ABİLERİM(Gerçek ailem) kitap kapağı

1. bölüm / 2

1.BÖLÜM(TANIŞMA)

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 1.BÖLÜM(TANIŞMA)

İlk öncelikle, yazarken yazım yanlışları gibi hatalar yapabilirim. Bunun için şimdiden kusura bakmayın. ✨

HAYDİİ BİSMİLLAHH, başlıyorum!

İyi okumalarr! 😚👇🏼

BELİNAY

Şafak vaktiydi. Gözüme asla uyku girmiyordu. Dün yaşananlardan sonra uyumak benim için pek mümkün değildi.

Dün babam telefonda konuşurken söylediklerini duymuştum. Ne konuştuklarını tam olarak anlamamıştım ama tek bildiğim şey, babamın telefonda konuşurken çok kızgın olduğuydu. Yanına bilerek gitmemiştim. Ben gidersem bir de ben azar işitirdim.

Annemin odama pat diye girmesiyle düşüncelerimden sıyrıldım. (Çat kapı girerim aklına oğlum. JJSJSJS.)

— Çalışmaya hâlâ başlamadın mı Belinay? Ne bu tembellik?

— Anne, daha sabah bile olmadı. Ne çalışmasından bahsediyorsun?

— Bana bahane üretme Belinay. Çalışmanın saati olmaz.

Diyerek önüme test fasiküllerini koydu. Şaka yapıyor olmalıydı. Keşke hiç uyanmasaydım.

— Bu testler bitecek Belinay. İki saate kadar bitmiş olsun, dedi ve odadan çıktı.

Test fasiküllerinden birini aldım ve içini açtım. Gerçekten şaka yapıyor olmalıydı. Her şey Rusça yazıyordu. Bunu Rusça öğrenmem için yapıyordu ama ben öğrenmek istemiyordum. Zaten İngilizce ve Almanca biliyordum. Rusça konuşmaya gerek var mıydı?

Olmazsa olmaz zamanlayıcıyı da açtım. Tam vaktinde bitirmeliydim. Hemen testleri çözmeye başladım.

2 saat sonra

Öyle bir odaklanmışım ki son soruya kadar zamanın dolduğunu fark etmemiştim. Harika! Durmadan soru çözdüğüm için belim ağrıyordu. Biraz gözlerimi kapatayım demiştim ki tabii ki annemi görmemle hemen doğruldum.

Annem testleri masanın üzerinden alırken:

— Aferin, bitirmişsin testleri. Al yemeğin, dedi ve tabağı önüme bıraktı.

— Teşekkür ederim anne, dedim yarı gülümseyerek.

— Şımarma. Anne demeyi de kes.

Diyerek odadan çıktı.

Hep böyleydi. Alışmıştım. Ailemle hiçbir zaman iyi anlaşamazdık. Daha doğrusu onlar benimle iyi anlaşamazlardı.

Önümdeki yemeğe baktım. Annemin asla vazgeçmediği o kahvaltı yine karşımdaki yerini almıştı: İki yumurta, bir dilim ekmek, süt ve zeytin. Bunlarla kimse doymazdı. Ama annem kilo almamı istemiyordu. Karşı çıktığımda evde büyük kavgalar çıkıyordu. Bu yüzden susuyordum.

Yemeğimi hemen yiyip mutfak tezgâhının üzerine bıraktım. Ardından banyoya giderek yüzümü ve dişlerimi fırçaladım.

Sabah erken olduğu için birazcık daha uyumanın iyi olacağını düşündüm. Yatağıma girdim. Girmemle uyumam bir olmuştu.

6 saat sonra

Bağırma sesleriyle uyanmıştım. İçeride neler oluyordu?

Telefonumu yanıma alıp saate baktım. Bayağı iyi uyumuştum. O sırada babam odama girdi. Normalde odama fazla giren biri değildi.

— Belinay, 30 dakika içinde hazır ol.

— Tamam baba.

Nedenini sormamıştım. Sorsam bile söylemeyecekti.

Hemen yataktan kalkıp banyoya girdim. Vanilyalı duş jelimi life sıktım. Çok güzel kokuyordu. Geç kalmamak için hemen duşumu alıp çıktım.

Hemen üstümü giydim.

(Çanta yok olarak sayabilirsiniz.)

