Bölümler 2Şu an: Tehlikenin Adı Geliyorr! BÖLÜM 1
- 1 Tehlikenin Adı Geliyorr! BÖLÜM 11.088 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 Bize Rakip Mi? Asla BÖLÜM 3911 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Lily:anlatıcı
Yurt koridorunun en sonundaki o meşhur 404 numaralı oda, iki yıldır bizim kalemizdi. Yurttaki herkes bizden nefret eder, arkamızdan "şımarık dörtlü" diye fısıldaşırdı ama açıkçası bu hiç umurumuzda değildi. Bizim kendi kurallarımız, kendi dünyamız vardı.
Sabah alarmın o sinir bozucu sesiyle gözlerimi açtığımda ilk yaptığım şey, yan yataktaki Mary'nin üzerine atlamak oldu.
"Günaydın güzellik!" diye bağırıp kollarımı boynuna doladığım an, Mary gözlerini bile açmadan beni tek hamlede üzerinden itti.
"Lily, sabahın köründe şu temas bağımlılığını benden uzak tutar mısın? Nefes alamıyorum!"
Yatağın kenarından kahkahalarla bize bakan Nancy, elindeki kahve kupasını yudumlarken "İki yıldır hiç değişmediniz, ikiniz de uslanmayacaksınız," dedi. Sally ise aynanın karşısında saçlarını düzeltirken göz devirip "Kızlar bırakın şimdi sarılmayı, aşağıda kıyamet kopuyor. Yeni yurt müdiresi gelmiş ve ilk iş olarak bizim odanın kurallarını kafasına göre değiştirmeye kalkmış," diye bombayı patlattı.
Dördümüz de bir an durup birbirimize baktık. Yüzlerimizde aynı anda o tehlikeli gülümseme belirdi. Görünüşe göre yeni müdire, 404 numaralı odayla uğraşmanın ne demek olduğunu henüz bilmiyordu. Bendr sessizliği bozarak "O zaman başlaşın maceraa!" Diye bağırdım,telefonumu alıp favori şarkılarımızdan birini açtım "hadi kızlarımm".
Kıyafetlerimizi giydik makyajımızı yaptık ve Yemekhaneye indik
" Tehlikenin adı yani biz geliyoruz şımarık 4lü "
Yürürken karşımıza Yeni müdire çıktı
Yemekhanenin girişinde, elindeki not defterine bir şeyler karalayan o kadını gördüğümüz an adımlarımız senkronize bir şekilde yavaşladı. Üzerindeki jilet gibi ütülenmiş koyu lacivert takım elbise ve sımsıkı toplanmış topuzuyla "Ben buranın tek otoritesiyim" diye bağırıyordu adeta.
Bizi fark ettiğinde başını kaldırdı, gözlüklerinin üzerinden dördümüzü tepeden tırnağa süzdü. Yüzünde ne bir şaşkınlık ne de bir öfke vardı; aksine, bizi bekliyormuş gibi soğuk ve kendinden emin bir ifade hakimdi.
"404 numaralı odanın meşhur sakinleri," dedi sesi koridorda yankılanırken. "Tam zamanında geldiniz. Ben Müdire Hanım. Duydum ki bu yurtta kendi kurallarınızı koyuyormuşsunuz."
Nancy hiç istifini bozmadan bir adım öne çıktı, saçını omzundan geriye atıp alaycı bir gülümsemeyle karşılık verdi: "Yanlış duymuşsunuz hocam. Biz kural koymayız, sadece sıkıcı olanları güncelleriz."
Mary hemen yanına geçip kollarını göğsünde kavuşturdu. "Ayrıca odamızın düzeni iki yıldır kimseyi rahatsız etmedi. Yeni gelen birinin bu kadar hızlı değişime gitmesi biraz... cesurca değil mi?"
Müdire Hanım'ın dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı ama bu kesinlikle sıcak bir gülümseme değildi. Elindeki defteri kapattı ve tam gözlerimin içine baktı.
"Cesaret benim işim gençler. Ama asıl cesaret, bugünden itibaren saat 22.00'den sonra odadan çıkmadan, telefonlarınız olmadan ve o yüksek sesli müziklerinizi açmadan bir hafta geçirebilmek. Yeni kural bu. Uyulmadığı takdirde dörtlü bölünür, hepiniz farklı katlara dağıtılırsınız."
Yemekhanedeki uğultu bir anda kesildi. Bütün yurt nefesini tutmuş bize bakıyordu. O an dördümüzün de aklından aynı şey geçiyordu: Bizi ayırmak mı? Asla.
Ben bir adım öne çıkıp en masum ama en meydan okuyan gülümsememi takındım. "Kabul," dedim. "Ama bir şartla. Eğer bir hafta boyunca kurallarınıza tek bir fire bile vermeden uyarsak, 404 numaralı oda tamamen dokunulmaz olur."
Müdire Hanım kısa bir an düşündü, ardından başını salladı. "Anlaştık. Bakalım 'şımarık dörtlü' kurallara ne kadar dayanabilecek."
Arkasını dönüp uzaklaşırken Sally kulağıma eğilip fısıldadı: "Lily, sen az önce ne yaptın? Telefonsuz ve müziksiz bir hafta mı?"
Göz kırptım ve tepsilerimizi almak için tezgaha yöneldim. "Merak etme Sally. Kurallara uyacağız dedim, eğlenmeyeceğiz demedim. Asıl oyun şimdi başlıyor.
