8.BÖLÜM

Ecrin'den

"Ecrin konuşabilir miyiz?"

Gözlerinin içine baktım.

"Diyeceğini dedin daha ne diyeceksin Ata Abi?"

"Seni üzmek kırmak istemem ama ben sana hiçbir zaman umut vermedim sen nasıl bana aşık oldun aklım almıyor"

"Niye?İlla umut vermen mi gerekiyor?"

"Sen de haklısın gerekmiyor."

"Gönül bu ota da konar boka da"

"Burda bana bok mu dedin şimdi?"

"Asla katiyen öyle bir şey demedim"

"Dedin dedin"

"Demedim,eğer diyeceklerin bu kadarsa kalkıcam"

"Ben eskisi gibi kalalım diyecektim. Çünkü benim için önemli bir kişisin. Ama arkadaş,abi kardeş gibi kalalım."

"Zaten kalıyorsak öyle kalacağız, imkansız bizim olmamız. Sadece hayallerimde kalır."

"Eskisi gibi kalmamıza sevindim. Üzme kendini"

"Artık beni üzecek kişi olamaz zaten. Sadece yüreğimden kalbimden sevdiklerim üzebilir beni"

"Anlıyorum,en iyisi"

"Anlamana sevindim"

Hümeyra'dan

Gözlerimi kırpıştırıp açtığımda beni kollarının arasında adete bebek gibi tutan Rüzgar Abi'yi gördüm.

"İyi misin?" Diye sordu.

Sesinde az önceki düşme ihtimalim yüzünden endişe vardı.

"İyiyim" diyebildim sadece.

"Rüzgar Abi"

"He söyle"

"Beni yere indirmeyi düşünüyor musun?"

Yavaşça kollarının arasından beni yere bıraktı.

"Kusura bakma o anki endişe ile"

"Tamam sıkıntı değil, şunları hazırlayalım da yoksa Ecrin bizi gebertecek"

"Haklısın ondan beklenir" dedi.

Ve bu sefer yardım etmeye başladı.

Şükür.

Atıştırmalıkları tabaklara koyduktan sonra içeriye sehpanın üzerine taşıdık.

Ata Abim bir köşede Ecrin ise ona uzak bir köşede oturmuş ikisi de yeri izliyordu.

"Anlatın bakalım" dedim.

"Neyi?" Dedi ikisi de aynı anda.

"Halının desenlerini incelediğinize göre ezberlemişsinizdir,hadi kağıt getireyim çizin"

"Ben de ciddi ciddi dinliyorum ya" dedi abim sitem ederek.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ata'ya çok sinir oldum da neyse🙄
Rüzgar ve Hümeyra çok tatlı ya💞