldırmış. Annen şu an hastanede. Senin karakola gitmen lazım. Erol’u oraya götürdüler.
Bense şaşkınlık içinde hemen taksiye atlayıp karakola geldim.
İçeriye girdiğimde yoğun bir kalabalık ve bağırma sesleri vardı. Kalabalığı atlattığımda bir komiser yanıma geldi ve üvey babamın avukatının benimle görüşmek istediğini söyledi.
Ben, “Tamam,” dedim ve görüşme odasına gittim.
O an tanıdık bir yüze rastladım.
2. BÖLÜM
Karşılaşma
Karşımdaki, üzerime kahve döken adamdı.
O anlık şok ile kapıdan çıktım. O ise arkamdan geliyordu. Bir anda kolumu tuttu ve:
— Baban, annenin halüsinasyon gördüğünü söyledi, — dedi.
Bense bir sinirle:
— O benim babam değil! — dedim.
Ardından:
— Sakin ol. Ben Erol Bey’in avukatı Yağız.
— Ben Mercan Yıldız. Müvekkiliniz Didem Yıldız’a, yani anneme, psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladı.
— Müvekkilim, annenizin psikolojik sorunları olduğunu belirtti. Ona şiddet uygulamadığını söyledi, — dedi.
— O yalancının teki! Anneme küçüklüğümden beri şiddet uyguluyor.
Yıl 2006 — İzmir
Odasında boyama yapan küçük Mercan, içeriden gelen çığlığı duyunca irkildi. İçeri gittiğinde gördüğü şeyin karşısında şoka uğradı.
Üvey babasının annesine şiddet uyguladığını gören Mercan, koşar adım odasına ilerledi…
Mercan çok zor bir hayat geçirmişti. Babası trafik kazasında hayatını kaybetmişti. Annesi ona bir üvey baba getirmişti.
Başlarda çok iyi biriydi. Ancak geceleri eve sarhoş bir şekilde gelmeye başladı. O zamandan bu zamana Erol, sanki bir canavara dönüşmüştü.
Günümüz — İstanbul
— Yağız, izin verirseniz müvekkilim ile görüşeceğim, — dedi.
Bense sinirle kapıdan çıktım.
Yağız’ın Anlatımıyla…
Erol, benimle konuşmak için içeriye girmişti.
Erol şaşkın bakışlarla beni süzüyordu.
— Erol Bey, ben artık sizinle çalışmak istemiyorum, — demiş ve arkama bakmadan çıkıp gitmiştim.
O sırada Mercan’ı sandalyede oturmuş, ağlarken gördüm.
Mercan’ın Anlatımıyla…
Hayatın gerçekleri yüzüme bir tokat gibi yeniden çarpmıştı.
Kapının önünde Yağız’ı bekliyordum. Yağız içeriden çıkınca benim ağladığımı görüp yanıma geldi ve artık üvey babamın avukatı olmayacağını söyledi.
— Senden bunu istememiştim.
— Yapmam gerekeni yaptım.
Uzun süre bir sessizlik yaşandı. Sessizliği bozan kişi ise Yağız’dı.
— İstersen seni eve bırakayım, — dedi.
Reddetmeme rağmen ısrar edince arabaya bindik. Eve gidene kadar arabanın içerisinde gergin bir sessizlik vardı.
Eve ulaştığımızda başımı teşekkürler anlamında salladım. Yağız da samimi bir sırıtmayla karşılık verdi.
Eve girdiğimde gördüğüm şey karşısında nutkum tutuldu.
3. BÖLÜM
Gerçekler
Eve girdiğimde gördüğüm şey karşısında nutkum tutuldu.
Annem…
Annem karşımda, koltukta oturuyordu. Yüzü solgun, gözleri şişmişti. Beni görünce ayağa kalktı ve boynuma sarıldı.
— Anne! Senin hastanede olduğunu söylemişlerdi. Nasıl geldin?
— İyiyim kızım, merak etme. Sadece biraz dinlenmem gerekiyor.
Annemin gözlerine baktım. Bana iyi olduğunu söylüyordu ama gözleri bambaşka şeyler anlatıyordu.
— Erol nerede?
Annem bir anda sustu.
— Mercan, lütfen. Şimdi bunu konuşmayalım.
Tam o sırada teyzem mutfaktan çıktı.
— Kızım, annenin biraz dinlenmesi gerekiyor. Sen de üstünü değiştir, sonra konuşuruz.
Başımı salladım. Odama çıktığımda telefonuma bir mesaj geldi.
Yağız:
“Annenin durumu nasıl?”
Bir süre ekrana baktım.
Mercan:
“İyi olduğunu söylüyor.”
Yağız:
“Bir şeye ihtiyacın olursa haber ver.”
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
Neden bu kadar ilgileniyordu ki?
Sonuçta birkaç saat önce üzerime kahve döken, ardından da annemin yaşadıklarını sorgulayan adamdı.
Ama nedense aklımdan çıkmıyordu.
4. BÖLÜM
Yeni Bir Başlangıç
Ertesi sabah erkenden uyandım. Annemin yanına gittim. Biraz daha iyi görünüyordu.
— Anne, bugün üniversiteye gideceğim. Bir şeye ihtiyacın olursa beni ara.
— Tamam güzel kızım. Kendine dikkat et.
Üniversiteye vardığımda Melis beni kapıda karşıladı.
— Hanımefendi! Dün nerelerdeydin? Telefonlarına da ulaşamadım.
— Uzun hikâye.
