I

Dersin bitmesine daha çok vardı. O an biyoloji dersindeydik. Sevinç öğretmen tahtanın önünde durmuş uzun uzun bir şeyler anlatıyordu. Ancak sınıfta hiç kimse onu dinlemiyordu. Konu evrim teorisiydi. Darwin'in doğal seçilim ve çevreye uyum kuralları tahtada yazılıydı. Fakat o an bu kurallar kimsenin umurunda değildi.

Pencereden dışarıya bakan herkesin gözü dışarıdaydı. Lapa lapa yağan kar bütün dikkatimizi dağıtmıştı. Tek düşündüğümüz şey zil çalmadan önceki son dakikalardı. Teneffüste bahçeye inip Akif'i kar topuna boğmak istiyorduk. Akif de bunu çok iyi biliyordu. İçini derin bir korku kaplamıştı. Sırasında diken üstünde oturuyordu. Bir pencereye bakıyor, bir de arkaya doğru göz gezdiriyordu. Heyecandan elleri buz tutmuştu. Sıranın kenarını sımsıkı kavrıyordu.

Hüseyin ve diğerleri onun bu halini gördükçe daha da keyifleniyorlardı. Hüseyin sıranın altından gizlice el işareti yapıyordu. Gözleriyle ona ders bitince görüşeceğiz mesajı veriyordu. Akif bu tehditkar bakışlar karşısında daha çok geriliyordu. Duvardaki saat ise sanki inatla durmuş gibi bir türlü ilerlemiyordu. Akrep adeta yerinde sayıyordu. Sınıftakilerin tek bir ortak dileği vardı. O da bir an önce teneffüs zilinin çalmasıydı.

Sevinç Öğretmen tahtanın önünden ayrıldı. Gözlerini merakla sınıfta gezdirdi. "Hadi çocuklar, şimdi söyleyin bakalım primatların insan evrimindeki yeri nedir" diyerek sessizliği bozdu.
Sınıftakilerin çoğu dindar ailelerin çocuklarıydı. Zaten çoğunluk bu teorinin gerçeği yansıtmadığına inanıyordu. Bu yüzden kimse parmak kaldırmaya hevesli değildi. Herkes derin bir sessizliğe bürünmüştü. Konuyla ilgilenen pek kimse yoktu.

İstemsizce elimi havaya kaldırdım. Cevap vermek için izin istedim. Sevinç Öğretmen hafifçe başını salladı. Eliyle konuşabileceğim işaretini verdi. "Hadi Ayaz, söyle bakalım primatların insan evrimindeki yeri nedir" diyerek soruyu bana yöneltti. O an sınıftaki bütün bakışlar bir anda bana döndü. Akif bile endişeli halini unutup merakla bana bakmaya başladı.

Ayağa kalktığımda ilk önce etrafımdakilerin şaşkın bakışlarını hissettim. Yavaşça öğretmenime döndüm. Toparlandım ve soruyu cevaplamaya başladım."Öğretmenim, insanlar primat grubundaki ortak atalardan türeyerek gelişmiştir. Bu yüzden primatlar insan evriminin temelidir" diyerek sözümü bitirdim.

Sevinç Öğretmen memnun bir ifadeyle başını salladı. "Aferin Ayaz, çok güzel anlattın, şimdi yerine oturabilirsin" dedi.

Sakince sırama geri oturdum. Kısa bir süre sınıfın içi derin bir sessizliğe büründü. Arkadaşlarımdan bazıları evrim konusunu açmamdan biraz rahatsız olmuşlardı. Ama kısa süre içinde bunu pek önemsemediler. Konuyu unutup hemen eski hallerine döndüler.

Yine de içimi rahat bırakmayan küçük bir detay vardı. Gözüm Nuray'a takıldı. Bana doğru bakıyordu. Sanki adıma üzülmüş gibi hafifçe başını sallıyordu. O bakış kafamı epey kurcalamıştı.

