(2)✨BULDUM ✨

“Yalan mıydı herkes, her şey? Yaşam dın tek sen?”

𝄞 MAVİ KARAN

Gece kendimi zorla ve hızla arabaya attım. Midem bulanıyor, başım çatlıyordu. Olanları nereden biliyorum? O yere önceden gittiğimi bilmiyorum ama hissediyorum. Hatırlıyorum. Eski anılar geliyor aklıma, lakin yaşamadım.

Kayıp giden yolu izliyorum, arada araba sürerken. Acaba bayılsam, öndeki arabaya girerek acısız ölür müyüm? Düşünceler beni boğarken eve çoktan gelmiştim.

Anahtarı saksının altından çıkarıp açtım. Kendimi yatağa attım. Gözlerimin sonsuzluğa gitmesi için dua ederken yorgunluk ağır bastı.

&

Birkaç dakikadır uyanık olsam da gözlerimi açmadım. Düşündüm gündüze kendini âşık sanan geceyi. Leyla'yı seven Mecnun'u ve o kızı, Gece Yalın Saye'yi.

Diğer ismini hiç kullanmıyordu ve ben bunu nasıl öğrendim?

Gözlerimi araladım. Siyah ağırlıklı odayı tanıdım. Benim odam. Kalktım. Kıyafetlerle uyumuşum. Banyoya girdim ve suyu sıcak yapıp kıyafetlerimi çıkardım. Dakikalar, saatler geçti.

Siyah kumaş pantolon, üstüme beyaz gömlek giydim. Aynanın karşısında birkaç saç tutamını da düzeltip çıktım. Arabanın önünde duran Ayaz'a gülümsedim.

Acı bir gülümsemeyi sevinç sanan aptal bir neslin içindeydim.

“Neredesin sen dünden beri?” dedi kızarak." Biraz kafa dinlemek istedim,” dedim. Kaçırıldım desem başlayacak yine.

“Bir dahaki sefer birlikte yapalım,” dedi, konuyu kapatarak. “Baran nerede?” diye sordum, arabaya binerek.

“Urfa'ya ailesini görmeye gitti,” dedi.

Ailesi vardı. Çok seven hem de...

Peki benimki?Onlar aileyse benimki ne? Direksiyonu kavradım. Ayaz da yanıma bindi.

Ablamın düğünü geliyordu. Bir hafta sonra. Hazırlıklar başladı.

& G. YALIN SAYE

Dün olanları unutmak istiyordum. Çok önemli bir iş yemeğine katılmaya karar verdim. Şirketim dekorasyon ile alakalıydı. Çoğunlukla -her şeyi- Buse'ye devretmiştim, işleri.

Siyah saçlarımı düzleştirdim, kahkülümü düzelttim derken bir saatten fazla gitmişti. Üstümde İspanyol paça pantolon ve siyah bluz vardı. Son hız arabayı sürüp yetişmiştim.

Önümde beyaz elbise ile bütünleşmiş sarı saçlı bir hanımefendi vardı. Padris bu kadın çok tanıdık.

“Buyurun,” deyip oturdum.“Ben Çağla Karan,” dedi.

Aha, Mavi'nin ablası. Ben de diyorum, neden benziyor?“Yalın Saye,” dedim kısaca.

“İsminizi çok duydum. Ben de bir hafta sonra evleneceğim. Yetiştirebilir misiniz? Bu arada sizi bekliyoruz,” dedi sevecen sesiyle.

“Hallederiz. Gelirim tabii ki. İsmimi duymanız ne kadar hoş,” diyerek ayrıntılara geçtik.

&

Ofise geçmiştim. Normalde nadiren işin başına geçerdim ve şu an o anlardan biri.Odama girmeden önce Buse'yi gördüm.

“Ooo, Yalın Hanım, sizi görmezdik,” dedi beklemeyecek bir şekilde.

“He, Buse, he. İşim var demek, görüyorsun,” diyerek odama girdim.Ona sinirli davranmamak için kendimi zor tutuyordum. Çünkü o diğerleri gibi değil, beni anlayan biri.

Masaya oturdum. Parmaklarımı çıtlattım.

Artık hazırım.

1 HAFTA SONRA

Üstümü saran siyah elbise tam oturuyordu. Bel kısmı dardı. Balık model.

Siyah dantel eldivenleri giydim ve bordo rujumu tazeledim.

Seni göreceğim, Mavi. Sadece bekle.

Sahil kenarında bir düğündü. Sade.

Hayal ettim kendimi gelinlik içinde. Sadece hayaller sığdı.Benim hayallerim çalındı.

Umut sığdı. Benim umutlarım çalındı.

Kırmızı halıda ilk adımı attım, etrafı süzerek. Herkes sustu. Müzik hariç.

Onu gördüm.

Takım yakışmış, buldum seni.