BÖLÜM- 2

“Geç kaldın.”
Ekrandaki iki kelimeye bakarken yağmurun sesi daha da yükselmiş gibi geldi. Telefonumu avucumun içinde sıktım. Mesajın kimden geldiği yazmıyordu ama gönderenin beni tanıdığına emindim. Daha kötüsü, nerede olduğumu da biliyordu.
Başımı kaldırıp karşı kaldırıma baktım.
Siyah şemsiyenin altında duran adam hâlâ oradaydı.
Yüzünü seçemiyordum. Sokak lambasının ışığı, yağmurun arasından güçlükle geçiyor; adamın yüzünü karanlıkta bırakıyordu. Birkaç saniye boyunca hiç kıpırdamadık. Sonra adam başını hafifçe eğdi. Beni gördüğünü belli eden küçük, soğuk bir hareketti bu.
“Neden durdun?” diye sordu Neris.
Telefonumu ona göstermeden ekranı kapattım.
“Bir şey yok.”
Neris yüzüme baktı.
“Lâl, beni aptal yerine koyma. Az önce de telefonuna baktığında rengin değişti. Ne oluyor?”
“Saçmalık. Birisi seni korkutmaya çalışıyor.”
“Bunu nereden biliyor?”
“Numaranı bir yerden bulmuştur.”
“Peki nerede olduğumuzu nereden biliyor?”
Neris cevap vermedi.
O sessizlik, mesajların kendisinden daha fazla canımı sıktı.
“Neris, bana bak.”
Başını çevirdi.
“Bu gece sana bir şey anlatmadım çünkü kendim de emin değilim,” dedi. “Ama eve gittiğimizde konuşacağız. Tamam mı?”
“Ne anlatacaksın?”
“Burada değil.”
Ona inanmak istiyordum. Neris benim en yakın arkadaşımdı. Birlikte derslere girmiş, sınavlardan önce sabahlamış, en saçma şeylere bile saatlerce gülmüştük. Onunla ilgili bildiğim şeyler, bu gece öğrendiğim her şeyden daha gerçekti.Sözleri duyduğum anda bütün bedenim gerildi.
“Ne dediniz?”
Adam bu kez apartman kapısına baktı.
“İçeride sizi bekleyen biri var.”
Arkamdan Neris'in nefesini tuttuğunu duydum.
“Kim?” diye sordum.
Adam cevap vermeden önce birkaç saniye bekledi.
“Bunu ben de bilmiyorum.”
Sonra kartı posta kutularının üzerine bıraktı ve geldiği yöne doğru yürüdü. Siyah araca bindi. Araç, farlarını yakmadan birkaç saniye bekledi; ardından sokağın köşesinden kayboldu.
Elimde telefonum, önümde kapısı kapalı bir apartman ve yanımda tek kelime etmeyen en yakın arkadaşım vardı.
“Bunu açıklamanı istiyorum,” dedim Neris'e.
“Ben de ne olduğunu anlamaya çalışıyorum.”
“Az önce adamın söylediklerini duydun. İçeride biri varmış.”
“Belki bizi korkutuyordur.”
“Ya korkutmuyorsa?”
Neris cevap veremedi.
O an, gecenin başından beri ilk kez onun da gerçekten korktuğunu düşündüm.
Apartman kapısını açmadık.
“Efendim?”
Karşı taraftan birkaç saniye boyunca ses gelmedi. Yalnızca hafif bir uğultu vardı.
Sonra bir erkek konuştu.
“Lâl.”
Sesini tanımıyordum.
Ama adımı söyleyişinde tuhaf bir kesinlik vardı. Sanki benimle ilk kez konuşmuyordu.
“Kimsiniz?”
“Eve gitme.”
“Bunu bu gece kaçıncı kez duyuyorum, farkında mısınız?”
“Çünkü hâlâ dinlemiyorsun.”
Sinirle güldüm.
“Beni tanımıyorsunuz bile.”
“Yanılıyorsun.”
Elim telefonun üzerinde sıkılaştı.
“Beni nereden tanıyorsunuz?”
“Babanı tanıyordum.”
Dünya bir anlığına sessizleşti.
Neris başını kaldırdı.
“Bunu nereden biliyorsun?”
Neris ayağa kalktı.
“Eve gidelim. Sabah konuşuruz.”
Bu kez onu durdurmadım.
Ama çantasını alırken telefonunun ekranında açık kalan mesajı gördüm.
Gönderenin adı görünmüyordu.
Yalnızca tek bir cümle seçebildim.
“Ona Karan'dan bahsetme.”
Sabah saat 09.35'te üniversitenin kütüphanesinde oturuyordum.
Gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştım. Birkaç saat sonra dersim vardı ama önümde açık duran kitabın tek bir satırını bile okuyamıyordum. Her birkaç dakikada bir telefonumu kontrol ediyor, yeni bir mesaj gelip gelmediğine bakıyordum.
