1 bölüm Hayatın acımasızlığı

Bu kitap aşkı buldunu sanıp tekrar arayanlar içindir

İntihardan üç gün önce
Hayatımdan bıkmıştım bana sadece iyi gelen şeyler Ailem ve kitap lardı odamda kitap okuyordum birisi kapıyı çalınca gir diye seslendim gelen kişi ablam Rüyaydı içeriye girip yatağımın ucuna oturdu lise iki olsam da ablam yanımda olunca kendimi on yaşındaymış gibi hissediyordum ablamın koyu kahve renkli sacları ve koyu kahve gözleri onu güzel ve zarif kılıyordu ablam yemek hazır hepimiz seni bekliyoruz gel de yiyelim şu güzel sarmaları Annem mis gibi yapmış gelmesen hepsini yerim bak gülümsedim de ablamda bana katıldığı hadi gel tamam ablam odamdan çıkınca eski halime yeniden döndüm Ailemi çok seviyordum toplumda herkes Ailemi çok severdi ama beni sevmezlerdi beni hervzaman küçümserlerdi hep zorbalık ederlerdi ne farkım vardıki ailemden düşüncelere daldığımı farkedince kafamı ki yana saladım sonra kitaplımın karşısına geçip aldım kitapı yerine koydum odamdan çıkıp merdivenden in meye başladım evimiz iki katlıydı benim odam ikinci kataydı

