31. bölüm · 2. El Adam

Dizime Yatırdığım Anılar

Serkan Berk

Kardelenler fısıldadı kulaklarıma son gün söylediğin şarkıları,
Bana seni duyurdular.
oturdum o uçurumda , ayaklarımı sallaya sallaya seni dinledim ,
Gözyaşlarım toparlanıp gitmek istediler benden .
Onlar için de üzüldüm,
kıyamadım silip yok etmeye,
yanaklarımda son ayak izleri duruyordu , ufukta batmaya yüz tutup,yüzsüzleşmiş güneşi seyredip giderken , elimi kaldırıp sallayacak gücüm kalmamıştı peşlerinden ,
kırıldılar etmediğim vedaya
Oysa beni bırakan onlardı , üzülen bendim, bekleyen ben.
Gece örttü ardından sırtıma soğuk hırkasını , ilmek ilmek işlemişti ,
Beni özene bözene ayaza giydirdi
Üşüdüm önce, kemiklerim kıkırdayıp gülüyorlardı bana , atmadım üstümden ayıp edip ,
Sonra kalktım usulca, dizime yatırdığım anıların uyuduğunu görünce,
Alıp onlara örttüm hırkayı, benden çok onların ihtiyacı vardı ,
Arkamı dönüp giderken, onları yetimmi bırakıyordum ,
Yoksa zaten öksüzlermiydi bilemedim.
Sana baktım sonra,
Dönmeyi de bilecek gibi değilsin , kaldığın yerde kurulmuş çadırın
Kuruduğu toprağa aşıkken ben , yeşerecek sanıyorum çiçeklerimi
Kırılmış dizim, inat ediyorum ayrılmamaya , bıraktığın yere çakılmışım ,yok etmişim evimi.