5 bölüm aile ile yüzleşme ve geçmiş

BbOn yıl öncesi
Okuldan eve dönüyordum ablamla altı yaşında olmama rağmen öğren meyeçok hevesliydim ablam beni yanız bırakmamak için bir sen geç başlamıştı beni koruyup koluyordu okul beni kabul etmişti ablamla aynı sınıftaydık aynı sırada oturuyorduk okul çok eğlenceliydi hem öğrenmek hem ablamla oynamak çok güzel di maalesef ki kötü yanarıda vardı okulda ki öğrenciler benimle dalga geçiyordu kız sesli çocuk diyorlardı dışı erkek içi kız diyorlardı benimle alay edip dövmeye çalışıyorlardı ablam Rüya beni korumaya çalışsada yinede bana da sataşıyorlardı birinci sınıf olmamıza rağmen tam tamına üç okul değiştirmiştik hepsinde annem babam gelip müdüre ve müdür yardımcısına her şeyi anlatıyordu bana ne yaptıklarını nasıl eziyet ettiklerini ama hiçbir şey yokmuş gibi davranıyorlardı müdür ve müdür yardımcısı rüşvet alıyordular bu yüzden susuyorlardı bana eziyet eden çocuklardan ikisi ise Ömer ve Akındı babaları müdür ve müdür yardımcısını rüşvet veriyordu susmaları için yapacak hiç bir şeyimiz yoktu son gittiğim okulda zor bağlanmaya eziyet edilmeye devam ediyordum ama evimizden daha uzak okullara gidemezdik babamın da işi vardı sonuçta biz bıraktıktan sonra işine gidiyordu bu okulumuz evimize uzaktı daha uzağına gidersek babam işine gidemez yetişemezdi o bu yüzden ablam Rüya'ya söylüyordum ablam lütfen annemi babama söyleme birkaç şey söylüyorlar zaten beni o kadar da üzmüyor biraz alay ediyorlar sadece annem babamı söyleme babam bizim için her gün arabasıyla buraya kadar geliyor bazen işine geç kalıyor bu yüzden lütfen annem ve babamın söyleme bir şey olmaz katlanırım sonuçta birkaç söz beni üzemez ya diyordum aslında beni o kadar çok üzüyor ve yaralıyordu ki onlar için bir şey söyleyemiyordum kimseye yük olmak istemiyordum zor balığa katlanabilirdim ailem için her şeyi yapardım onlar sadece mutlu olsun isterdim onlar her zaman mutlu olsun isterdim öyle de olacak elimden gelen her şeyi yapacaktım onlar için her şeyi hayatım bile verirdim onları benim her şeyimdi her şeyim onlara yük olmaya geçtim onlara uğraştıramazdım bizim için kaç okul değiştirmişlerdi hepsinde aynı olaylar yaşanmıştır bir şey olmaz katlanırdım kırılırdım ağlardım parçalanırdım ama onlar için bunu yapmalıydım onlar bizim çok çabalıyorlardı bu yüzden onlar bizim için neler yapıyorlardı onları çok seviyordum
Küçük yaşta bile olsam hayat beni erken büyütmüştü bunun hakkında yapabileceğim hiçbir şey yoktu ki ne yapa bilirdim ki hayat bazı insanar için acımasız oldurdu ve o insar hiç bir şey yapamazlardı işte bende o insanlardandım o insanlar gibi benimde yapabileceğim bir şey yoktu hayat bizim için kötüydü acımasızdı ne yazık ki bir gün ablam gelmemişti hastalanmıştı çok üzülmüştüm kimse yanımda yoktu okulda çok sıkılıyordun ablamı iyileşmesi için dualar ediyordum umarım iyileşirdi fazla soğuktu bu aralar hava bu yüzden ablam üşütmüştü okuldan eve dönerken bir kızla karşılaştım yüzünü elleriyle kapatmış ağlıyordu hıçkırıklarını duyabiliyordum parktaki bankta oturuyordu ona yardım etmek istedim çünkü ağlayan birisi gördüğüm zaman üzülüyordum aklımı ağladığım zamanlar geliyordu yavaşça yanına gittim yavaş yavaş adım attım bankana doğru geldim ve önünde durdum Güneş yüzünden gölgem üzerine düşüyordu başına hafifçe kaldırıp bana baktı