— Kahveni döken yakışıklı çocukla mı ilgili?
Gözlerimi devirdim.
— Melis, gerçekten sırası mı?
Gülmeye başladı.
Tam o sırada arkamızdan bir ses duyuldu.
— Günaydın Mercan.
Döndüğümde Yağız’ı gördüm. Yanında başka bir adam daha vardı.
— Senin burada ne işin var?
— Ben de bu üniversitede yüksek lisans yapıyorum. Sanırım bunu söylemeyi unutmuşum.
Melis bana anlamlı bir bakış attı.
— Ben sınıfa geçiyorum. Siz konuşun.
— Melis!
Bana göz kırparak uzaklaştı.
Yağız hafifçe güldü.
— Arkadaşın eğlenceliymiş.
— Bazen fazla eğlenceli.
Bir süre sessiz kaldık.
— Annen nasıl?
— Daha iyi. Teşekkür ederim.
— Sevindim.
Tam uzaklaşacakken arkamdan seslendi.
— Mercan!
Döndüm.
— Bir gün kahve içmeye ne dersin? Bu sefer üzerinize dökmeden.
İstemeden güldüm.
— Önce kahve taşımayı öğren.
5. BÖLÜM
Şüphe
Aradan birkaç gün geçmişti. Annem hâlâ yaşadıklarının etkisindeydi. Ben ise derslerime odaklanmaya çalışıyordum.
Bir gün eve geldiğimde teyzemle annemin hararetli bir şekilde konuştuğunu duydum.
— Didem, bunu Mercan’ın bilmesi gerekiyor.
— Hayır! Öğrenmesini istemiyorum.
Kapının önünde duraksadım.
— Neyi bilmem gerekiyor?
İkisi de bir anda sustu.
Annem gözlerini kaçırdı.
— Mercan, bazı şeyleri sonra konuşsak?
— Anne, artık yeter. Herkes benden bir şeyler saklıyor!
Teyzem derin bir nefes aldı.
— Erol’un annenle ilgili anlattıkları doğru değil. Üstelik bu olaydan çok önce de bazı şeyler yaşandı.
— Ne gibi?
Teyzem cevap vermeden odasına gitti ve eski bir dosyayla geri döndü.
Dosyanın içinde birkaç belge ve fotoğraf vardı.
Bir fotoğrafı elime aldım.
Fotoğrafta annem, ben ve babam vardık.
Arkasında ise annemin el yazısıyla yazılmış bir not:
“Her şeyin başladığı gün…”
Notun devamını okuyamadan annem fotoğrafı elimden aldı.
— Bu konuyu kapatalım Mercan.
İlk kez annemin benden bir şey sakladığını bu kadar açık hissetmiştim.
6. BÖLÜM
Aynı Tarafta
Ertesi gün üniversitenin kütüphanesinde çalışıyordum. Bir anda karşımdaki sandalyeye biri oturdu.
Yağız.
— Yine mi sen?
— Burası üniversitenin ortak alanı, Mercan Hanım.
Gözlerimi devirdim.
— Çok komiksin.
Kitaplarıma geri döndüm. Birkaç dakika sonra Yağız konuşmaya başladı.
— Erol’un dosyasıyla ilgili yeni bir gelişme var.
Elimdeki kalemi bıraktım.
— Ne gelişmesi?
— Annenin daha önce yaptığı bir şikâyet başvurusu ortaya çıktı. Ancak dosya sonuçlandırılmamış.
Şaşkınlıkla ona baktım.
— Ne? Annem daha önce de şikâyetçi mi olmuş?
— Görünüşe göre evet.
Bir süre düşündüm.
— Peki neden hiçbir şey yapılmamış?
Yağız omuzlarını silkti.
— Bunu araştırmamız gerekiyor.
— Biz mi?
— Sen hukuk öğrencisisin, ben de hukuk alanında çalışıyorum. Üstelik bu dosyanın aydınlanmasını ikimiz de istiyoruz.
İlk kez aynı tarafta olduğumuzu hissetmiştim.
Belki de Yağız sandığım kadar kötü biri değildi.
7. BÖLÜM
Geçmişin İzleri
O akşam teyzemle birlikte eski belgeleri incelemeye başladık.
Belgelerin arasında annemin yıllar önce verdiği bir dilekçenin fotokopisini bulduk.
Tarihe baktım.
Tam da çocukluğumun en kötü günlerinin başladığı yıl.
— Teyze, annem neden o zaman şikâyetçi olmuş?
Teyzem gözlerini benden kaçırdı.
— Çünkü Erol’un davranışları o zaman da değişmeye başlamıştı. Ama annen seni korumak için birçok şeyi içine attı.
Boğazım düğümlendi.
— Peki babamın bununla ne ilgisi var?
Teyzem bir anda bana döndü.
— Babanla ilgili bilmediğin bazı şeyler var.
Kalbim hızlanmıştı.
— Ne demek istiyorsun?
— Babanın ölümünden önce Erol’la bir tartışma yaşadığını biliyorum. Ama ayrıntılarını bilmiyorum.
O an kafamda yüzlerce soru oluştu.
Babamın ölümü gerçekten sadece bir trafik kazası mıydı?
8. BÖLÜM
Bir Kahve, Bin Soru
Ertesi gün Yağız’la üniversitenin yakınındaki küçük bir kafede buluştuk.
Bu kez kahve içmeye kendim teklif etmiştim.
— Şaşırdım, dedi Yağız.
— Neye?
