A U R O X

4 Ocak 1865 Güney kutbu
ANTARKTİKA
Kar fırtınası günlerdir dinmemişti.
Beyaz kıtanın sonsuz gibi görünen düzlüklerinde, rüzgâr uğultuları dışında hiçbir ses duyulmuyordu. Ufuk çizgisi kar ile gökyüzünün birleştiği yerde kayboluyor, dünya sanki yalnızca beyaz ve gri renklerden oluşuyormuş gibi görünüyordu.
Arkasında erzak yüklü kızağını büyük bir güçlükle çeken son muhafız, ağır adımlarla ilerliyordu.
Soğuk artık tenini hissettirmiyordu. Yıllardır bu topraklarda yaşayan herkes gibi o da buzun nefesini çoktan kabullenmişti.
Tam o sırada yerdeki beyazlığın arasında koyu renkli birkaç damla dikkatini çekti.
Durdu. Kızağın ipini bıraktı. Yavaşça diz çöktü.
Eldivenli parmaklarını karın üzerine uzatıp kana dokundu.
Bir an yüzündeki ifade değişti. Kan sıcaktı. Çok yeni dökülmüştü.
Muhafız bir anda doğruldu. O sırada uzaktan gelen korkunç bir çığlık sessizliği parçaladı.
Sesin geldiği yönü biliyordu. Gözlerini kaldırıp buzulların arasına gizlenmiş geçide baktı.
Kalbi hızla çarpmaya başladı. Kılıcını çekti. Ve koşmaya başladı.
Her adımında karın üzerindeki kan izleri çoğalıyor, beyaz zemin kırmızıya boyanıyordu.
Aklına silah arkadaşları geldi. Yıllardır birlikte nöbet tuttuğu insanlar...
Yıllardır aynı yemini paylaşan muhafızlar... İçine kötü bir his çöktü.
Geçide ulaştığında nefesi kesilmişti. Dar koridoru geçerek büyük mağaraya girdi. Ve durdu.
Zaman sanki donmuştu. Duvarlar kan içindeydi.
Yere düşmüş kılıçlar, parçalanmış zırhlar ve cansız bedenler mağaranın dört bir yanına savrulmuştu.
Bazılarının elleri hâlâ silahlarını bırakmamıştı. Ama artık çok geçti. Hepsi ölmüştü.

Muhafızın gözleri mağaranın en derin noktasına çevrildi. Orada...
Asırlardır korudukları kapının önünde, muhafızların lideri güçlükle ayakta durmaya çalışıyordu.
Sırtını kapıya vermişti. Zırhının altından akan kan, buz tutmuş zemine damlıyordu.
Bir adım attı. Sonra dizlerinin üzerine çöktü. Son muhafız hızla yanına koşarak onu kollarıyla yakaladı. "Efendim..." Yaşlı lider güçlükle başını kaldırdı. Gözleri kapıya çevrildi.
Yüzünde ilk kez korku vardı. Titreyen elleri boynundaki madalyona uzandı. Madalyonu çıkarıp son muhafızın avucuna bıraktı. "Dinle beni..." Sesi neredeyse duyulmayacak kadar zayıftı.
"Yaşayan tek kişi sensin." Muhafız konuşmak istedi. Ama yaşlı adam elini kaldırarak onu susturdu. " Arkadaşların kendilerini feda ettiler çünkü bu kapının ardıdakiler onların bedenlerine girmişti " Ağzından akan kan öksürükle dışarıya akmıştı. Muhafız biraz daha doğrulttu bedebindeki o varlıkla mucadele ediyordu. Son nefesini verdiğini düşünüyordu sonbir gayretle "Bir tanesi alanzonun bedeninde onu bul ve yoket" Alanzo son muhafızın çocukluk arkadaşı ve kankardeşiydi bir an afallamıştı bunu gören muhafız lideri son muhafızın yakasını tutarak "Ne pahasına olursa olsun..." Bir an nefes almakta zorlandı. " Onu yoketmelisin" Kapıya baktı. Sonra tekrar muhafıza döndü. "Bu kapı..." Gözleri büyüdü. Sanki kapının ardında gördüğü bir şeyi yeniden hatırlamıştı. "Bu kapı asla açılmamalı." Muhafızın sesi titredi.
"Kim yaptı bunu?" Yaşlı lider cevap vermedi. Yüzünde korkuyla karışık bir ifade belirdi.
