5. Bölüm: Ceren

Sınıftaki uğultu, Egemen’in başındaki o sinsi ağrıyı tetikliyordu. Herkes onun hakkında konuşuyor ama kimse yüzüne bakmaya cesaret edemiyordu. Ta ki o ana kadar.
Hafif bir parfüm kokusu duydu, ardından sırasının hemen yanında bir gölge belirdi. Egemen kafasını kaldırmadı ama birinin orada durduğunu biliyordu.
"İyi misin?"
Ses yumuşak ama titrekti. Egemen yavaşça başını yana çevirdi. Gelen Ceren’di. Ceren, sınıfın kendi halinde, sessiz ama herkesle iyi geçinen kızlarından biriydi. Genelde kimsenin işine karışmazdı ama şu an burada, tüm gözler üzerindeyken Egemen’in yanında duruyordu.
Ceren korkarak, biraz da çekinerek tekrar fısıldadı: "Hey, beni duyuyor musun? Egemen?"
Egemen kapüşonunun karanlığından Ceren’e baktı. Kızın gözlerinde diğerlerininki gibi bir nefret ya da alay yoktu; sadece saf bir endişe ve biraz da ürkeklik vardı. Egemen’in dün okulda yaşadığı o "siyah olay" belli ki onu da etkilemişti ama o, kaçmak yerine yaklaşmayı seçmişti.
Egemen yorgun ve mesafeli bir sesle cevap verdi: "Duyuyorum."
Ceren derin bir nefes aldı, sanki bu cevabı alabilmek bile onun için bir başarıydı. "Herkes... herkes dün hakkında konuşuyor. Çok garip şeyler anlatıyorlar. Ama ben senin canının yandığını gördüm. Sadece iyi olup olmadığını merak ettim."
Sınıftaki fısıltılar bir anlığına kesildi. Herkes Ceren’in bu "tehlikeli" çocukla ne konuştuğunu anlamaya çalışıyordu. Egemen ise hayatın üzerine bu kadar gelmesinden, herkesin onu bir canavar gibi görmesinden artık bıkmıştı. Ceren’in iyi niyeti bile şu an ona ağır geliyordu.
Egemen bakışlarını tekrar sırasına dikti ve sakince cevap verdi: "Git başımdan Ceren. Senin de adın bu saçmalıklara karışmasın."