21.Bölüm Çaresiz

Gece ilerledi.
Ev sessizdi.
Saatin tik takları bile duyuluyordu.
Defne ışığı kapatmıştı.
Yatağında yan dönmüş, dizlerini karnına çekmişti.
Başta sadece gözleri doldu.
Sonra bir damla aktı.
Sonra bir tane daha.
Elini ağzına bastırdı.
Ses çıkarmamak için.
Ama olmadı.
Omuzları titremeye başladı.
Nefesi bozuldu.
Sessiz ağlamaya çalıştı,
ama bazı acılar sessiz kalmayı bilmezdi.
Annesinin sesini özledi.
Babasının “geçecek” deyişini.
Evdeki o eski kokuyu.
Saatler geçti.
Defne ağladı.
Durdu.
Tekrar ağladı.
Salonda Yağız uyanıktı.
Duvara bakıyordu.
Ses geliyordu.
Çok kısık, çok bastırılmış…
Ama yeterince tanıdıktı.
Tolga mutfaktan çıktı.
Bakışları Yağız’la buluştu.
İkisi de konuşmadı.
Tolga fısıldadı:
“Yine mi?”
Yağız sadece başını salladı.
Kapıya doğru iki adım attı.
Sonra durdu.
“Elimizden bir şey gelmiyor,” dedi.
Tolga yumruklarını sıktı.
“Keşke…” dedi ama cümleyi bitirmedi.
Kapının önünde durdular.
İçeriden gelen boğuk bir hıçkırık
ikisini de yerinden oynattı.
Tolga kapıyı açmak istedi.
Yağız kolunu tuttu.
“Bazen,” dedi,
“sarılmak bile yetmiyor.”
İkisi de orada kaldı.
Kapının ardında kardeşleri ağlarken,
elleri kolları bağlı.
Defne sabaha karşı uyuyakaldı.
Gözleri şişti.
Yastığı ıslaktı.
Ama odasının kapısının önünde
iki çift ayak izi vardı.
Kimse içeri girmemişti.
Ama kimse de
gitmemişti.
Bazen sevgi,
sessizce nöbet tutmaktı.