Bölümler 1Şu an: Hayat
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
1. Bölüm
Sıradan Bir Gün
Sabahın ilk ışıkları, koyu renk perdelerin arasından sızarak odanın duvarına vuruyordu.
Odanın içi dağınık sayılmazdı ama düzenli olduğu da söylenemezdi. Çalışma masasının üzerinde üst üste bırakılmış birkaç kitap, yarısı dolu bir su bardağı, not kâğıtları ve şarj kablosuna dolanmış kulaklıklar vardı. Sandalyenin arkasına asılmış sweatshirt, dün geceden beri aynı yerde duruyordu.
Yatağın üzerindeki telefon ısrarla çalıyordu.
Rowan yorganın altından elini çıkarıp komodinin üzerinde telefonunu aradı. İlk denemesinde telefon yerine su bardağına dokundu. İkinci denemesinde telefonunu buldu ve gözlerini açmadan alarmı susturdu.
Oda yeniden sessizliğe gömüldü.
Rowan birkaç saniye daha kıpırdamadan yattı. Sonra gözlerini aralayıp tavana baktı.
"Beş dakika daha..."
Telefonunun ekranına uzandı.
08.06.
Bir anda doğruldu.
"Harika."
İlk dersi başlamadan önce hazırlanmak için yeterince zamanı vardı. En azından kendisini buna ikna etmeye çalışıyordu.
Yataktan kalkıp pencereye yürüdü. Perdeyi açınca karşısındaki cadde bütün hareketliliğiyle gözlerinin önüne serildi. Bir adam kaldırımda köpeğini gezdiriyor, karşı binanın önünde bir kadın arabasına binmeye çalışıyor, köşedeki küçük kahvecinin önünde birkaç kişi bekliyordu.
Şehir çoktan uyanmıştı.
Rowan ise henüz uyanıp uyanmadığından emin değildi.
Banyoya geçip yüzünü yıkadı. Aynadaki yansımasına baktı. Saçları birbirine girmişti. Gözlerinin altında hafif yorgunluk izleri vardı.
"Çok iyi görünüyorsun," dedi kendi kendine.
Aynadaki kişi ona hiç ikna olmuş gibi bakmıyordu.
Üzerine koyu renk bir tişört ve rahat bir pantolon giydi. Sonra odasına dönüp çantasını hazırlamaya başladı. Defterini, bilgisayarını ve birkaç kitabı çantasına yerleştirdi.
Masasının kenarında duran fotoğraf çerçevesi dikkatini çekti.
Fotoğrafta yaklaşık altı yaşlarında bir çocuk vardı. Yüzünde siyah, göz çevresi beyaz bir örümcek maskesi bulunuyordu. Kollarını iki yana açmış, sanki görünmez bir binadan diğerine atlıyormuş gibi poz vermişti.
Rowan fotoğrafı eline aldı.
Çocukluk fotoğraflarının çoğunda aynı maskeyi takıyordu. Bir zamanlar örümceklerle ilgili her şeye büyük bir ilgisi vardı. Oyuncakları, çizimleri, kitapları... Hatta annesi bir dönem odasının duvarına örümcek ağı çizmesine izin vermediği için onunla günlerce tartışmıştı.
Fotoğrafı yerine bıraktı.
Yatağının üzerindeki yastığın köşesinde de küçük bir örümcek deseni vardı. Siyah iplikle işlenmiş bu desenin birkaç yeri eskimişti. Annesi yastığı atmak istediğinde Rowan karşı çıkmış, yıllardır kullanmaya devam etmişti.
Bunların hepsi çocukluğundan kalma sıradan eşyalardı.
En azından şimdilik.
Çantasını omzuna takıp odadan çıktı.
---
Mutfaktan kahve kokusu geliyordu.
Annesi tezgâhın başında kahvaltı hazırlıyordu. Televizyon açıktı ve sabah haberleri sessizce ekrana yansıyordu.