Merdivenlerden aşağı inerken bacaklarım takıldı ve yuvarlan maya başladım resmen dünya beni istemiyordu belki de bu dünyada olmam gerekti belki ben ölmeye mahkumdum zemine kadar ulaştı mda annem babam ablam ve diğer iki kardeşim yanıma geldi annem "oğlum iyi misin bir şeyin var mı?" babam nasıl oldu oğlum iyi misin iyim
Değildim ama onarı üzmek istemiyordum onarı onarı kendim yüzünden kirletmek istemiyordum beni aya kaldırdıklarında iyim bişey im yok anne endişelenmeyin beni yemek sandalyesine oturtup bir kırım varmı diye baktılar cidden bir şeyim yoktu onarın bu ilgisi haketimi düşünüyordum onarı hakedecek napmıştım onar bu hayata ki en büyük ve tek şansımdı tek cidden bir şeyim yok hadi yemek yiyelim dokuz yaşındaki kardeşim Efe yanıma gelip elimi tutu iyi misin abi diye sordu iyim ardından daha yeni üç yaşına giren kardeşim Çınar daha konuşmayı bilmedi için ellerini acı onu kucağına almamı istedi onunda sevgi göstergesi buydu ablam Rüya benden iki yaş büyüktü ama ikimizde lise ikiydik ama ablam bir sene geç yazılmıştı çünkü ikimiz küçük en ayrılmaz mışız nereye gidersem ablam yanımda olurdu oda nere ye giderse ben oray giderdim annem bizi ayırmak istememiş ondan ablam lise üç olması gerekirken lise iki olmuş bende lise bir olmam lazım ama bende bir sene erken yazılmıştım ondan lise ikiydim ablam Rüya iyimisin iyim abartmayın herkes sofraya gecince rahat bir nefes aldım biraz daha beni hastane ye götürecek lerdi resmen yemek yerken herkes bir şey olmasından korktu için tedirginlerdi yemek yedikten sonra masa yı toplayıp odama gittim bir saat önce okudum kitabımı kitaplık dan alıp kitap köşeme kuruldum kitap karakterine çok üzüldüm çünkü bütün aile üyelerini kaybetmişti ondan önce çok işkence görmüştü bunu haketmiyordu bende bunu haketmiyordu ama ikimizin elinden de bir şey gelmiyordu ikimizde o parlak ışımızı umudumuzu bekliyorduk acaba ne zaman karşımıza çıkacaktı belki de hiç çıkmicaktı ikimizin de elinden gelen birşey yoktu sadece umudumuzu beklemeye mahkumduk bir iki saat kitap okuduktan sonra kitabımı yerine koyup yatağımın yanına gittim yatağımın içine girdim uyumaya çalışıyordum ama olmuyordu hayatın bana yaptığı acımasızlıklar gitmiyordu aklımdan nasıl gide bilirdiki gideceğini sanmıyordum acaba Soner nasıl dayanmıştı bu zorluklaa ben onun kadar cesur olabilecek miyidim bilmiyordum o cesurdu yenmişti bu kötü hayatı bende yene bilicekmiydim bek sanmıyordum hata Hiç sanmıyordum
( Sude B İzler kalır Soner karakteri)
geceleride bana rahat yoktu bana nezaman rahat olucaktı yada olucakmıydı bu düşünceleri aklımdan cıkarmalıydım ama nasıl bunu bilmiyordum gözümü kapatıp uyumaya çalıştım siyahatı her yer niye etrafıma baktım her yer karanıktı zifiri karanıktı yavaş yavaş etrafımı görmeye başladım ormanıktı her yerde uzun ağaçlar vardı birsürü vardı hava biraz karanıktı ama güneş daha batmamıştı yağmur yağıyordu hemde şiddetli yağıyordu kara bulutlar topalnmıştı göz gözü görmicek şiddete yağmur yağıyordu gözümü gök yüzünden ayırdım ve etrafa baktım etrafı göremiyordum yağmur yüzünden bir topluluk insan vardı hepsi sinirli ve tiksindirici bakışlarla bana bakıyordu arkama baktığımda dehşete kapıldım Bir uçurmun kenarındaydım altında sert esintili bir nehir vardı insanlar baığırmaya başladı seni istemiyoruz katil diye haykırdılar ne nasıl ben birisini mi öldürdüm insanar bilmezlikten gelme Larayı sen öldürdün ona tecavüz de etin Hayır ben yapmadım diye haykırdım insanra baktımda onarın bizim komşularımız oldunu gördüm Lara komşumuzun kızıydı pek bir ilişkimiz yoktu ama aramız iyidi ben onumu öldürmüştüm Hayır bunu yapmış olamzdım hemde ona zarar vermiştim dediklerine göre ben böyle birşey yapmış olamazdım ben böyle birisi değilim Laranın annesi yere çökmüş alıyordu katil katilsinsen Alp kızımı öldürdün biricik kızımı öldürdün nasıl yaparsın birden kalkıp üstüme saldırdı seni öldürücem söyle nasıl öldürün biricik kızımı söyle vijdansız nasıl kıydın kızıma söyle kızımı nasıl öldürdün senide öyle öldürücem söyle diye haykırdı yağmur hızlandı kalbim gibi Laranın annesi yere çöktü ağlamaya devam etti Laranın babası gelip yüzüme sert bir yumruk atı adi herif kızımı nasıl öldürürün sende öyle ölüceksin ben öldürmesem Adalet salicak ölüceksin kızımı nasıl öldürdiysen hayır bu ger çekmiydi yoksa kötü bir kavusmuydu etrafa baktım canım Ailem ordaydı annem alıyordu babamda onara doğuru koştum annem ben yapmadım değilmi ben kimseyi öldürmedim dimi baba babama doğru baktım hayal kırıklığıyla ban bakıyordu annem ağlamaktan konuşamıyordu babam yazıklar olsun Alp sen nasıl bir insana zarar verir ve canice öldürürsün sen nezamandır böyle kötüleştin oğlum sonra gözyaşları içerisinde artık senin gibi bir oğlum yok sen artık oğlum değilsin o an zaman durdu canımdan çok sevdiğim annem babam onarın artık oğlu olmadığımı söyliyordu diz çöktüm annem babam cidden ben böyle birşey yapmam yapamam annem ağlamaktan sesim çıkmıyordu babam ben böyele bir insan değilim olamamda yalavarıyorum ban düzgünce anatın ben niye Larayı öldüreyim anne lütfen annem babama gidelim ben daha fazal bak mayacaığım babam başını saladı tam gidecekleri sırada babam bana dönüp son bir cümle kurdu ve o cümleyele hayatım Son suzadek hayatım kötü ve mutsuz olucana emindim babam Yazıklar olsun Alp artık Ailemizde seningibi bir oğlumuz yok senin gibi bir oğlum yok arkasına dönüp yürümeye başladı babamın bacağını tutum yerde süründüm yağmur yüzünden yerdeki toprak çamur olmuştu heryerim çamur olmuştu ama umrumda değildi babam bacağını çekti baba lütfen baba beni bırakma annem lütfen beni dinlemedi insanara dönüp alın şu katili diye haykırdı hayır ben kimseyi öldürmedim baba insanar ben taşıdı annem ve babam arkasına bakmadan gitti arkalarından baığırdım haykırdım ama arkalarına bakmadan gözden kayboldular beni bırakmışlardı canımdan çok sevdiğim annem ve babam arkalarına bile bakmadan gittimişti bu bir kabus olmalıydı olmasa yaşamamın bir anamı yoktu onar için dayanıyordum bu hayata bu kötü hayata insanlar beni tekrar uçurmun başına götürdü hepsi biranda konuşmaya başladı ölmelisin sapıksın tecavüzcü öl seni istemiyoruz arkama bakamıyorsum uçsuz bucaksız bir nehir vardı beni buradan atmak istiyorlardı benim ölmemi istiyorlardı Laranın babası öne çıkıp ban baktı hem ağlıyor hem titriyordum hala bunarın nasıl oldunu düşnüyordum ailem cidden beni terk etmişlermiydi Laranın babası eyer kendin atlarsan bu uçurumdan kızımın intikamını alırım Alp sinirden ve üzüntüden heryeri titriyordu ama atlamasan seni rahat yaşatmam Ailen seni istemiyor artık tek başınasın doğru söylüyordu ailem beni terk etmişti hala inanmıyorum ama inanmam gereken bir gerçekti onar olmadan yaşamayın bir anamı yoktu işmi bitirmesem de yaşıyamazdım artık tatlı ve sıcak bir evim yoktu yapayanızdım yaşamayın bir anamı yoktu beni duyormusun Alp diye haykırdı Laranın babası başımı saladım kararını verdim demeye çalıştım ama hem ağlıyor hemde ağlamaktan hıçkırıklara boğulmuştum beni duymak için yavaşça eyildi tekrar etimde neymiş kararın diye sordu hayatımı sonandırıcam dedim kısık bir sesle derdime şaşırmıştı ailem olamadan hayatımın bir anamı yok uçuruma doğru döndüm tam kendimi bırakacağım sırada omzumun üzerinden dönüp Laranın babasına son sözlerimi söyledim eder kızını seviyorsan lütfen onun ićin son dileğim gerçekleştir lütfen dedim de bana baktı neymiş dileyin diye sordu Ailem onarı çok sevdimi söyle başını saladı
Sonkere gök yüzüne baktım ve kendimi bıraktım tam o sırada gözlerimi odamda açtım nefes nefese kalmıştım bu bir kavus muydu nasıl bir kavustu okadar gerçekiçiyd iki hala inanamıyordum bana uyurken bile rahat yoktu olmazdı zaten kalkıp su içtim içtikten sona yatağıma geri döndüm böyle bir kabus bidaha görmemek için dualar etim bir daha böyle bir kabus görmek hiç istemezdim daha fazla düşünmeden uyudum