— Kahve içmeyi senin teklif etmene.
— Çok konuşma, kahven soğuyacak.
Gülümsedi.
Bir süre derslerden, üniversiteden ve günlük hayattan konuştuk.
Sonra Yağız ciddileşti.
— Mercan, sana bir şey söylemem gerekiyor.
— Dinliyorum.
— Erol’un avukatlığını bıraktım ama bu, dosyayla ilgili her şeyi bildiğim anlamına gelmiyor. Bazı belgeleri incelemem gerekiyor.
— Ben de gerçeği öğrenmek istiyorum.
— O zaman acele etmeden, her şeyi hukuka uygun şekilde araştırmalıyız.
Başımı salladım.
Tam kalkacakken telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
“Geçmişi kurcalamayı bırak. Her şey göründüğü gibi değil.”
Mesajı Yağız’a gösterdim.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
— Bu numarayı tanıyor musun?
— Hayır.
Telefonumu masaya bıraktım.
İlk kez korktuğumu hissetmiştim.
9. BÖLÜM
Dosyadaki İsim
Ertesi gün Yağız beni aradı.
— Mercan, acilen konuşmamız gerekiyor.
— Ne oldu?
— Dosyada yeni bir belge buldum. Üstelik bu belge babanla ilgili.
Olduğum yerde durdum.
— Nasıl yani?
— Babanın trafik kazasından önce Erol’la görüştüğüne dair bir kayıt var.
Dünyam başıma yıkılmıştı.
— Nerede buluştuklarını biliyor musun?
— Henüz kesin bir bilgi yok. Ama bu konuyu araştırmamız gerekiyor.
Telefonu kapattığımda uzun süre kendime gelemedim.
Babamın ölümünün üzerinden yıllar geçmişti. Ben onun yokluğuna alışmaya çalışırken hayatımın en önemli gerçeğinin benden saklanmış olabileceğini öğreniyordum.
Akşam eve geldiğimde annemi salonda buldum.
— Anne, babamın ölümünden önce Erol’la görüştüğünü biliyor muydun?
Annemin elindeki bardak masaya bırakıldı.
Gözleri doldu.
— Mercan…
— Bana artık her şeyi anlatmanı istiyorum.
Annem uzun süre sustu.
Sonunda konuşmaya başladı.
— Baban ölmeden birkaç gün önce Erol’la tartışmıştı. Ama nedenini hiçbir zaman tam olarak öğrenemedim.
— Peki neden bana söylemedin?
Annem gözyaşlarını sildi.
— Seni korumaya çalıştım kızım.
O an annemin de yıllardır taşıdığı yükü fark ettim.
10. BÖLÜM
Adaletin Bedeli
Aradan birkaç hafta geçmişti.
Erol hakkındaki soruşturma devam ediyordu. Annemin geçmişte yaptığı başvuru yeniden incelenmeye başlanmıştı.
Ben de üniversitedeki derslerime devam ediyordum.
Bir gün fakültenin bahçesinde Yağız’la karşılaştım.
— Nasıl gidiyor hukuk öğrenciliği?
— Fena değil. Senin kadar ukala insanlarla uğraşmak dışında.
Güldü.
— Beni özlemişsin.
— Kendine fazla güveniyorsun.
Bir süre yan yana yürüdük.
Sonra Yağız durdu.
— Mercan, sana bir şey soracağım.
— Sor.
— Bunca şey yaşarken neden hâlâ hukuk okumaya bu kadar bağlısın?
Bir an düşündüm.
— Çünkü insanların seslerini duyuramadığı yerde adaletin konuşmasını istiyorum. Bir gün birinin hayatında gerçekten bir şeyleri değiştirebilmek istiyorum.
Yağız başını salladı.
— Güzel bir neden.
— Sen neden hukuk?
Bir süre sustu.
— Çünkü bazen doğru olanı yapmak, kolay olanı yapmaktan çok daha zordur.
Göz göze geldik.
O sırada telefonum çaldı. Annem arıyordu.
— Efendim anne?
— Mercan, eve gelmen gerekiyor. Sana anlatmam gereken bir şey var.
Sesindeki telaş beni endişelendirmişti.
— Ne oldu?
— Erol’la ilgili yeni bir gelişme var.
Telefonu kapattım.
Yağız yüzüme baktı.
— Bir şey mi oldu?
— Eve gitmem gerekiyor.
— İstersen seni bırakabilirim.
Bu kez itiraz etmedim.
Arabaya bindik. Yol boyunca düşündüm. Hayatımda ilk kez bir insanın bana yardım etmesine izin vermekten korkmuyordum.
Eve vardığımızda annem ve teyzem salondaydı.
Masada eski bir zarf duruyordu.
Annem zarfı bana uzattı.
— Bu, babanın ölümünden önce yazdığı mektup.
Şaşkınlıkla zarfa baktım.
— Neden şimdiye kadar sakladın?
Annem gözlerini kapattı.
— Çünkü içinde yazanları ben de yeni öğrendim.
Zarfı açtım.
İlk satırda babamın el yazısını gördüm.
“Sevgili kızım Mercan…”
Nefesimi tuttum.
Mektubun devamını okumaya başladım.
Ve o an, yıllardır bildiğimi sandığım bütün gerçeklerin aslında koca bir yalandan ibaret olabileceğini anladım.
11. BÖLÜM
Babamın Mektubu
“Sevgili kızım Mercan,
Eğer bu mektubu okuyorsan, demek ki sana anlatamadığım gerçeklerle yüzleşme zamanın gelmiş.