"Sonunda uyandın," dedi annesi.
Rowan buzdolabını açtı.
"Günaydın sana da."
"Alarmını üç kere duydum."
"Telefonun sesi biraz yüksek."
"Telefonun değil, senin uykun fazla derin."
Rowan gülümsedi ve masaya oturdu.
Annesi önüne bir tabak koydu. Rowan tostundan bir parça alırken televizyona göz gezdirdi. Ekranda takım elbiseli bir adamın adliye binasının önünde açıklama yaptığı görülüyordu.
Spiker konuşmaya devam etti:
"Şehirde son haftalarda gündeme gelen yolsuzluk soruşturmasıyla ilgili bugün yeni bir açıklama bekleniyor. Soruşturmayı yürüten savcı Victor Hayer'ın öğleden sonra basın mensuplarının karşısına çıkacağı bildirildi."
Rowan kahvesinden bir yudum aldı.
"Bu adamı her gün görüyorum," dedi.
Annesi televizyona baktı.
"Önemli bir soruşturma yürütüyormuş."
"Öyle görünüyor."
"İnsanların güvenebileceği savcıların olması güzel."
Rowan omuz silkti.
"Sanırım."
Televizyondaki görüntü değişti. Hava durumu sunucusu yaklaşan yağmurdan söz etmeye başladı.
Annesi masanın üzerindeki peçeteleri topladı.
"Bugün geç kalma. Geçen hafta da dersin başlamasına beş dakika kala evden çıkmıştın."
"Bu hafta daha dikkatliyim."
"Şu an saat kaç?"
Rowan telefonuna baktı.
"08.21."
Annesi kaşlarını kaldırdı.
"Öyleyse dikkatli olmaya başlayabilirsin."
Rowan tostunun son parçasını ağzına attı, kahvesini bitirdi ve ayağa kalktı.
"Akşam görüşürüz."
"Akşam yemeğe evde misin?"
"Sanırım."
"Sanırım değil, Rowan."
"Evet. Evdeyim."
Annesi gülümsedi.
"İyi dersler."
Rowan kapıya yöneldi. Ayakkabılarını giyip çantasını omzuna aldı.
Kapıdan çıkmadan önce annesinin sesini duydu:
"Şemsiyeni al!"
Rowan kapının yanındaki şemsiyeye baktı.
"Daha yağmur başlamadı."
"Akşam başlayacak."
"Tamam, tamam."
Şemsiyeyi aldı ve kapıyı kapattı.
---
Üniversiteye giden yol her zamanki gibi kalabalıktı.
Rowan otobüse bindiğinde içeride oturacak yer bulamadı. Bir eliyle tutamağa tutunup diğer eliyle telefonunu kontrol etti. Arkadaş grubunda birkaç yeni mesaj vardı.
Mina:
Bugün derse geliyor musun, yoksa yine kayıp mı olacaksın?
Rowan:
Otobüsteyim.
Mina:
Bu bir cevap değil.
Rowan:
Evet, geliyorum.
Mina:
İnanmıyorum.
Rowan gülümsedi ve telefonu cebine koydu.
Otobüs birkaç durak sonra üniversitenin yakınında durdu. Rowan kalabalığın arasından inip kampüs girişine doğru yürüdü.
Hava kapalıydı. Rüzgâr ağaçların dallarını hafifçe sallıyordu. Kampüsün girişinde öğrenciler küçük gruplar hâlinde sohbet ediyor, bazıları ellerinde kahve bardaklarıyla dersliklere yetişmeye çalışıyordu.
"Rowan!"
Sesin geldiği tarafa döndü.
Mina, merdivenlerin yanında duruyordu. Bir elinde kahve, diğerinde telefon vardı. Rowan'ı görünce elini kaldırdı.
"Şaşırtıcı," dedi Rowan yanına geldiğinde. "Bugün benden önce gelmişsin."
"Bir gün de seni beklemeyeyim dedim."
