Kalbimden habersiz

Miradan ....
Sahilde biraz yürüyüp dondurma yedikten sonra eve geldik laralarda bizim eve gelmişti zaten evlerimiz karşı karşıyaydı yoruldugum için kendimi koltuğa attım yanımada Lara oturdu bora abimde laranın yanına kendini attı resmen
Bora : kimler acıktı
Lara : ben
Mira : ben
Demir : bende dedi
Ve abim ayağı kalkıp larayla ikimize baktı
Eee hepimiz açıktıysak yemekler sizin elinizden öper dedi
Valla ben hiçbişe yapamam dedim
Abim bana bakarak tek ben mi yapıcam kızım yardım etsen ölürsün sanki
Abime göz devirip içimden 23 hakaret savurdum
Lara dayanamayıp ben yardım ederim dedi
Abimin sırıttıgını gördüm
Ve daha sonra mutfağa yemek yapmaya gittiler ve demirle odada tek başıma kaldım ikimizde telefonumuzla uğraşıyorduk ama onun beni izlediğini hissediyordum
Demir kısık sesle mira dedi
Ona bakıp hımm dedim
Demir telefonunu yavaşca kenara bıraktı ve bana döndü

Demir : sana birşey soracagım
Mira:Sor
Demir : biraz bekleyip söylemeye başladı.. benden neden kaçıyorsun
Bir anda kaşlarım catıldı ve telefonu çevirmeye başladım
Mira: gözlerimi kaçırarak ne alakaya kaçmıyorum dedim
Demir : öylemi
Mira : evet öyle
Demir : peki
Demir arkasına yaslandı bende yeniden telefonuma döndüm ama nedense artık ekranda ne yazdığını bile anlamıyordum
Aklım o cümledeydi
Benden neden kaçıyorsun bu cümle beynimin içinde yankılanıyordu
Sanki kaçıyordumda. Nedenini kendine bile aciklayamiyordum
Bir süre sessizlik oldu sonra Demir yeniden konuştu
Demir : mira
Mira: efendim
Demir : bana bakarmisin

Başımı kaldırıp ona baktım
Yüzünde her zamanki gibi alaycı gülümseme yoktu ciddi görünüyordu ve bu halde beni şaşırtmıştı
Mira: ne oldu
Demir : hiçbirşey olmadı sadece seninle konuşmak istiyorum
Mira : konuş işte dinliyorum
Demir : ama gerçekten dinle birazdan yine bana laf sokmaya başlama
Mira: sende sürekli sinirimi bozma ozaman
Demir hafifçe güldü
Demir : tamam söz şimdi ciddi olacağım
Telefonumu koltuğun üzerine bıraktım
Mira: hadi bakalım dinliyorum
Demir: ben seni bazen anlayamıyorum
Mira: neyi anlamıyorsun?
Bir bakıyorum benimle uğraşıyorsun bir bakıyorum yüzüme bile bakmıyorsun bazen gülüyorsun bazen sanki sana dünyanın en kötü şeyini yapmışım gibi davranıyorsun
Mira: çünkü sinir bozucusun
Demir: daha başlamadım mira
Dudaklarımı birbirine bastırıp sustum
Demir : bak işte yine lafımı kestin
Mira : tamam konuş
Demir gülümsedi ama bu kez hemen konuşmaya başlamadı birkaç saniye boyunca bana baktı
Demir : seninle konuşmak hoşuma gidiyor
Kalbim bir anda hızlandı
Ama yüzümü belli etmemeye çalıştım
Mira: ne?
Demir : duymadınmı?
Mira: duydum da neden?
Demir: nedenini herşeyin bir nedeni olmak zorundamı
Sen durduk yere bana güzel bir şey söylüyorsun. Şaşırdım
Demir : güzel bir şey söylediğim için mi şaşırdın
Mira: genellikle beni sinir ediyorsun çünkü
Demir: birdaha etmemeye çalışırım ozaman
Mira: o biraz zor
Demir : niye zormuş
Mira : buda sorumu her haliyle belli oluyor
Demir : belki degişirim
Mira: sanmam
............