(1)İYİ GECELER 🌕✨

"Acıttı...gözleri değil sözleri. Acıydı...sözleri değil gözleri. "

𝄞

“Duygusuzsun,” dediler hep bana.
Duygu ne ki? Hiçbir şeyin tadını almamak da duygu mu?
Acı, sevinç, hayret... Merak etmiyorum değil.
Ben o kızım.
Ben Gece Yalın Saye.
Kendi kabusundan kurtulamayanım ben. Herkesin hor bakan gözlerine aldırmayan...
Doğduğu an ailesi ölen, yedi yaşında kaçırılan, bir kadının deneylerinde zorla kullanılan, dokuz yaşında kaçmayı başaran, on dört yaşına kadar yetimhanede büyüyen ve kendi emeğiyle servet yaratan biriyim.
Yavaş yavaş uyanıyordum ki içerinin küf kokusunu alınca hızla yataktan kalktım. Fakat başımı sertçe vurdum.
“Padris, padris...” diye söylenirken yanımda birinin daha olduğunu fark ettim.
Ayağa kalktığımda odada bir ranza olduğunu gördüm. Yatakların arasında neredeyse hiç mesafe yoktu. Başımı neden vurduğumu şimdi anlamıştım.
Yanımda yatan adam ise sesimle uyandı ve o da doğrulurken kafasını ranzaya çarptı.
Kafam zonkluyordu.Yine bayıltmışlardı.“Kaçırıldık,” dedi, hayrete düşmüş bir sesle.“Yani ben kör müyüm?” dedim imalı bir şekilde.Ayağa kalkıp elini uzattı.“Ben Mavi Karan."
Elini tuttum. “Yalın Saye.”Sonra elimi çektim.Onu tanıyordum.Sahi, tanımayan var mıydı?Kendisi de ünlü bir ailenin gözde çocuğuydu.
“Sence kim kaçırdı?” diye sordu merakla.“Cadı,” diye mırıldandım.
Ama onu neden kaçırmıştı?
Eskiden kaçırılan çocukların isimlerini biliyordum. Üstelik bu çocuk, zengin bir aileden geliyordu.“Ne? Cadı mı? Sence o yaşı geçmedik mi?” dedi.
“Padris, padris...”
Odanın içinde yirmi dördüncü turumu atıyordum.“Hı?” dedi, herkes gibi.“Düşünme biçimim.”
Daha derine inmedi.
“Tanıdığım kızlar gibi değilsin.”
Tabii ki de değildim. Onlar pembe kıyafetlerin içinde prensesken ben siyahlara büründüm. Onlar için babaları kahramanken ben baba kelimesini bilmiyordum. Onlar bütün mevsimleri severken ben hepsinden nefret ettim. Onlar bulutları ve güneşi severken ben yıldızlara ve aya tutsak kaldım.
Ben kimsenin tanıdığı kızlardan değilim.
Cevap vermedim. Kapıyı aramaya başladım. Etrafta gezindiğim için:
“Neyi arıyorsun?” diye sordu.
“Burada boş boş durmamak için kapıyı arıyorum,” dedim, kendisini ima ederek.
Her yerde beyaz duvar vardı. Bizi buraya nasıl soktular? diye düşünürken etrafıma baktım. Gözlerim ranzaya takıldı.
Mavi ’ye seslendim:
“Gel, şunu itelim.”Ranzanın demirlerini kavradık. Yana doğru ittirdiğimizde arkasında kapı gibi bir şey olduğunu fark ettik.Tozlu bir kapı çıktı ortaya. Hemen oraya ilerledik. Kapının aşağısı bayağı karanlıktı.
“Girelim,” dedim Mavi 'ye bakarak.
“Girelim,” dedi.
İkimiz de tam içeri girecektik ki kapıda sıkıştık.“Çekilsene,” dedim uyarıcı bir tonla. O geri çekilmeyince kaşlarımı çattım.“İlk ben girdim. Daha doğrusu giremedim,” dedi, kıpırdamaya çalışarak.
“Eee, yeter be! Çekil!” diye bağırdım sonunda.
Hemen arkaya çekilip elini öne doğru uzattı.“Kadınlar önden,” dedi.Korkmuş muydu? Buna daha sonra güleceğim galiba.
İlerledikçe oda daha belirginleşmeye başladı. Kenara gittim ve duvara elimi sürterek ışığı açmaya çalıştım.“Herhalde buradan açılıyor,” dedi Mavi.Sonra düğmeyi bulup ışığı açtı. Odanın her yerinde tablolar vardı. Çeşit çeşit resimler duvarları kaplıyordu.
“Vay... Güzel çiziyormuş,” dedim.Tabloların hepsinde canlı renkler vardı. Bir tablonun önünde durdum.Resimde hapisten kaçıp yıldızlara doğru koşan bir adam vardı.
Bir süre tabloya baktım.
Etkilenmiştim.
Ama nedense resimden daha önemli, kaçmak gibi işlerim var. Başımı kaldırdım. Yukarıda bir havalandırma vardı. Sanki biraz... Çok az, yani bayağı yukarıdaydı.
“Gel şuraya,” diye bağırdım Mavi ’ye.
Yanıma geldi. Kafası karışık gibi duruyordu, dalgındı. Yanına ilerleyip onu dürttüm. Bir anda kendine gelince rahatladım.
“Havalandırmadan kaçamayız,” dedi bilir bir tavırla.“Sen nereden biliyorsun?” dedim alayla gülerek.
“Orada tuzak var. Burası labirent gibi.” dedi.Demek bizi Cadı kaçırmadı. Peki neden? Mavi Karan buraları ezberleyecek kadar gelmişti.
Mavi bana sanki tanıdık geliyordu.“Biz tanışıyor muyduk?” dedim bir anda sorarak.Afallamış şekilde baktı.
“Hafızam iyidir, yani umarım. Çünkü tanımıyorum,” dedi, içimi rahatlatarak.
“Eee, buraları biliyorsan nereden çıkacağız?” diyerek konuyu hatırlattım.“Az önce baktığın tablodan,” dedi ve yanına gitti.
Tabloyu şövalenin üstünden kaldırdı.Arkadan sesin geldiği yöne dönünce arkada bir kapı açıldı. "Padris Padris. "
Bunu tasarlayan kişinin kafasının içine girmek istiyordum.
“İyi günler, Mavi Karan,” dedim gülümseyerek, artık yan yana kalmayacağımız için gelen rahatlamayla.
“İyi günler, Gece Saye,” dedi.
Ne? Adımı nereden biliyordu?
Sormama izin vermeden kapıdan çıktı. Ben de ona yetişmek için çıkarken çoktan kaybolmuştu.