"Benim için mi geldin?"
"Hayır. Sadece burada duruyordum."
Rowan onun elindeki kahveye baktı.
"İki tane mi aldın?"
Mina kahvelerden birini ona uzattı.
"Yanlışlıkla."
"Ne büyük tesadüf."
"Almayacaksan geri ver."
Rowan bardağı aldı.
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim. Şimdi yürüyelim. Derse geç kalacağız."
Birlikte binaya girdiler.
Mina, Rowan'ın üniversitedeki en yakın arkadaşlarından biriydi. İlk tanıştıklarında birbirlerinden pek hoşlanmamışlardı. Rowan onun fazla konuştuğunu, Mina ise Rowan'ın gerektiğinden fazla sakin olduğunu düşünmüştü. Zamanla bu farklılıkları birbirlerine alışmalarını sağlamıştı.
Mina bir şey anlatırken Rowan çoğunlukla dinlerdi. Rowan sessizleştiğinde ise Mina mutlaka konuşacak bir konu bulurdu.
Birbirlerini tamamladıkları söylenebilirdi.
"Ödevini yaptın mı?" diye sordu Mina.
Rowan kahvesinden bir yudum aldı.
"Hangisini?"
Mina durdu.
"Şaka yapıyorsun."
"Biraz."
"Rowan!"
"Yaptım. Sadece son kısmını kontrol etmem gerekiyor."
Mina rahatlamış gibi nefes verdi.
"Ben de yapmadım."
Rowan ona baktı.
"Az önce neden bana kızdın?"
"Çünkü senin yapmış olma ihtimalin vardı."
"Bu çok mantıklı."
"Teşekkür ederim."
İkisi de gülerek sınıfa girdi.
---
Profesör sınıfa girdiğinde öğrencilerin çoğu yerlerine oturmuştu.
Rowan arka sıralardan birine geçti. Mina hemen yanındaki sandalyeye oturdu. Bilgisayarını açıp defterini çıkardı.
Ders başladığında profesör tahtaya birkaç başlık yazdı. Konu, dönemin sonuna doğru yapılacak proje çalışmasıyla ilgiliydi.
"Bu projede yalnızca araştırma yapmanızı istemiyorum," dedi profesör. "Aynı zamanda elde ettiğiniz bilgileri nasıl yorumladığınızı da görmek istiyorum."
Rowan not almaya başladı.
Mina ise defterinin kenarına küçük şekiller çiziyordu.
Bir süre sonra Rowan'ın defterine doğru eğildi.
"Ne yazıyor?"
Rowan kalemini kaldırmadan cevap verdi.
"Tahtada yazanları."
"Çok komiksin."
"Teşekkürler."
Mina gözlerini devirdi ve kendi notlarına döndü.
Dersin ortasında profesör sınıfa bir soru yöneltti. Birkaç öğrenci cevap vermeye çalıştı. Rowan da elini kaldırdı.
Profesör onu görünce başıyla işaret etti.
"Buyur, Rowan."
Rowan düşüncesini açıklamaya başladı. Cümlelerini sakin bir şekilde kuruyor, konuyu gereksiz ayrıntılara boğmadan anlatıyordu.
Profesör onu dinledikten sonra başını salladı.
"Doğru. Özellikle son söylediğin nokta önemli."
Mina ona yan gözle baktı.
"Dersleri dinliyormuşsun demek."
Rowan hafifçe gülümsedi.
"Bazen."
Dersin geri kalanı sorunsuz geçti.
Zil çaldığında öğrenciler çantalarını toplamaya başladı.
Mina ayağa kalktı.
"Kütüphaneye gidelim mi?"
"Önce yemek."
"Her şeyden önce yemek düşünüyorsun."
"Bu konuda oldukça tutarlıyım."
"Tamam. Ama sonra kütüphane."
Rowan çantasını omzuna taktı.
"Anlaştık."
---
Kafeterya, öğle saatlerinde her zamankinden daha kalabalıktı.
