27. bölüm · 2. El Adam
Geçmişin Rezil Vedası
Ben , ! Ben sarhoşum
Kendimden geçmişim kafam bi dünya gelecek.
Dengem değilken yerinde tadı daha güzel acının,
Kafam sığ sulardaki gibiyken mutluyum
Sessiz bir şarkıdaki adam gibi
Bilgesizliğin en derin izi olan cahilliğimle bilgeyim ,
Ben zaten sekteyim ,
uğramam devirmekten kendime
Devşirmiş yada fareler kemiklerimi ,
yok olmuşum en sevdiğin çiçek toprağının altında.
Aşkın rengine çizmişim sarhoş sevgileri
Hani o gözündeki gün batımını anımsatan
Özlemek O hep buluştuğumuz sokakların tadını almış sanki
Gözümün yaşları rezil Bir vedaya bulaşmış yüzümde
Bir gökyüzü sığmış yanağındaki gamzenin çukuruna
Ne kavgalarına karışmışım , kırık dökük kurtulduğum
Bense sanki yanlızlığın reisiyim
Çemkirmekmiş , söylenmekmiş
Geçmişim anısını da acısını da
Ne bileyim, alışıktım alaşağı olmaya
Ben yolumu değil hayatımın üstünü çizmişim
Ben dedim de inanmadınız
Alışığım hep ölürdüm bu yaşlarımda .
Hiç bilmediniz