Kapının çalmasıyla odadan çıktım. Annem ve babam ortalıkta yoktu. Nereye gitmişlerdi?

Kapıyı açtığımda Buğra abimi gördüm. (Çok yakın arkadaşlar. Buğra Belinay'dan büyük olduğu için abi diyor)

Hemen ona sarıldım. O da bana sarıldı.

— O güzellik nereye böyle?

— Abi, sorma ya! Babam hazırlan dedi ama şimdi de ortalıkta yok.

— Ee süper zekâm, neden aramıyorsun babanı? dedi Buğra abim alaycı bir sesle.

İlk önce babamı aradım. Cevap vermeyince annemi aradım. Ama o da cevap vermedi. Ben de son çare olarak mesaj attım. Cevap hızlı geldi.

"Hastanenin konumu."

— Şaka mı bu ya?

Dememle birlikte Buğra abim telefona baktı. Ona döndüğümde sinirli olduğunu gördüm. O da annemi ve babamı sevmiyordu.

— Babandan ve annenden nefret ediyorum. Neyse ki arkanda dağ gibi Buğra abin var. Ben seni bırakırım güzelim.

Gülümseyerek Buğra abimin arabasına bindim. Hastanenin konumunu açtım. Buğra abim arabayı hastaneye doğru sürmeye başladı.

Yol boyunca aklım bir türlü susmadı. Aklıma her türlü ihtimal geliyordu. Acaba anneme mi bir şey olmuştu?

— Geldik güzelim.

Dediğinde düşüncelerimden sıyrıldım ve arabadan indim. Buğra abim de yanımdaydı.

Annemi ve babamı görmemle olduğum yerde durdum. Neler oluyordu burada?

Tanımadığım bir adam, bir kadın ve onların olduğunu düşündüğüm, benim yaşlarımda bir kız duruyordu.

— Belinay, buraya gel!

Annemin sesiyle onlara doğru yürüdüm. Buğra abim benden önce davranarak konuştu.

— Neler oluyor burada? Serkan Bey, artık açıklayacak mısınız? Belinay'a haber vermeden evden çıkmak ne demek? dedi sinirle.

(Bu arada Serkan, Belinay'ın babası.)

Babam ise sakin bir ses tonuyla konuştu.

— O benim kızım. İster haber veririm ister vermem. Sana ne, Buğra?

Bunu söylemesiyle Buğra abimin babama yumruk atması bir oldu.

— Ne diyorsun lan sen? Siktir git! Benimle düzgün konuş!

Diyerek babama bir kez daha yumruk attı. Ben bağırana kadar da durmadı.

— Buğra abi, tamam! Yeter! Dur artık, lütfen!

Buğra abim sesimi duymasıyla sakinleşmişti. Babamı iterek bıraktı. Tam o sırada kapı açıldı ve bir hemşire dışarı çıktı.

— Rüya Aydemir ve Belinay Coşkun, sıra sizde.

Sıra bizde mi?

— Bir dakika, ne sırası?

— DNA testi için.

— Ne?

İster istemez ağzımdan çıkmıştı.

Arkamı döndüğümde annemin babamı yerden kaldırdığını ve peçeteyle kanayan yerlerini sildiğini gördüm. Annem ona baktığımı fark edince:

— Gitsene, içeri. Seni çağırıyorlar, dedi kızgın bir sesle.

Dayanamadım. Hızlı adımlarla kan vermek için odaya girdim.

— Kolunu açman yeterli tatlım, dedi hemşire abla.

Aklıma bir anda kollarımdaki morluklar geldi. Ama yapacak bir şey yoktu. Diyerek kolumu açtım. Hemşire abla bileklerimi görünce şaşırdı.

— Bunları sana onlar mı yaptı?

— Şey... Tabii ki hayır. Ben voleybol oynuyorum da o yüzden morluklar oluyor, dedim hızlıca.

Hemşire abla rahatladığını belli eden bir nefes verdi.

30 dakika sonra

Kan vermiştik. Yarım saattir sonuçları bekliyorduk.

Neden DNA testi yaptığımızı hâlâ bilmiyordum ama zaten maalesef gerçek ailem belliydi. Karışmış olamazdık ya...

Hemşire abla elinde bir kâğıtla bize doğru geldi ve konuşmaya başladı.

