Giriş

15 Sene Önce (İzmir)

“Savcı olacağım ben bir kere!” diyerek, karşımdaki küçük erkek çocuğuyla inatlaştım.

“Sanmam, sen aptalsın bir kere. Aptallar savcı olamaz!”

Söylediği lafa çok sinirlendim. “Sen kıskanıyorsun beni, çünkü sen bir suçlusun!” dediğimde sırıttı.

“Sen benimle ilgileneceksen suçlu olmaya da razıyım, ay çiçeği.”

Yanaklarım al al oldu. Bu dediği lafa fazlasıyla utanmıştım.

“Ama ben seni hapse atamam, seni ihbar etmem gerekiyor. Yapamam ben bunu, sen en iyi arkadaşımsın.” diyerek onu reddettim.

“O zaman, kalbinin suçlusu oluyorum, tamam mı?”

Hiçbir şey anlamıyordum. “Nasıl yani? Ben seni mi seveceğim? Ben seninle evlenmem bir kere!” Suratımı kızgın bir ifadeye büründürdüm.

“Hayır, evleneceğim ben seninle.”

Yanaklarım daha da kızardı. “Seni babama söyleyeceğim!”

Bunu söylediğimde kaşlarını çattı ve cevap vermek için ağzını araladı.

“Ben seni kimseye söylemeyeceğim, merak etme. Ayrıca sen korkaksın, bu yüzden savcı olamazsın sen.” Sesinde alay vardı.

“Hayır, bir kere olacağım!” dediğimde, onun da benim gibi inadı tutmuşa benziyordu.

“Aptal kızıl, olamayacaksın işte, zorlama.”

“Babaaaa! Anıl yine benimle dalga geçiyor, aptal diyor bana!”

Bana dilini çıkartarak karşılık verdi.

“Çirkin ördek yavrusu! Nefret ediyorum senden! Bir daha özür dilemeye geleceğin zaman affetmeyeceğim. Kal arkadaşsız, yalnız kal!”

Ona kaşlarımı çatarak baktım. Dudaklarını büzdü, hemen sonrasında gamzelerini belli ederek bana gülümsedi.

“Evleneceğim ben seninle kızım, gör bak kim yalnız.”

Ona dil çıkarttım fakat babam beni kucağına alarak eve doğru götürdü. Ona her zaman sinir olacaktım.

“Baba, ondan nefret ediyorum.” dedim, sesim öncekinden daha tok çıkmıştı.

“Ama o seni çok seviyor, seninle arkadaş olmak istiyor, ay çiçeğim.”

“Hayır! Ben ondan nefret ediyorum. Hem erkek çocukları çok kötü, sevmiyorum ben onları.”

Babam bu dediğime gülümsedi. “Bir abin olsa, sevmez miydin onu?”

Kafamı olumsuz anlamda salladım.

“Pekâlâ, öyle olsun.” Sesinde inanmadığını belli eden bir ima vardı.

Gerçekten sevmem! Öyle böyle değil, hiç sevmem.

Babam kafasını olumlu anlamda sallayarak beni evden içeri soktu. Annemin yaptığı keklerin kokusu burnuma geliyordu.

“Çok güzel kokuyor.” dediğimde, annem bana gülümsedi.

“Hadi, Layla teyzene götür de gel. Kokusu gitmiştir, şimdi Anıl sever hem.”

Kafamı olumsuz anlamda salladım.

“Onları sevmiyorum ama! Ben götürmek istemiyorum, o yüzden babam götürsün.”

Israr etmeye devam ettim fakat en sonunda elimde kek tabağıyla Anılların evinin önündeydim. Kapıyı çaldığımda, kapıyı Anıl açtı. Geniş geniş gülümsedi. Bir gün o gamzelerini yumruklayacaktım!

“Annem size götürmem gerekiyor dedi, o yüzden geldim. Seninle arkadaş değilim, ümitlenme hemen.” dediğimde, Layla ablayı çağırdı. Hemen gelmesi gerektiğini söylediği için olduğundan hızlı gelmişti.

“Balcacığım, kek mi getirdin bize?”

Başımı olumlu anlamda salladım. Gülümsedi. Keki elimden alarak içeriye gelmemi teklif etti ama ben reddettim.

Anıl, arkamdan el salladığında ben de ona el salladım. Onu affetmedim aslında ama en iyi arkadaşının ona el sallamamış olması onu üzerdi. Eve geldiğimde yemek masasına oturup kekimizi yedik. Babamla yine en çok sevdiğim çizgi filmi açıp izledik…