Kahvaltı boyunca yemekhanedeki bütün gözler üzerimizdeydi. Kızlar fısıldaşıyor, bazıları ise bu iddiayı kesinlikle kaybedeceğimizi düşünerek kıs kıs gülüyordu. Tepsilerimizi masaya bıraktığımız an, Mary çatalını tabağına sertçe vurdu.
"Lily, aklını mı kaçırdın sen? Saat ondan sonra telefonsuz ne yapacağız? Duvarlara bakıp birbirimize hikaye mi anlatacağız?"
Nancy kahvesinden bir yudum alıp sırıttı. "Aslında fena fikir değil. Ama benim daha iyi bir planım var. Müdire Hanım sadece telefon ve hoparlörlerden bahsetti, değil mi? Peki ya eski usul eğlencelere ne dersiniz?"
Sally'nin gözleri bir anda parladı. "Eski usul derken?"
"Bu akşam saat onda odanın kapısı kapandığında, 404 numaralı oda tarihin en büyük pijama partisine ve gizli kulübüne dönüşecek," diye fısıldadım heyecanla. "Telefon yok, hoparlör yok ama bizim hayal gücümüz var."
O gün dersler bitip akşam olduğunda, yurt koridorunda garip bir sessizlik hakimdi. Saat 21.55'i gösterdiğinde, Müdire Hanım tam vaktinde kapımızın önünde belirdi. Elindeki metal kutuyu uzattı.
"Telefonlar, tabletler ve taşınabilir hoparlörler. Hepsi buraya," dedi buz gibi bir sesle.
Hiç itiraz etmeden cihazlarımızı kutuya bıraktık. Müdire Hanım şaşkınlığını gizlemeye çalışsa da gözlerindeki o küçük tereddüdü yakalamıştım. Bizi bu kadar uysal görmeyi kesinlikle beklemiyordu. Kapıyı üzerimize kapatıp uzaklaştığında, dördümüz de birbirimize bakıp kahkahayı patlattık.
"Tamam kızlar, sahne bizim!" diye bağırdım kısık bir sesle.
İlk gecemiz inanılmazdı. Nancy dolabın en dibinden çıkardığı eski bir gitarı akort etmeye başlarken, Mary yastıklardan odanın ortasına dev bir kale inşa etti. Sally ise yüz maskelerini ve ojeleri ortaya dökmüştü bile. Hoparlörümüz yoktu ama Nancy'nin gitarına eşlik eden seslerimiz, kahkahalarımızla birleşince ortaya harika bir konser çıktı. Üstelik kapının altından sızan tek bir ışık ya da koridora taşan aşırı bir gürültü yoktu; tamamen kuralına göre oynuyorduk.
İkinci ve üçüncü günler de aynı tempoda geçti. Gündüzleri okulda ve yemekhanede son derece sakin, kurallara uyan o "melek" öğrencileri oynuyor, geceleri ise 404 numaralı odada kendi krallığımızı yaşıyorduk. Müdire Hanım her gece tam saat onda kapımıza geliyor, telefonları alıyor ve sabah yedide geri veriyordu. Her seferinde odamızdaki o neşeli havayı görüp kaşlarını çatıyor, bir açık arıyor ama asla bulamıyordu.
Beşinci gecenin sonunda, artık tüm yurt bizim bu iddiayı kazanacağımızı konuşmaya başlamıştı. O gece her zamankinden daha farklı bir şey yapmaya karar verdik. Odanın ışıklarını tamamen kapatıp el fenerleriyle gölge oyunları oynuyor, birbirimizin en komik taklitlerini yapıyorduk. Tam Sally, Müdire Hanım'ın o meşhur yürüyüşünü taklit ettiği sırada kapı yavaşça aralandı.
Hepimiz donup kaldık. Kapının eşiğinde Müdire Hanım duruyordu. Elinde her zamanki o soğuk not defteri yoktu. Loş ışıkta yüzündeki ifadeyi seçmek zordu ama bize kızgın görünmüyordu.
"Saat gece yarısını geçti," dedi alçak bir sesle. "Ve siz hala uyumadınız."
Yutkunup öne çıktım. "Ama kuralda uyumak zorundasınız demiyordunuz hocam. Sadece odadan çıkmamak, telefon ve yüksek sesli müzik yasağı vardı."
Müdire Hanım uzun bir süre sessiz kaldı. Gözleri yastıktan yaptığımız kaleye, yerdeki yüz maskelerine ve elimizdeki el fenerlerine kaydı. Sonra derin bir nefes aldı ve o sert maskesi ilk kez hafifçe çatladı.
"Biliyor musunuz," dedi kapıyı yavaşça kapatmaya hazırlanırken. "Yıllar önce ben de bu yurtta kalırken, koridorun sonundaki odada arkadaşlarımı toplar, sabaha kadar böyle oyunlar oynardım. Sizin kadar gürültücü değildik ama... en az sizin kadar eğlenirdik."
Dördümüz de şaşkınlıktan ağzımız açık bir şekilde ona bakakaldık. Müdire Hanım bize arkasını dönmeden önce son bir kez baktı.
"İddiayı kazandınız kızlar. Yarından itibaren telefonlarınızı toplama işi bitmiştir. Ama saat ondan sonra koridora taşmak yok. İyi geceler, 404."
Kapı kapandığında odada bir saniyelik derin bir sessizlik oldu. Ardından dördümüz de aynı anda yatakların üzerine zıplayıp çığlık atmaya başladık. 404 numaralı oda sadece kalesini korumakla kalmamış, yurt tarihinin en sert müdiresini bile kenditarafına çekmeyi başarmıştı. Macera bizim için daha yeni başlıyordu
Bölüm etkileşimi
