2.bölüm -İZ

2. Bölüm — İz
Erkan’ın gözlerindeki o bir saniyelik değişimi unutmadım.
İnsanlar yalan söylediklerinde göz bebekleri küçülür derler.
Onunki küçülmedi.
Derinleşti.
O klinikten çıktıktan sonra eve gitmedim. Onu takip ettim.
Evet, yaptım bunu.
Çünkü artık korkan kız değildim.
Arabası griydi. Plakasını ezberledim.
Bir insanı tanımak için söylediklerine değil, yalnızken nereye gittiğine bakarsın.
Akşam sahile indi.
Denize baktı. Uzun süre.
Ellerini cebine koydu.
Sanki birini bekliyordu.
Yanına gitmedim.
Sadece uzaktan izledim.
İçimde bir şey o geceyi hatırladı.
Rüzgâr aynıydı.
Koku aynıydı.
Ve o donakalma hissi…
“Sen oradaydın.” diye fısıldadım kendi kendime.
“Ben yanarken sen oradaydın.”
Telefonum titredi.
Bilinmeyen numara.
Açtım.
“Beni neden takip ediyorsun?”
Erkan’ın sesi.
Bir saniye sustum.
Sonra gülümsedim.
“Takip etmiyorum.” dedim.
“Sadece bazı insanlar kaderden kaçamaz.”
Sessizlik oldu.
Sonra daha sert bir tonla konuştu.
“Bu yaptığın sağlıklı değil.”
“Sağlıklı olan ne?” dedim.
“Birini yanarken izlemek mi?”
O sustu.
İşte o an emin oldum.
Bir şey hatırladı.
Ama hâlâ adını koyamıyordu.
Telefon kapandı.
Denize baktım.
O gece yalnız değildim.
Ben Beyza’yım.
Ve artık korkmuyorum.