— Öncelikle hastanemizde yaşanan karıştırılma olayı yüzünden çok üzgünüz. Gerekli kişilere ceza verilecektir.

Ben bu hastanede mi doğmuştum?

Kafam iyice karışmıştı.

— Belinay Coşkun, yüzde 99 oranla Aydemir ailesinin kızıdır. Rüya Aydemir ise yüzde 99 oranla Coşkun ailesinin kızıdır.

O sırada arkadan bir ses geldi. Bu ses Buğra abime aitti.

— Ne demek karışmış lan?

Buğra abim de en az benim kadar şaşkındı.

Dünya başıma yıkılmıştı. 16 yıldır işkence gibi bir evde büyümüştüm. 16 yıl...

Annemin söylediği cümleyle dünya başıma daha da yıkıldı ve ben bir kez daha yalnız kaldım.

— Ben kendi kızımı istiyorum, diyerek annem öne çıktı.

Adını bilmediğim kadın ise:

— Ben de kendi öz kızımı istiyorum, dedi kendinden emin bir sesle.

Ardından bana döndü.

— Bizimle gelmek ister misin kızım?

Kızım...

Bana biri ilk defa içtenlikle kızım demişti. Onlarla kalmam mantıklı mıydı, bilmiyordum.

Buğra abime döndüm. Buğra abim ne düşündüğümü anlamış gibi konuştu.

— Güzelim, onlara şans vermelisin. Bir hafta olur mu, bebeğim? Hafta sonu bende kalırsın.

Gözlerim anında doldu. Buğra abim bunu görünce hemen beni göğsüne çekti.

— Şşt, bebeğim.

Diyerek saçlarımdan öpmeye başladı. İkimiz de birbirimize sımsıkı sarılıyorduk.

.....

Buğra abimle konuşmuş, anlaşmıştık. Hafta sonu onda kalacaktım. Eski evden eşyalarımı aldık ve arabaya geçtik.

— Şey, sizin adınız neydi acaba?

— Neslin ben, kızım.

Of, daha da stres yapmaya başlamıştım. Tırnağımla oynamaya başladım. Neslin Hanım tedirgin olduğumu görmüş olmalı ki:

— Güzel kızım, sakin ol.

Diyerek elimi tuttu ve avuç içimi öptü. Hemen utanmıştım.

— Teşekkür ederim, Neslin Hanım.

Hanım dediğim için üzülmüştü ama daha yeni tanışmıştık.

Arabanın durmasıyla indik. Eve girince koltukta beş tane çocuk görmemle şok oldum. Neslin Hanım hemen tanıtmaya başladı.

— Bu Eren, küçük kardeşin. Yanındaki Deniz, ikizin. Kıvanç, Poyraz ve Demir de abilerin, kızım.

— Oğullarım, kardeşinizle tanışın.

Eren ve Deniz hariç herkes aynı anda konuştu.

— O bizim kardeşimiz değil, anne!

Bunu demeleriyle birlikte kendimi çok kötü hissetmiştim. Beni kötü biri olarak mı görüyorlardı? Daha tanışmamıştık bile.

— Rüya gibi bu kız da paragöz. Git evimizden, istemiyoruz seni, dedi Kıvanç.

Gözlerim doldu. Neden herkes benden nefret ediyordu?

— Oğlum, nasıl sözler onlar? Rüya ile Belinay'ı aynı kategoriye alamazsın. Düzgün konuşun, dedi Neslin Hanım.

Neslin Hanım'a döndüm.

— Şey, ben rica etsem odama çıkabilir miyim? dedim titreyen sesimle.

Neslin Hanım bunu fark etmiş ve üzülmüştü.

— Tabii ki kızım. İzin almana bile gerek yok. Eren oğlum, hadi ablana odasını göster.

— Tamam anne, dedi Eren.

Merdivenlere doğru ilerlemeye başladık. Odaya gelince durduk.

— İşte burası oda, dedi neşeli bir sesle.

— Teşekkür ederim gösterdiğin için.

— Rica ederim.

Diyerek aşağıya doğru gitti.

Ben de odaya girdim.

(Bunun gibi.)

Oda çok güzeldi. Hemen çantalarımı bırakıp kendimi yatağa bıraktım. Çok geçmeden uyumuştum.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

9okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…