4. Bölüm: Değişen Yaşlar

Annesinin kapıyı kapatırken bıraktığı o sert sessizlik, Egemen’in zihninde yankılanıyordu. Annesinin azarı canını yakmıştı ama haklı olduğunu biliyordu; hayat devam ediyordu ve o, rüyalarla gerçeklik arasında sıkışıp kalmıştı. Bu azar ona garip bir şekilde güç verdi, sanki gerçek dünyaya tutunması için bir hatırlatıcıydı.
Yorganın altına iyice sokuldu. Vücudu bitkin, ruhu ise karmaşa içindeydi. Tam o sırada gözlerinden sıcak bir şeylerin süzüldüğünü hissetti. Panikle elini yüzüne götürdü. "Yine mi o siyah leke?" diye korkuyla düşündü.
Yavaşça elini çekti ve loş ışıkta parmaklarına baktı. Şaşkınlık içinde kaldı.
Parmaklarında o zift gibi yoğun, simsiyah sıvı yoktu. Gözlerinden akan şey, artık tamamen saydam ve temizdi. Siyah damlalar yerini normal, insani gözyaşlarına bırakmıştı. Sanki içindeki o karanlık fırtına dinmiş, yerini hüzne bırakmıştı. Kendine geldiğini, o garip "bulutun" onu terk ettiğini zannederek derin bir nefes aldı.
O rahatlamayla, uzun zamandır ilk kez bu kadar huzurlu bir uykuya daldı. O gece ne bir rüya gördü ne de o siyah bulutla karşılaştı.
Ancak sabah olduğunda işler değişti. Gözlerini açtığında, vücudunda sanki tonlarca yük taşımışçasına bir yorgunluk vardı. Yatağından kalkmaya çalışırken aniden gözlerine bıçak saplanır gibi bir acı girdi. "Ah!" diyerek yüzünü avuçlarının içine aldı. Acı o kadar keskindi ki bir an için her şeyin karardığını sandı.
Hızla banyoya koştu, aynaya baktı. Gözlerinde hiçbir anormallik yoktu; ne bir kızarıklık ne de siyah bir iz... Her şey normal görünüyordu ama o acının nedenini anlayamıyordu.
Üzerine bir kapüşonlu geçirdi, çantasını alıp okula doğru yola çıktı. Okulun bahçesine girdiği an, havanın değiştiğini hissetti. Herkes ona bakıyordu. Kimi fısıldaşıyor, kimi parmağıyla onu işaret ediyordu. Sanki büyük bir suç işlemiş veya bulaşıcı bir hastalığı varmış gibi ondan uzak duruyorlardı.
Egemen hiç istifini bozmadı. Kapüşonunu başına iyice çekip kafasını önüne eğdi. Sessizce koridoru geçti ve sınıfa sızdı. Sınıfa girdiği an uğultu arttı. Sırasına geçerken kulaklarına çalınan kendi adı, artık ona ağır geliyordu. Hayat, omuzlarına binen bu yükle iyice çekilmez bir hal almıştı.