sen kimsin dedi gözleri ağlamaktan şişmişti gözleri kırmızılaşmıştı kızarmıştı ilaçlar yanağından akıyordu gözleri kahverengiydi saçları da aynı şekilde saçları dalgalıydı çok güzel bir şeydi aslında neden ağlıyordu ki kekeleyerek konuştum şey ben senin ağladığını görünce ne olduğunu sormak için geldim konuşmak ister misin elini banka doğru gösterdi gel dedi yanına oturdum o biraz ağlamaya devam etti çantamdaki peçeteyi çıkarttım ve ona uzattım ne için ağladığını bilmiyorum ama bence kendini bu kadar üzmemelisin yormamalısın çünkü hayat düşündüğümüzden daha kısa çocukluğumuzu geçirip oynamamız lazım eğlenmemiz lazım boynunda asılı olan bir kolye vardı kitap şeklindeydi altın rengindeydi onu çok yakışıyordu kolyen çok güzelmiş dedim çekinerek o an boşuna iyi kolyesine baktım bunu bana anneme almıştı dedi güzelmiş dedim eğer konuşmak istersen buradayım dedim evet onu tanımıyordum kim olduğunu nasıl yaşadığını nerede olduğunu nerede yaşadığını bilmiyordum ama ağladığını görünce dayanamamıştım çünkü ağlayan insan gördüğüm zaman biliyordun ki o o insanın en kırılgan olduğu andır en kötü insan olsa bile kolyesini çıkarttı bana verdi çok beğendiysen al sen ne olsun elime olumsuz anlamda salladım gerek yok bu senin kolyen ve annen sana bunu almış senin için değerli olmalı bana dönerek aslında o kadar da önemli değil annem bir gün bir takı mağazasına girdiğimizde kendisine bir şey alırken ben de bunu çok beğenmiştim bunu almıştım ama zamanla sıkıldım yüzüne baktım gözlerinden yalan söylediğini anla onun yanında olduğum için durduğum için ve onu biraz olsun destek olduğum için bana bunu vermek istiyordu reddetmedim tamam o zaman teşekkür ederim dedim bunu saklayacağım tam adını soracağım sırada bir kadın yaklaştı kızın elinden tuttu hızlıca çekti onu bildiğiniz sürükledi kız anne anne bırak beni lütfen diyordu ama kadın kızına aldırış etmiyordu galiba annesiydi bazı insanlar benim kadar şanslı değillerdi aile konusunda bir şey yapamadım çünkü annesiydi o gözden kayboluncaya kadar onları izl edim annesi bir arabaya bindirdikten sonra hızlıca gaza bastılar ve ilerlediler araba gözden kaybolunca ben de yavaşça evin yolunu tuttum

Günümüz
Hastane odasında tavandaki ışık gözlerimi kamaştırıyordu yanımdaydı ailem onları üzmemek için ne yapmalıydım ki bilemiyordum hepsinin gözleri ağlamaktan kızarmıştı benim yüzümden kendilerine hırpalamışlardı üzmüşlerdi kendilerini benim yüzümden ha ben neden hayataydım neden annem baktım o güzelim yüzü solmuştu saçında ki beyazlıklar artmıştı ben öyle meraketmiştiki saçına vurmuştu babam perişandı oğlunu koruyamadığı için kendisini suçluyordu biliyordum ablam kesintisiz bir şekilde sesiz sesiz ağlıyordu bana yardım edemediği için yanımda olmadığı için kendisini suçluyordu kardeşim Efe şaşkındı korkuyordu bana bakıyor ama korkudan azığını pıçak açmıyordu kardeşim Çınar o dah üç yaşın daydı bu yüzde bir şey anamıyor etrafta dolanıyor herkesi çekiştiriyordu yanıma geldi hastane odası ölüm sessizliğindeydiği elimi çekiştirip abi abi hadi kalk gidelim diyordu annemin ağlaması artı şiddetlendi otuz altı yaşındaki annemi on yaş yaşlandırtmıştım ben annemi kendimi nas afedicektim ha nasıl kardeşime dönüp kardeşim biraz daha burdayız istersen Elif ablan seni dışarı götürür sana atıştırmalık alır nedersin ha