Boş masa bulmaları birkaç dakika sürdü. Sonunda pencerenin kenarındaki küçük bir masaya oturdular.
Mina telefonunu masaya bıraktı.
"Bu hafta sonu ne yapıyorsun?"
Rowan menüye göz gezdirdi.
"Henüz bilmiyorum."
"Yine evde oturacaksın yani."
"Evde oturmak kötü bir şey mi?"
"Senin yaşında biri için biraz sıkıcı."
"Senin yaşında biri için de fazla konuşuyorsun."
Mina peçeteyi buruşturup ona doğru attı.
Rowan peçeteyi havada yakaladı.
"Reflekslerim iyi."
"Bir peçeteyi yakaladın diye kendini kahraman sanma."
Rowan güldü.
Yemeklerini söyledikten sonra konuşmaya devam ettiler. Mina hafta sonu arkadaşlarıyla bir yere gitmek istediğini anlattı. Rowan ise henüz bir plan yapmadığını söyledi.
"Sen hiç başka bir yerde yaşamak istedin mi?" diye sordu Mina bir süre sonra.
Rowan başını kaldırdı.
"Nasıl yani?"
"Başka bir şehirde. Belki başka bir ülkede."
Rowan düşündü.
"Sanırım herkes bir ara istemiştir."
"Sen?"
"Bilmiyorum. Burada alıştığım bir hayatım var."
Mina pencereden dışarı baktı.
"Ben bazen her şeyi geride bırakıp gitmek istiyorum."
"Nereye?"
"Fark etmez. Yeter ki farklı bir yer olsun."
Rowan gülümsedi.
"Önce ödevini bitir. Sonra dünyayı gezersin."
Mina başını iki yana salladı.
"Bazen gerçekten sinir bozucusun."
"Bu da benim yeteneğim."
Yemekleri geldiğinde konuşma başka konulara kaydı.
Bir süre sonra Rowan'ın telefonu titredi. Ekranda annesinin mesajı vardı.
Akşam gelirken ekmek alabilir misin?
Rowan cevap yazdı:
Alırım.
Mina ekrana göz ucuyla baktı.
"Annen mi?"
"Evet."
"Ne istiyor?"
"Ekmek."
"Çok heyecanlı bir hayatın var."
"Seninkinden daha sakin olduğu kesin."
Mina gülerek başını salladı.
---
Öğleden sonra kütüphaneye gittiler.
Kütüphanenin büyük camlarından içeri gri bir ışık doluyordu. Dışarıda rüzgâr şiddetlenmişti. Masaların çoğu doluydu ama üst katta iki kişilik boş bir yer bulabildiler.
Rowan bilgisayarını açtı. Ödevinin eksik kalan kısmını tamamlamaya başladı.
Mina karşısına oturup kitabını açtı.
İlk yarım saat boyunca neredeyse hiç konuşmadılar.
Sonra Mina başını kaldırdı.
"Rowan?"
"Hı?"
"Bir şey soracağım."
"Sor."
"Hiç hayatının tamamen değişeceğini düşündüğün oldu mu?"
Rowan yazmayı bıraktı.
"Ne demek istiyorsun?"
"Yani... Bir sabah uyanacaksın ve hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Böyle bir şey düşündün mü hiç?"
Rowan kısa bir süre sustu.
"Hayır. Neden?"
"Bilmiyorum. Bazen insanın başına her şey gelebilirmiş gibi geliyor."
"Bu düşünceyle yaşamak yorucu olmaz mı?"
"Belki."
Rowan bilgisayarına geri döndü.
"Ben şimdilik ödevimi bitirmeyi tercih ediyorum."
Mina hafifçe gülümsedi.
"Seninle ciddi bir konuşma yapmak imkânsız."
"En azından ödev konusunda anlaşabiliyoruz."
Mina kitabını kapatıp ona baktı.
"Bu arada, hafta sonu gerçekten bir yere gelecek misin?"