Hayatta her insanın sakladığı sırlar vardır. Benim sırrım ise seni korumak için sustuğum gerçeklerdi.
Erol sandığın kadar iyi biri değil. Onunla ilgili öğrendiğim şeyler yalnızca benim hayatımı değil, annenin ve senin hayatını da değiştirebilir.
Sana tek bir şey söylemek istiyorum: Ne olursa olsun, adaletten vazgeçme.”
Mektubun sonuna geldiğimde ellerim titriyordu.
— Anne, babam ne demek istemiş?
Annem gözlerini benden kaçırdı.
— Bilmiyorum kızım. Bu mektubu ben de ilk kez görüyorum.
Teyzem araya girdi.
— Belki de artık geçmişi araştırmanın zamanı gelmiştir.
Telefonumu elime aldım ve Yağız’ı aradım.
— Yağız, konuşmamız gerekiyor.
— Ne oldu?
— Babamdan bir mektup bulduk. Erol’la ilgili bir şeyler biliyormuş.
Bir süre sessiz kaldı.
— Yarın üniversitede buluşalım. Mektubu da getir.
Telefonu kapattım.
O gece gözümü bir türlü uyku tutmadı.
Babamın son cümlesi sürekli aklımda dönüp duruyordu.
Adaletten vazgeçme.
12. BÖLÜM
Eski Bir Dosya
Ertesi gün Yağız’la üniversitenin kütüphanesinde buluştuk.
Mektubu dikkatlice okudu.
— Babanın Erol hakkında ciddi şüpheleri varmış.
— Peki ne yapacağız?
— Öncelikle babanın geçmişteki kayıtlarını ve ulaşabileceğimiz belgeleri araştıracağız. Ama her şeyin yasal yollarla ilerlemesi gerekiyor.
Tam o sırada telefonuna bir bildirim geldi.
Ekrana baktı ve kaşlarını çattı.
— Ne oldu?
— Eski bir dosyayla ilgili haber geldi.
— Hangi dosya?
— Babanın trafik kazasıyla ilgili dosyada daha önce incelenmemiş bir belge bulunmuş.
Sandalyemde doğruldum.
— Ne belgesi?
— Kazadan birkaç gün önce babanın yaptığı bir görüşmenin kaydı.
— Kiminle?
Yağız cevap vermeden önce bir kez daha ekrana baktı.
— Erol’la.
İçimde tarif edemediğim bir öfke yükseldi.
— Bu adamın ailemin hayatına girmesi nasıl mümkün oldu?
Yağız sakin bir sesle konuştu.
— Mercan, şu an en önemli şey gerçekleri ortaya çıkarmak.
Başımı salladım.
İlk defa yalnız olmadığımı hissediyordum.
13. BÖLÜM
Kıskançlık mı?
Üniversitede sıradan bir gündü. Melis’le kantinde oturmuş kahve içiyorduk.
— Mercan, sana bir şey soracağım.
— Sor bakalım.
— Yağız’la aranızda bir şey mi var?
Kahvemi neredeyse masaya döküyordum.
— Ne? Tabii ki yok!
Melis kahkaha attı.
— Kızım, adamı gördüğünde yüzünün aldığı hâli bir görsen.
— Melis, saçmalama.
Tam o sırada arkamızdan bir kadın sesi geldi.
— Yağız burada mı?
Başımı kaldırdım. Uzun saçlı, oldukça şık giyimli bir kadın karşımızda duruyordu.
— Sanırım birazdan gelir, dedim.
Kadın gülümsedi.
— Ben Selin. Yağız’ın eski nişanlısıyım.
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Melis bana baktı.
Ben ise sadece:
— Anladım, dedim.
Kadın uzaklaştığında Melis hemen bana döndü.
— Eski nişanlı mı?!
— Melis, lütfen.
Ama nedense içimde küçük bir huzursuzluk oluşmuştu.
14. BÖLÜM
Geçmişin Gölgesi
Akşam Yağız beni aradı.
— Mercan, bugün Selin’le karşılaşmışsın.
— Evet. Eski nişanlınız olduğunu söyledi.
Telefonda kısa bir sessizlik oldu.
— Sana anlatmam gereken bir şey var.
— Dinliyorum.
— Selin’le yıllar önce bir ilişkim vardı. Ancak bazı nedenlerden dolayı ayrıldık.
— Bana neden anlatıyorsun?
— Çünkü aramızda yanlış anlaşılma olsun istemiyorum.
Bir an sustum.
— Yağız, biz birbirimizi daha yeni tanıyoruz. Bana açıklama yapmak zorunda değilsin.
— Belki de olmak istiyorumdur.
Bu cümle karşısında cevap veremedim.
Telefonu kapattıktan sonra uzun süre düşündüm.
Acaba Yağız benim için gerçekten farklı biri olmaya mı başlamıştı?
15. BÖLÜM
İtiraf
Ertesi gün üniversitenin bahçesinde Yağız’la karşılaştım.
Elinde iki kahve vardı.
— Birini senin için aldım.
— Umarım bu sefer üzerime dökmezsin.
Güldü.
Birlikte bahçedeki banka oturduk.
— Mercan, sana bir şey söylemek istiyorum.
— Yine ne oldu?
— İlk karşılaştığımız günü hatırlıyor musun?
— Üzerime kahve döktüğün günü mü? Unutabileceğimi mi sandın?
— O gün biraz sinirliydin.
— Biraz mı?
İkimiz de güldük.