Neris sabah erkenden yurda döndüğünü söylemişti. Bana bir mesaj atmış, dün gece için özür dilemişti. Ama sorularıma cevap vermemişti.
Ben de artık soru sormayı bırakmıştım.
En azından şimdilik.
Saat 09.41'de telefonum titredi.
Karan Saygun'dan mesaj gelmişti.
".10 dakika.”
“Onu bulabilecek misiniz?”
“Yıllardır arıyorum.”
Bu cevabı beklemiyordum.
“Neden?”
Karan gözlerini benden ayırmadı.
“Çünkü Murat'ın kaybolmasıyla benim ailemden birinin ölümü arasında bir bağlantı var.”
Bir an konuşamadım.
“Kim öldü?”
“Bunu öğrenmek istediğine emin misin?”
“Beni buraya siz çağırdınız. Şimdi de cevap vermekten kaçıyorsunuz.”
Karan başını hafifçe eğdi.
“Abim.”
Binanın içindeki bütün sesler bir anda uzaklaşmış gibi hissettim.
“Baban, abimin ölümünden önce onunla görüşen son kişilerden biriydi.”
“Babam birini öldürmüş olamaz.”
“Ben de öldürdüğünü söylemedim.”
“Öyleyse neden bana bunları anlatıyorsunuz?”
“Çünkü biri, senin babanın hâlâ hayatta olduğuna inanmanı istiyor. Ve o kişi sana ulaşmak için seni kullanıyor.”
Dün gece gelen mesajları hatırladım.
Babanın seni terk ettiğine gerçekten inanıyor musun?
Telefonumu çantamdan çıkardım. Mesajı ona göstermek üzereydim ama durdum.
Karan'ın söyledikleridoğru olabilirdi. Yalan da olabilirdi.Şimdilik ona güvenmek için hiçbir nedenim yoktu.
“Bana bir şey daha söyleyin,” dedim.
“Söyle.”
“Dün gece nerede olduğumu nereden biliyordunuz?”
Karan'ın bakışları bir anlığına sertleşti.
“Çünkü seni takip ediyorlardı.”
“Kim?”
“Henüz bilmiyorum.”
“Peki ya siz? Beni siz de mi takip ediyorsunuz?”
Bu kez cevap vermedi.
Sessizlik uzadıkça öfkem arttı.
“Beni koruduğunuzu söyleyip hakkımda her şeyi bilmenizi normal karşılamamı beklemeyin.”
“Benden korkuyor musun?”
“Hayır.”
Yalan söylemiştim.
Ama korkumun onun bilmesini istediğim son şey olduğundan emindim.
Karan yüzüme biraz daha dikkatli baktı.
Karan yüzüme biraz daha dikkatli baktı.
“Güzel. Çünkü korktuğunu fark ederlerse senden istediklerini daha kolay alırlar.”
“Benden ne istiyorlar?”
“Bilmiyorum.”
“Bunu kaçıncı kez söylüyorsunuz?”
“Gerçekten bilmediğim şeyleri uydurup seni rahatlatmamı mı tercih edersin?”
Cevap vermedim.
Karan ceketinin iç cebinden küçük, siyah bir kart çıkardı ve bana uzattı.
“Bu fotoğrafı sana gönderen kişi, babanın kaybolduğu gece oradaydı.”
“Bunu nereden biliyorsunuz?”
Karan telefonu bana geri verdi.
“Çünkü bu fotoğrafın çekildiği gece, abim öldü.”
Boğazım düğümlendi.
“Peki fotoğrafın arkasındaki yazı ne demek?”
Karan'ın gözleri gözlerime kilitlendi.
“Bilmiyorum.”
Ona inanmak istedim.
Ama telefonuma gelen son mesajı gördüğümde, içimdeki bütün şüpheler yeniden canlandı.
“Karan sana gerçeği anlatmayacak. Çünkü o gece kapıyı açan kişi oydu.”
"Bu imkânsız. Annem dün gece benimleydi.”
“Biliyorum.”
"Öyleyse orada ne işi var?”
Karan ceketini aldı.
“Bunu ona soracağız.”
Ardından kapıya yöneldi ama ben yerimden kıpırdayamadım.
Çünkü telefonuma yeni bir mesaj daha gelmişti.
Bu kez gönderen yine Murat'tı.
“Karan'la gitme. Anneni bulduğunuzda saat 23.47'yi bekleme. Çünkü bu kez kaybolacak olan o değil.”
Mesajın devamı yoktu.
Yalnızca ekranın en altında, daha önce hiç görmediğim bir ifade vardı:
{]1/3}
Sanki biri bana bir hikâyenin ilk parçasını göndermişti.
Ve geri kalan iki parçayı almak için hâlâ hayatta kalmam gerekiyordu..