Olur olur abi Efe kardeşim sende Elif abalanla git olurmu Elif döndüm rica etsem ikisininde götürürmüsün anneme babama abalama söyelemem lazım Elif başını hafifçe saladı teşekkür ederim iyi ki varsın rica ederim ne demek hadi çocuklar size atıştırmalık almaya gidelim Efe ben gitmek istemiyorum abimin yanında kalmak istiyorum Ege'ye dönüp canım kardeşim annem babama ablama bir şey söylemem lazım birazdan geri gelirsin tamam mı Hadi sen Elif ablanla birlikte git Hadi gel Efe gidelim istediğin atıştırmalıkları alalım Efe Çınar ve Elif birlikte kapıyı açıp gittiler şimdi annem babam ve ablam ne diyeceğim kalmıştı ne diyecektim ben bunu bilmiyordum gerçekten ne diyecektim onara döndüm hala annnem ablam ağlıyordu benim yüzümden babam çökmüştü içten ağlıyordu bunu biliyordum annem babam ablam üzür dilerim bunu yapmamlıydım sizi üzmemeliydim annem bana döndü sence bizim üzülmemiz mi önemli Alp oğlum dedi sen intihar etmeye çalıştın kendini öldürmeye çalıştın ve bizim üzülmeyeceğimizi mi düşündün sen hayatına son vermek istedin ne oldu oğlum anlatsana neden bunu bize yaptın dedi yanaklarından yaşlar akıyordu durmaksızın ağlıyordu annem benim yüzümden ağlıyordu anne ben şey size söyleyemedim size yük olmaktan korktum elime bakıp bacaklarıma bakın gözüme bak sakat kalıp kalmayacağım belli bile değil size yük olmak istemedim bu kere ablam bana döndü Alp sence senin sakat kalıp kalmamanın önemli mi bir sana bakamaz mıyız kardeşim biz senin koruyamaz mıyız seni iyileştirebiliriz hayatına devam ederdim biz her zaman senin yanında olacağız ailen olarak bunu bize yapma lütfen o lütfen deyişi beni bitirmişti onu üzmüştüm canım ablamı üzmüştüm yufka yürekli ablamın üstüne kendisi her zaman beni koymaya çalışıyordu bu yaşıma kadar her zaman kurudu kolladım sevdi annem ise beni sevdi büyüttü baktı hasta olduğun zaman yanımda oldu sabahlara kadar bekledi ama benim yaptığım şey onları terk etmekti bir vicdansız mıydım ben onu cidden onlara yük olmaktan korktum ölesiye korktum oldum hala da korkuyorudum babam bana döndü tek yol bu muydu oğlum tek yol ölmek miydi oğlum dedi o an ilk göz yaşı damlası aktını gördüm babamı ağlarken hiç görmemiştim küçüktüm ve bu bir ilk olmuştu benim yüzümden di hiçbir şey diyemedim yaşlar yanaklarımdan akıp duruyordu şu an yerin dibine girmek istiyordum derin bir nefes aldım ciğerlerime hastane kokusunu o garip kokuyu ciğerlerime çektim ne yapacağımı hala bilemiyorum sadece düşünmeye çalışıyordum beynim durmuştu sanki düşünemiyordum annem ablam babam bana döndü oğlum dedi babam bunları sen iyileştikten sonra konuşmak istiyorum şu an üstüne gitmek istemiyorum perişan bir haldesin gördükçe İçim acıyor zaten dedi şimdi iyileş ardından geri evimize dönelim annem benim ağlamam için bana sarıldı onun kokusunu içime çektim hiç koklamamışım gibi o kadar güvenliydi ki onu kucakları ailemdeki her kesin elleri kollarının altında olmak o kadar güvenliydi kim bilir nasıl endişelenmişlerdi düşünemiyordum bile küçük kardeşlerim nasıl bir korku yaşamıştı benim yüzümden bilmiyordum kendime çok kızıyordum ama onlara da yük olmak istemiyorum orada iyileşene kadar bana bakacaklardı beni besleyeceklerdi bana moral vereceklerdi ben onara yük olacaktım işte bu beni bitiriyordu bu düşünce beni öldürüyordu bunu onara yaşatamazdım buna hakım yoktu buna izin veremezdim