(3)✨AKIL ÇIKMAZI✨

“Ağlamak için gözyaşı gerekirdi hani. Söyle, sevdiğim, benim neden içim ağlıyor?”

𝄞

Buldum seni. Herkes başını kaldırmış bana bakıyordu. Namım var herhalde, her yerde. Biz de birileriyiz.

Mavi’nin yanında bir kız vardı. Mutlu rolü yapıyorlar. İnsanlar tabii ki de kanıyor. Hemen arkalarındaki masaya geçtim. İçecek bir şeyler söyleyip gelin ve damada baktım.

Çağla çok güzel olmuş. Sarı saçları dağınık topuz, üstünde uzun duvak. Kolları dantelli, tüllü bir gelinlik giymişti. Çok güzel bir kadındı. Damat ise mavi gözlü, kahverengi saçlıydı. Yakışıyorlar da.

Canım sıkıldığı için vakit geldi. Mavi’nin masasına kadar geldim ve bir anda sandalye çekip oturdum. Masada iki erkek, bir kadın vardı. Herkes bana böm böm bakıyordu.

“Ee, nasılsınız?” diye baktım hepsine ve en son Mavi’ye.

“Sen nasıl girdin düğüne?” diye sordu malum kişi.

“Ön kapıdan,” dedim, sanki normal bir şey söylermiş gibi.

“Şakanın sırası değil, Yalın,” dedi sinirlenerek.

Aradan masadakiler bir şeyler anlamaya çalışıyordu.

Sonra mikrofondan ses geldi ve oraya döndük. Çağla konuşmaya başladı.

“Bizi destekleyen ve düğüne katılan herkese teşekkür ederiz. Bir de bizim için elinden geleni yapan ve kısa sürede organizasyon hazırlayan Yalın Saye’ye teşekkürler,” dedi.

Elimi kaldırıp “Benim,” diye kendimi gösterdim. Ne yapayım, sıkıcı. Biliyorum, biraz salak gibi göründüm ama eğlenceli. Masadakiler ve artı Mavi afallayarak bana bakıyordu.

Elim bir anda çekilince ani refleks ile hareketlendim ve kıstırdım. Sonradan Mavi olduğunu görünce bıraktım çünkü eli belimde ve onu boğuyor hâlde eğilmiştik. Herkes bir de bize bakınca hızlandım.

Kendimi düzeltip arka kısıma geçtik.

“Sırf beni görmek için bunları mı yaptın? Uzun süredir peşimdesin,” dedi dişlerini sıkarak.

Ne zannediyor, ona âşık bir sapık olduğumu mu?

“Seni aradığım doğru ama geri kalanı rastgele oldu. Ablan bana geldi,” dedim durumu açıklayarak. Sahi, neden açıklıyorum?

“Ne için araştırıyordun?” dedi. Siniri bir gram gitmiyor. Hayda.

“Asıl sen nasıl benim hakkımda bir şeyler biliyorsun ya da saçmalıyorsun?” dedim bağırarak. Bu sefer sıra bendeydi. Bir zahmet. Hem ciddiyim hem gülmekten yere yapışacak kıvamdaydım.

“Bilmiyorum. Şu beynim bilmiyor ama nedense aklımda. Son günlerde aklımdan çıkmıyorsun zaten,” dedi itiraf ederek.

Galiba o bana âşık bir sapık. Gülmemek için dişimi sıkıyordum.

Aynısı bende de vardı ama bu adama güvenim sıfır.

Konuşma bitmiş gibi yanından geçip geri döndüm. Hâlâ saçma sapan danslar vardı. Orada çalışan birisine eğlenceli bir şeyler çalmasını söyledim ve ortaya geçtim.

Halay çekecektim fakat galiba tek başıma. Bunlar nasıl insanlar, bu nasıl eğlence?

Bir anda biri koluma girdi.

“Selam. Ben Baran,” dedi gülerek.

“Selam, Yalın.”

Mavi’nin masasındakiydi. Mavi de içeri girmişti. Herkes gelmeye başladı ve halay başladı.