Sonra yüzü ciddileşti.
— Seni tanıdıkça düşündüğümden çok daha farklı biri olduğunu fark ettim.
Başımı ona çevirdim.
— Nasıl yani?
— Güçlü, inatçı ve bazen fazlasıyla sinir bozucusun.
— Teşekkür ederim, çok naziksin.
— Ama aynı zamanda çok iyi bir kalbin var.
Bir an göz göze geldik.
Tam cevap verecekken Melis yanımıza geldi.
— Rahatsız etmiyorumdur umarım?
İkimiz de aynı anda:
— Ediyorsun!
dedik.
Melis kahkaha atarak yanımıza oturdu.
16. BÖLÜM
Karanlıkta Kalan Gerçek
Yağız’ın araştırmaları sonucunda babamın eski iş arkadaşlarından biriyle görüşmeye karar verdik.
Adı Cem’di.
Bir kafede buluştuk.
Cem Bey, babamın eski bir fotoğrafını görünce derin bir nefes aldı.
— Baban çok iyi bir insandı. Ama ölümünden önce oldukça endişeliydi.
— Neden?
— Bir şirketin bazı usulsüzlüklerini ortaya çıkarmaya çalışıyordu. Erol da o şirketle bağlantılıydı.
Şaşkınlıkla Yağız’a baktım.
— Peki babamın ölümüyle bunun ilgisi var mı?
Cem Bey başını iki yana salladı.
— Bunu söyleyemem. Ancak babanın ölümünden önce bazı belgeleri güvendiği birine verdiğini biliyorum.
— Kime?
Cem Bey gözlerini masaya indirdi.
— Bilmiyorum. Ama o kişi hâlâ hayatta.
Kafeden çıktığımızda kafam karmakarışıktı.
Yağız bana döndü.
— İyi misin?
— Bilmiyorum. Sanki ailemin geçmişini hiç tanımamışım gibi hissediyorum.
Yağız bir süre sessiz kaldı.
— Gerçekleri öğrenmek bazen insanı yorar. Ama bilmek, belirsizlikten iyidir.
17. BÖLÜM
Selin’in Teklifi
Üniversiteden çıktığımda telefonuma bir mesaj geldi.
Selin’den.
“Buluşmamız gerekiyor. Yağız hakkında bilmen gereken şeyler var.”
Mesaja bir süre baktım.
Acaba ne söyleyecekti?
Ertesi gün bir kafede buluştuk.
Selin doğrudan konuya girdi.
— Yağız’la aranızda bir yakınlaşma olduğunu biliyorum.
— Bu seni neden ilgilendiriyor?
Gülümsedi.
— Çünkü Yağız sandığın kadar basit biri değil.
— Ne demek istiyorsun?
— Sana her şeyi anlatmıyor. Geçmişinde bazı olaylar var.
— Her insanın geçmişi olabilir.
Selin’in yüzündeki gülümseme kayboldu.
— Babanın dosyasıyla neden bu kadar ilgilendiğini hiç düşündün mü?
Olduğum yerde kaldım.
— Ne biliyorsun?
— Belki de Yağız’ın bu davayla sandığından daha eski bir bağlantısı vardır.
Bunu söyledikten sonra çantasını alıp kafeden çıktı.
Aklımda tek bir soru kalmıştı.
Yağız benden ne saklıyordu?
18. BÖLÜM
Güven
Yağız’ı aradım.
— Seninle konuşmam gerekiyor.
— Ne oldu Mercan?
— Selin’le görüştüm.
Bir süre sessiz kaldı.
— Sana ne söyledi?
— Babanın dosyasıyla geçmişten gelen bir bağlantın olduğunu söyledi.
Yağız derin bir nefes aldı.
— Bunu sana benim anlatmam gerekiyordu.
— O zaman anlat.
— Babam da yıllar önce Erol’un bağlantılı olduğu şirketle ilgili bir soruşturmayı takip ediyordu. Bu yüzden ailelerimizin yolları bir noktada kesişmiş olabilir.
Şaşkınlıkla sustum.
— Peki neden daha önce söylemedin?
— Çünkü henüz elimde kesin bir bilgi yoktu. Seni gereksiz yere endişelendirmek istemedim.
— Yağız, benim için en önemli şey güven. Benden bir şeyler saklamanı istemiyorum.
— Haklısın.
Gözlerim dolmuştu ama ağlamamaya çalışıyordum.
Yağız biraz yaklaştı.
— Sana bir söz verebilirim. Bundan sonra hiçbir şeyi senden saklamayacağım.
O an ona inanmak istedim.
19. BÖLÜM
İki Kalp, Bir Sır
Birkaç gün sonra üniversitenin düzenlediği hukuk konferansına katıldık.
Konferansın konusu adaletin toplumdaki yeriydi.
Konuşmacıyı dinlerken defterime bir cümle yazdım:
“Adalet, yalnızca suçluyu cezalandırmak değil, masumun hakkını korumaktır.”
Yağız yazdıklarımı gördü.
— Güzel bir cümle.
— Benim değil, olması gerekenin tanımı.
Konferans çıkışında birlikte yürüdük.
Yağız bir anda durdu.
— Mercan, sana bir şey sorabilir miyim?
— Sor.
— Benimle geçirdiğin zamanlardan memnun musun?
Gülümseyerek ona baktım.
— Bazen.
— Bazen mi?
— Çok konuştuğunda değil.
Güldü.
Sonra ciddileşti.