"Belki."
"Yine aynı cevap."
"Kesin bir şey söylemek istemiyorum."
"Tamam. Sana yarın tekrar soracağım."
"Sabırsızlıkla bekliyorum."
Bir süre sonra ikisi de yeniden çalışmaya başladı.
Kütüphanenin sessizliğinde yalnızca sayfa çevirme sesleri ve bilgisayar klavyelerinin hafif tıkırtısı duyuluyordu.
Rowan çalışırken zamanın nasıl geçtiğini fark etmedi.
---
Saat beşe yaklaşırken kütüphaneden çıktılar.
Mina telefonuna baktı.
"Benim gitmem gerekiyor."
"Tamam."
"Yarın görüşürüz."
"Görüşürüz."
Mina birkaç adım uzaklaştıktan sonra arkasını döndü.
"Rowan!"
Rowan ona baktı.
"Hafta sonunu unutma!"
"Unutmayacağım!"
Mina el sallayıp kalabalığın arasına karıştı.
Rowan bir süre olduğu yerde durdu. Sonra çantasını düzelterek kampüsün çıkışına yöneldi.
Gökyüzü daha da kararmıştı.
Annesinin sabah söylediği yağmur tahmini doğru çıkmıştı. İlk damlalar kaldırıma düşmeye başlamıştı.
Rowan şemsiyesini açtı.
---
Eve dönmeden önce markete uğradı.
İçerisi sakindi. Birkaç kişi alışveriş yapıyor, kasanın yanında küçük bir çocuk annesinden çikolata istiyordu.
Rowan ekmek reyonuna gidip bir somun aldı. Sonra içeceklerin bulunduğu bölüme yöneldi.
Kasada beklerken telefonuna baktı. Mina yeni bir mesaj göndermişti.
Ödevin bitti mi?
Rowan:
Evet.
Mina:
İnanmıyorum.
Rowan:
İnanmak zorunda değilsin.
Telefonunu cebine koydu ve alışverişini tamamladı.
Apartmana ulaştığında yağmur yeniden hızlanmıştı.
Merdivenleri çıkıp kapıyı açtı.
"Ben geldim!"
Annesinin sesi mutfaktan geldi.
"Hoş geldin. Ekmek aldın mı?"
Rowan poşeti kaldırdı.
"Burada."
"Teşekkür ederim. Üstünü değiştir, birazdan yemek hazır."
Rowan odasına geçti. Çantasını bıraktı, ıslanan ayakkabılarını kapının yanına koydu ve kuru kıyafetlerini giydi.
Sonra mutfağa döndü.
Akşam yemeği sırasında annesi gününün nasıl geçtiğini sordu.
"Normaldi," dedi Rowan. "Ders, kütüphane, biraz ödev."
"Arkadaşlarınla görüştün mü?"
"Mina'yla beraberdim."
"Hafta sonu için planınız var mı?"
"Henüz yok."
Annesi gülümsedi.
"Biraz dışarı çık. Sürekli evde oturuyorsun."
Rowan çatalını tabağına bıraktı.
"Bugün de dışarıdaydım."
"Üniversiteye gitmekten bahsetmiyorum."
"Anladım."
Annesi başka bir şey söylemedi. Bir süre yemeklerini sessizce yediler.
Sonra televizyon açıldı. Haberlerde yine adliye binasının önündeki kalabalık gösteriliyordu.
Bu kez ekranda Victor Hayer vardı.
Koyu renk takım elbisesi, düzgün kravatı ve kameraların karşısında hiç değişmeyen ciddi ifadesiyle konuşuyordu.
"Adaletin sağlanması için hiçbir ayrıntı göz ardı edilmeyecek," dedi.
Muhabirlerden biri soru sordu.
"Sayın Hayer, soruşturmada yeni deliller bulunduğu doğru mu?"
Victor kısa bir süre bekledi.