Dudakları son kez kıpırdadı. "Onlar..." Derin bir nefes aldı. "...geri dönüyor."
Başını yana düşürdü. Ve mağaranın içinde yeniden sessizlik hâkim oldu. Son muhafız bir süre etrafı gözlemleyerek yıllardır bir arada olan arkadaşlarına baktı ve aklında alanzoyu düşündü.
Yüksek sesle bağırarak "Kahretsin Alanzo" dedi ve ayağa kalkalarak dışarıya çıkıp Alanzonun ne tarafa gitmiş olabileceğini düşünüyordun aklına erzakları getirdiği yöndeki kan izleri geldi Alanzo büyük bir ihtimal ile merkese indiğini düşündü ve hızla oraya koşmaya başladı.
Merkez muhafızlara erzak ve temel ihtiyaçlarını karşılayacak geminin yanaştığı bölgeydi. İki ayda bir gemi gelip yükünü bırakır ve ertesi sabah kimandan ayrılırdı. Son muhafız Alanzonun oraya gitmiş olabileceğini düşündü; o gemi asla kalkmamalıydı. Var gücüyle yüzüne vuran sert rüzgara aldırmadan koşan muhafızın tek düşüncesi liderinin son sözüydü. O varlığın buradan çıkmaması gerekiyor Vargas tepesine gelmişti; aşağıda merkezi görebiliyordu. Bacasında hafif dumanların çıkışını izleyen muhafız hafif bir duraksayıp nefes almaya çalıştı.. Gemiş hareket etmemişti ama oraya varması gerekiyordu .
İçinden Alanzoyu düşünerek " hay beni seni" diyerek aşağıya doğru koşmaya devam etti rüzgarın sertliği ve yağan karın düşmeden buza dönüşüp muhafızın suratına çapması onu dahada kızgın biri yapıyordu. Vargas tepesinden aşağıya doğru koşmaya başlayan muhafız bazı yerde sendeleyerek düşer bazı yerde ise kayarak inmeye çalışır bir taraftanda gözü sürekli gemide hareket edecekmi endişesi ile sürekli aşağıyı kontrol ediyor merkezin görüntüsü adeta bir yıkık virane gibi görünüyor bunun olmasının sebebi ana karadan uzak tamamen buzulların içinde yaşam sürmesi muhafız arada bir bu işe gönüllü olduğuna pişman olduğunu düşünüyordu onu buraya getiren Alonzoydu hayatları pahasına o kapıyo korumaya and içmişlerdi şimdi liderinin söylediği aklına gelince tereddüt edebilirmiydi onu düşünüyordu ne yapacağını kestiremedwn aşağıya doğru süzülüyordu
Hava karanlık ile aydınlık arasında bir yerdeydi. Burada güneş görmek çok zordu. Bazen aylarca karanlık, bazen de aylarca gündüz oluyordu. Muhafız, bu duruma alıştığı için pek önemsemiyordu; ama şu an gündüzden karanlığa geçiş olduğu gün ve bir an önce aşağıya yetişmesi gerekiyordu. O sırada aşağıdaki telaşanın gemi için olduğu bariz bir şekilde belli olan hummalı bir çalışma yürütülüyordu. Geminin karanlık çökmeden kalması gerekiyordu. Bu yüzden Alonzo’yu buradan çıkmasını engellemek ve onu öldürme konusunu düşünüyordu; ama buna bağlılık yemini ettiği için muhafız, kendisini bile öldürme yoluna girebilir. Nihayet aşağıya varmak üzere gözleriyle kalabalığa doğru bakarak Alonzo’yu aramaya başladı. Muhafız merkeze vardığında ilk nereye bakması gerektiğini düşünüyor, aynı zamanda etrafı gözlüyordu. Eğer burada değilse mutlaka gemidedir. Önce gemiye çıkmaya çalışan muhafız, gemiye doğru yürümeye başlar. O sırada bir karmaşa duyar. Etrafına bakınırken birkaç kişinin üstüne dökülen gazyağını ve onları bu hale düşürene küfürler edeken muhafız yanlarına gelir " Ne oldu burada ? üstüne gaz yağı dökülen gemi personeli mırıldar gibi bir edayla " sizin adamlarınızdan biri bizi bu hale soktu" kendi içinde lanetler okuyarak erzakların indirildiği depoya giderler. Merkezin komutanı Harnendes muhafızını durdurarak "hayırdır bu zamanda yukarıda olmanız gerekmiyor mu?" der.