— Ben senin yanında kendim olabiliyorum.
Bu kez gözlerimi kaçırmadım.
— Ben de.
Aramızda kısa bir sessizlik oluştu.
Tam o sırada telefonum çaldı.
Annem arıyordu.
— Kızım, eve gelmen gerekiyor. Erol hakkında bir gelişme var.
Yağız’a baktım.
— Gitmem gerekiyor.
— Seni bırakayım.
Bu kez kabul ettim.
Ama eve vardığımızda karşılaştığımız manzara ikimizi de şaşırttı.
Kapının önünde iki polis memuru bekliyordu.
20. BÖLÜM
Gerçek Yüz
Polislerden biri bize doğru yaklaştı.
— Mercan Yıldız siz misiniz?
— Evet, benim.
— Annenizle görüşmemiz gerekiyor. Kendisi evde mi?
Hızla içeri girdim.
Annem salonda oturuyordu. Teyzem de yanındaydı.
— Anne, ne oldu?
Annem elimi tuttu.
— Erol hakkında yeni bir gelişme var kızım.
Polis memuru konuşmaya başladı.
— Erol Bey’in geçmişteki bazı işlemleriyle ilgili yeni belgeler ortaya çıktı. Ayrıca annenizin daha önce yaptığı başvuruyla ilgili inceleme yeniden başlatıldı.
Annem başını salladı.
Polisler gittikten sonra Yağız’la salonda oturduk.
Tam o sırada kapı zili çaldı.
Teyzem kapıyı açtı.
Karşımızda orta yaşlı bir adam duruyordu.
— Didem Hanım burada mı?
Annem kapıya yöneldi.
Adam elindeki dosyayı uzattı.
— Ben avukat Cemal. Rahmetli eşinizin yıllar önce bana bıraktığı belgeleri getirdim.
Annem şaşkınlıkla dosyayı aldı.
— Bunlar ne?
— Eşiniz, başına bir şey gelmesi ihtimaline karşı bazı belgeleri saklamamı istemişti.
Dosyayı açtım.
İçinde eski fotoğraflar, belgeler ve bir mektup vardı.
Mektubun üzerinde babamın el yazısıyla yazılmış tek bir cümle bulunuyordu:
“Mercan’a, gerçekleri öğrenmeye hazır olduğunda verin.”
Mektubu açtım.
İlk satırı okuduğumda nefesim kesildi.
“Sevgili kızım, sana yıllarca anlatamadığım bir gerçek var. Erol, hayatımıza tesadüfen girmedi…”
Başımı kaldırıp Yağız’a baktım.
O da şaşkınlıkla bana bakıyordu.
Mektubun devamını okumaya başladım.
“Ve eğer bu satırları okuyorsan, bilmeni isterim ki seni korumaya çalışırken bazı gerçekleri senden saklamak zorunda kaldım. Ancak artık bilmen gereken bir şey var: Erol’un geçmişiyle ilgili bildiklerimin hepsi doğru değildi. Ona güvenen tek kişi ben değildim.”
Mektubu elimden bıraktım.
— Anne, babam ne demek istemiş?
Annemin gözleri doldu.
— Mercan… Erol’u hayatımıza ben sokmadım.
Şaşkınlıkla ona döndüm.
— Ne?
Annem derin bir nefes aldı.
— Babanın ölümünden sonra Erol hayatımıza kendi isteğiyle girmedi. Onu bana bir arkadaşım tanıştırdı. O arkadaşımın kim olduğunu ise yıllarca öğrenemedim.
Yağız ayağa kalktı.
— Didem Hanım, bu arkadaşınızın adı neydi?
Annem gözlerini kapattı.
Sonra yavaşça konuştu.
— Selin’in babası.
O an odadaki herkes sustu.
Yağız’ın yüzündeki ifade değişmişti.
— Bu mümkün değil…
Ona döndüm.
— Yağız, ne oluyor?
Cevap vermedi.
Telefonunu çıkardı ve bir numarayı aradı.
Karşı taraf açar açmaz tek bir cümle söyledi:
— Babamın bu işin içinde olduğunu biliyor muydun?
Telefonun diğer ucundaki cevap, hayatımızın geri kalanını değiştirecekti.
21. BÖLÜM
Telefonun Diğer Ucu
Yağız’ın telefonu kulağındaydı.
— Babamın bu işin içinde olduğunu biliyor muydun?
Telefonun diğer ucundan gelen sesi duyamıyordum. Ancak Yağız’ın yüzündeki ifade her saniye biraz daha değişiyordu.
— Ne demek bilmiyordun? Yıllardır bu dosyanın peşindeyiz!
Telefonu kapattı.
— Yağız, ne oldu?
Derin bir nefes aldı.
— Babam, Erol’un geçmişte çalıştığı şirketin avukatlığını yapmış.
— Peki bunu neden bilmiyordun?
— Çünkü babam bana yıllarca bu konudan hiç bahsetmedi.
Annem araya girdi.
— Peki şimdi ne olacak?
Yağız bana döndü.
— Artık her şeyi ortaya çıkarmamız gerekiyor.
O an anladım. Bu hikâye yalnızca benim ailemin geçmişinden ibaret değildi.
Yağız’ın ailesi de bu hikâyenin içindeydi.
22. BÖLÜM
Bir Aile Sırrı
Ertesi sabah Yağız, babasıyla konuşmak için evine gitmişti.
Ben de Melis’le üniversitenin bahçesinde oturuyordum.
— Mercan, senin hayatın gerçekten dizi gibi.