Bir süre sonra zil çaldı. Herkes aceleyle kapıya doğru yöneldi. Fakat kapı açıldığında okulun müdürü tam karşımızda duruyordu. Herkes şaşkın bir şekilde müdüre ve birbirine baktı. Müdürün ricası üzerine herkes sessizce kendi sırasına oturdu.

Ardından müdür, Sevinç Öğretmen'e yaklaştı. Eğilip ona fısıltıyla bir şeyler söyledi ve hiç vakit kaybetmeden sınıfı terk etti. Bu hiç normal bir durum değildi. Şimdiye kadar hep koridorlarda müdüre fısıltıyla bir şeyler söyleyen öğretmenler olurdu. Ama bu kez müdür bizzat gelmiş, sınıfın ortasında, öğrencilerin içinde bunu bir öğretmene yapmıştı.

Sevinç Öğretmen kolundaki saate şöyle bir baktı. Yüzünde ciddi bir ifade vardı. "Çocuklar defterinizi kitabınızı toplayın birazdan okulun salonunda toplanacağız" dedi.

Herkes hiçbir şey anlamadan söylenenleri yapmaya başladı. Sınıftakiler kendi aralarında konuşuyordu. "Galiba önemli bir şey var" diyenler oldu. Ancak müdürün böyle bir mesele için yardımcısını bile göndermeyip kendisinin gelmesi herkesi kuşkulandırmıştı.

Dayanamayıp üçüncü sıraya doğru başımı çevirdim. Nuray'a baktım. Sanırım bir şeyden dolayı oldukça huzursuzdu. Yanındaki Nermin'e bir şeyler fısıldıyor ve gergin görünüyordu. Nermin benim en yakın dostlarımdan biriydi. Keşke yanına gidebilseydim, neler olduğunu hemen sorardım.

Nuray'a karşı beslediğim bu gizli duyguları henüz kimseye söylememiştim. Aslında kimse hiçbir şey bilmiyordu. Nuray gibi dik başlı ve muhafazakar bir kız ona olan sevgimi öğrense neler olurdu düşünmek bile istemiyordum.

Konferans salonundaydık. Herkes müdürün gelip bir konuşma yapmasını bekliyordu. Henüz yerimize oturmamıştık. Ayakta durup kendi aramızda fısıldaşıyorduk.

Nuray karşı tarafta bekliyordu. Elinin üzerine kalemle bir şeyler yazmıştı. Ancak uzakta olduğum için ne yazdığını okuyamıyordum.

Bizim Akif tam yanımda duruyordu. Diğer çocuklar fırsattan istifade onunla şakalaşıyorlardı. Durmadan başına boynuna ve sırtına şaplaklar vuruyorlardı. Akif bu durumdan hiç hoşlanmıyordu. İçten içe ne kadar rahatsız olduğu her halinden belli oluyordu. Yine de sesini çıkarmayıp zoraki bir şekilde gülümsemeyi seçiyordu.

Hatta parmaklarını diğer eliyle sıkıca tutup kavrıyordu. Yüzünün kıpkırmızı olmasından ne kadar gerildiği ortadaydı. Tabii ki bizimkiler de bunu net bir şekilde görüyorlardı. Ama hiçbiri umursamıyor eğlenmeye devam ediyorlardı. Bazen bende onunla eğlenmekten geri durmuyorum.

"Oluşan radyasyon tehlikesiyle karşı karşıyayız. Herkes evine gidecek ve ikinci bir emre kadar evden dışarı çıkmak yasak. Evlere gitmeden önce kontrolden geçirilecek. Halkımız büyük bir tehlikeyle karşı karşıya. Sizden ricamız, görevlilere sorun çıkarMamanız ve söylediklerini yerine getirmenizdir."
Müdür konuşmasını bitirdiğinde, şehrin her yerinden siren sesleri yükseldi..