29. bölüm · 2. El Adam
Gözlerinden gökkuşakları
Yağmura benzetesim var aşkı.
Bardaktan boşalırcasına salsam iplerini.
İndirsem bütün şemsiyelerimi
Korkmadan kendimi bulasam şiire
Kaldırıp başımı gökyüzüne her dakika
Seni tutsam bu küçük ellerimle
Etraf özlem koksa buram buram
Bi kaç nefes alsam en derinden
Çiğerlerimde Burcu Burcu sen açsan
Dursa şiirden yağmurum
Gülsen yine güneşlense etraf
Gözlerinden gökkuşakların sarsa dünyamı
Kuşlar sesini duyup dans etseler ,Özgürce.
Ben seni görsem karşımda
Yemyeşil çimenlerin içinden
Kan kırmızı bir bayır gülü .
Uzansam ha tutacağım seni sanki
Koklasam kokun zaten burnumda sanırsın
Dokunsam dikenlerin batar elime
İstemeden canımı yakarsın
Evin bilirsin beni rüzgâr olur camımı kırarsın
Yağarsın haftalarca durmadan gürleyerek
Daha fazla dayanamaz, damlatır çatım
Kapılarıma kurt vurur, yıkılırım etrafa
Üzerime sonbahar dökülür,
Kalırdım metrelerce karların altında
İlk Bahar vururdu şakaklarıma
Üzerimde binbirlerce türden çiçek açarda
Kalbimde sadece bayır gülü yeşerirdi
Yaprakların keskindi ,kalbimden geçiverirdin
Dikenlerin yüreğimi sızlatırdı
,ben yine de seni severdim
Özledim hatta işi gücü bıraktım,
oturdum Bir köşeye seni bekledim
Bir kırmızın var
Kan desem değil
Aşk desem değil
Sen nesin bilinmezken
Kalktım , tuttum işte seni sevdim.