— Keşke sadece dizi olsa Melis.
Melis elimi tuttu.
— Bak, ne olursa olsun yanındayım.
Gülümsedim.
Tam o sırada telefonuma Yağız’dan mesaj geldi.
“Babamla konuştum. Sana anlatmam gereken çok şey var.”
Bir saat sonra Yağız üniversiteye geldi.
Yüzünden iyi bir konuşma yapmadığı belliydi.
— Ne dedi?
— Babam, Erol’un geçmişte bazı şirketlerle yaptığı anlaşmaları biliyormuş. Ancak senin babanın ölümüyle ilgili herhangi bir bağlantısı olmadığını söylüyor.
— Peki ona inanıyor musun?
Yağız başını eğdi.
— Artık kime inanacağımı bilmiyorum.
İlk kez Yağız’ın da benim kadar çaresiz olduğunu gördüm.
23. BÖLÜM
Yüzleşme
Erol’un duruşması için hazırlıklar devam ediyordu. Annem, yaşadıklarını yetkililere anlatmak konusunda kararlıydı.
Ben de annemin yanında olmak için elimden geleni yapıyordum.
Duruşmadan önce Yağız’la koridorda karşılaştık.
— Hazır mısın? diye sordu.
— Değilim. Ama olmak zorundayım.
Bana baktı.
— Ne olursa olsun gerçeklerin ortaya çıkmasını sağlayacağız.
Duruşma başladığında annem yaşadıklarını anlattı.
Erol ise kendisini savunmaya devam ediyordu.
Ancak bu kez annem susmuyordu.
İlk defa kendi hayatının kontrolünü eline almıştı.
Ben de onunla gurur duyuyordum.
24. BÖLÜM
Son Bir Belge
Duruşmadan birkaç gün sonra avukat Cemal bizi aradı.
— Yeni bir belge ortaya çıktı. Bunu mutlaka görmelisiniz.
Yağız’la birlikte ofisine gittik.
Cemal Bey önümüze eski bir sözleşme koydu.
— Bu, babanızın yıllar önce incelediği şirket anlaşmalarından biri.
Belgeyi incelediğimizde bir imza dikkatimi çekti.
Selin’in babasının imzası.
— Bu adam gerçekten her yerde karşımıza çıkıyor, dedim.
Yağız belgeyi dikkatlice inceledi.
— Burada başka bir isim daha var.
— Kim?
Yağız parmağıyla ismi gösterdi.
Erol Yılmaz.
O an bütün parçalar birleşmeye başlamıştı.
25. BÖLÜM
Birlikte
Bütün bu olayların arasında kendime de zaman ayırmam gerektiğini fark ettim.
Yağız’la uzun zamandır ilk kez dosyalardan ve geçmişten konuşmadığımız bir gün geçirmek istedim.
— Bugün hiçbir şey araştırmıyoruz, dedim.
— Peki ne yapıyoruz?
— Biraz normal insanlar gibi yaşıyoruz.
Güldü.
Birlikte sahile gittik. Deniz kenarında yürüdük, kahve içtik ve uzun uzun konuştuk.
Bir ara Yağız durdu.
— Mercan, sana bir şey söyleyeceğim.
— Dinliyorum.
— Hayatıma girdiğinden beri birçok şey değişti.
Gülümsedim.
— Kahve dökme alışkanlığın da değişti mi?
Kahkaha attı.
— Onu hâlâ öğrenemedim.
Sonra ciddileşti.
— Seni seviyorum Mercan.
Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim.
Ben de uzun zamandır hissettiğim şeyi söyledim.
— Ben de seni seviyorum Yağız.
O gün ilk defa geleceği düşünürken korkmadım.
26. BÖLÜM
Duruşma Günü
Beklenen gün gelmişti.
Annem, Yağız ve ben adliyeye geldik.
Erol salona getirildiğinde göz göze geldik.
Yıllarca hayatımızda yer etmiş bu insanın karşısında artık eskisi gibi hissetmiyordum.
Annem ifade verdi.
Avukatlar belgeleri sundu.
Tanıklar dinlendi.
Dosyadaki belgeler ve ifadeler birlikte değerlendirildi.
Duruşma sonunda mahkeme, dosyadaki delillerin incelenmesine devam edilmesine karar verdi.
Henüz kesin bir sonuç yoktu.
Ancak annem artık yalnız değildi.
Adliyeden çıktığımızda ona sarıldım.
— Anne, seninle gurur duyuyorum.
Annem gözlerime baktı.
— Ben de seninle gurur duyuyorum kızım.
27. BÖLÜM
Son Karar
Aradan birkaç hafta geçmişti.
Yeni belgeler ve ifadeler doğrultusunda mahkeme yeniden toplandı.
Bu kez dosyadaki gerçekler çok daha açıktı.
Erol hakkında yürütülen yargılama sonucunda mahkeme, ispatlanan suçlar yönünden kararını açıkladı.
Annemin yaşadıkları hukuken karşılığını bulmuştu.
Duruşma salonundan çıktığımızda annemin yüzünde uzun zamandır görmediğim bir huzur vardı.
Yağız yanıma geldi.
— Bitti mi?
Bir süre düşündüm.
— Bu dosyanın bir kısmı bitti. Ama adalet için mücadele hiçbir zaman bitmez.
Yağız gülümsedi.
— İşte benim tanıdığım Mercan.
28. BÖLÜM
Yeni Bir Hayat
Aradan altı ay geçmişti.