"Yürüyen bir soruşturma hakkında ayrıntılı açıklama yapmam doğru olmaz. Ancak kamuoyuna şunu söyleyebilirim: Hiç kimse hukukun üzerinde değildir."
Kamera yüzüne biraz daha yaklaştı.
Victor Hayer'ın ifadesi değişmedi.
Rowan ekrana birkaç saniye baktı.
Sonra gözlerini başka tarafa çevirdi.
"Bu adamın konuşması bile insanı yoruyor," dedi.
Annesi ona baktı.
"İşini yapıyor."
"Ben de bir şey demedim."
Annesi gülümsedi.
Yemek bittikten sonra Rowan bulaşıkları mutfağa taşıdı ve odasına döndü.
---
Saat dokuzu geçmişti.
Rowan masasının başına oturup bilgisayarını açtı. Ödevini son kez kontrol etti. Birkaç cümleyi düzeltti, dosyasını kaydetti ve bilgisayarı kapattı.
Telefonunda birkaç bildirim vardı.
Mina, arkadaş grubuna hafta sonu için bir mesaj yazmıştı. Diğerleri de cevap vermeye başlamıştı.
Rowan mesajları okudu ama hemen cevap yazmadı.
Yatağına uzanıp telefonunda dolaşmaya başladı. Birkaç video izledi, bir haber başlığına göz attı ve sonra telefonu komodinin üzerine bıraktı.
Oda sessizdi.
Yağmur pencereye hafifçe vuruyordu.
Rowan başını çevirip duvardaki fotoğraf çerçevesine baktı.
Küçük çocuk hâlâ aynı şekilde gülümsüyordu.
Rowan yatağından kalkıp fotoğrafı eline aldı.
"Ne kadar küçüktüm..."
Fotoğrafın arkasını çevirdi. Annesinin yıllar önce yazdığı tarih hâlâ oradaydı.
Bir an çocukluğunu düşündü.
O zamanlar her şey daha kolay görünürdü. İnsan istediği zaman büyüyebileceğini, istediği zaman da çocuk kalabileceğini sanırdı.
Şimdi ise üniversite, ödevler, gelecek planları ve bitmek bilmeyen sorumluluklar vardı.
Fotoğrafı yerine koydu.
Sonra yatağına döndü.
---
Gece yarısını çoktan geçmişti.
Evdeki ışıklar sönmüş, sokaktaki sesler azalmıştı.
Rowan bir süre uyumaya çalıştı ama başaramadı. Yatağında döndü, yastığını düzeltti ve gözlerini kapattı.
Dışarıdan bir araba geçti.
Ardından sessizlik.
Bir süre sonra gözleri ağırlaşmaya başladı.
Komodinin üzerindeki dijital saat karanlıkta parlıyordu.
02.12.
Rowan derin bir nefes aldı.
02.13.
Yağmur durmuştu.
02.14.
Sokak lambasının ışığı perdelerin arasından ince bir çizgi hâlinde odaya düşüyordu.
02.15.
Rowan uykunun eşiğindeydi.
02.16.
Odanın içinde hiçbir hareket yoktu.
Yatağın üzerindeki eski yastık, çalışma masasındaki kitaplar, duvardaki çocukluk fotoğrafı...
Her şey yerli yerindeydi.
Saatin rakamları değişti.
02.17.
Rowan gözlerini kapalı tuttu.
O gece henüz hiçbir şeyin farkında değildi.
Sabah uyandığında hayatının aynı şekilde devam edeceğini düşünüyordu.
Dersleri, arkadaşları, annesi, yarım kalan işleri...
Her şey kaldığı yerden sürecekti.
Ama bazı geceler, insanın hayatını değiştirmek için gökyüzünde bir işaret belirmesine gerek yoktur.
Bazen değişim, herkes uyurken başlar.
Ve o gece, saat 02.17'de, Rowan'ın sıradan hayatının son gecesi sessizce geride kalıyordu.
Bölüm etkileşimi