Annem artık çok daha huzurluydu. Teyzemle birlikte daha fazla vakit geçiriyor, evde eskisinden daha çok gülüyorduk.
Ben de üniversitedeki derslerime yoğunlaşmıştım.
Melis’le sınavlara hazırlanıyor, fırsat buldukça Yağız’la buluşuyorduk.
Bir gün Yağız beni aradı.
— Akşam için plan yapma.
— Neden?
— Sana bir sürprizim var.
Akşam beni deniz kenarındaki küçük bir restorana götürdü.
Masa oldukça güzel hazırlanmıştı.
— Bütün bunlar ne için?
— Çünkü seninle geçirdiğim her gün benim için özel.
Gülümsedim.
O gece uzun zamandır ilk kez hiçbir şey düşünmeden eğlendim.
29. BÖLÜM
Bir Mektup Daha
Bir sabah üniversiteye gitmek için hazırlanırken kapının önünde bir zarf buldum.
Üzerinde ismim yazıyordu.
Zarfı açtığımda içinden eski bir fotoğraf çıktı.
Fotoğrafta babam vardı.
Ancak yanında tanımadığım başka bir kadın duruyordu.
Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:
“Mercan, annenin sana anlattığı her şey doğru değil.”
Bir an olduğum yerde kaldım.
Zarfın içinden küçük bir not daha çıktı.
“Geçmişin bütün sırları henüz açığa çıkmadı. Babanın son araştırmasını öğrenmek istiyorsan İzmir’e gel.”
Telefonumu elime aldım.
İlk aradığım kişi Yağız oldu.
— Yağız, sana bir şey göndermem gerekiyor.
— Ne oldu?
— Sanırım babamla ilgili yeni bir şey buldum.
Fotoğrafı ona gönderdim.
Birkaç dakika sonra telefonum çaldı.
— Mercan…
— Ne oldu?
— Bu fotoğraftaki kadını tanıyorum.
Şaşkınlıkla sordum.
— Kim?
Yağız’ın cevabı karşısında donakaldım.
— Annem.
30. BÖLÜM
Adaletin Kalbi
O gece uyuyamadım.
Yağız’ın annesinin babamla aynı fotoğrafta olması tesadüf olamazdı.
Ertesi sabah Yağız’la buluştuk.
— Bana her şeyi anlatmanı istiyorum.
Yağız derin bir nefes aldı.
— Ben de bu fotoğrafı ilk kez görüyorum. Ama annemle konuşmam gerekiyor.
— İzmir’e gitmeliyiz.
Başını salladı.
— Birlikte gidelim.
Birkaç gün sonra İzmir’e doğru yola çıktık.
Yıllardır yalnızca çocukluğumdan hatırladığım sokakları yeniden görüyordum.
Babamın yaşadığı şehir…
Onunla ilgili bilmediğim gerçeklerin saklandığı yer…
Yağız’ın annesiyle buluştuk.
Fotoğrafı önüne koyduğumda yüzü değişti.
Uzun süre konuşmadı.
Sonunda gözlerini kaldırdı.
— Bunu sana kimin verdiğini biliyorum.
— Kim?
— Babanın en yakın arkadaşı.
Şaşkınlıkla ona baktım.
— Ama babamın yakın arkadaşlarının hepsini tanıyorum.
Kadın başını iki yana salladı.
— Hayır Mercan. Sen onu hiç tanımadın.
Yağız araya girdi.
— Anne, artık anlatmanın zamanı geldi.
Kadın derin bir nefes aldı.
— Babanın ölümünden önce bana bir emanet bıraktığını söylemem gerekiyor. Yıllardır sakladığım bir dosya var.
Ayağa kalktı ve odadan çıktı.
Bir süre sonra elinde eski, kahverengi bir dosyayla geri döndü.
Dosyayı masaya bıraktı.
Açtığımda ilk sayfada babamın el yazısıyla yazılmış bir başlık gördüm:
ADALETİN KALBİ
Gözlerim doldu.
Babamın yıllar önce başladığı araştırmanın adı, benim yıllar sonra yazmaya başladığım kitabın adıyla aynıydı.
İlk sayfayı çevirdim.
Son satırda şu yazıyordu:
“Bir gün kızım bu gerçekleri öğrenirse, ona söyleyin: Adalet bazen çok geç gelir. Ama hiçbir zaman aramaktan vazgeçmeyin.”
Dosyayı kapattım.
Yağız elimi tuttu.
— Her şey yoluna girecek.
Başımı ona çevirdim.
— Biliyor musun? Ben artık geçmişten korkmuyorum.
— Neden?
— Çünkü artık gerçekleri aramaktan vazgeçmeyeceğim.
Yağız gülümsedi.
O gün İzmir’den ayrılırken arkamda yalnızca geçmişimi değil, yıllardır taşıdığım korkuları da bırakıyordum.
Hayat devam ediyordu.
Üniversite, arkadaşlarım, ailem, Yağız ve hayallerim…
Belki de adalet tam olarak buydu.
Bir insanın yeniden başlayabilmesi.
SON
ADALETİN KALBİ
“Bazı aşklar kalpte, bazı gerçekler geçmişte, bazı cevaplar ise henüz yazılmamış sayfalarda saklıdır.”
BİRİNCİ KİTAP BURADA SONA ERİYOR.
İKİNCİ KİTAPTA GÖRÜŞÜRÜZ!
⚖️❤️
GAMZE YILMAZ & İLKİM SERTTAŞ
Bölüm etkileşimi
