Zorla

“Kızım gel bi buraya.”
“Ne oldu anne?”
“Evleniyorsun.”Ney!Evleniyormuydum.Bu gerçekten beter birşey.
“Ümit Demirkan ile evleniyorsun.”
“Asla!”
“Eveçeneceksin.”
“Evlenmeyecem.”
“Demiranlara gelin gideceksin.”
“Gitmeyecem ana.Ben gelin olmayacam.”
“Olucaksın!”
“Ben olmak istemiyorum!Diye haykırmama yetmedi.Evlenmek öyle kolay şey değildi.Bir aşirete gelin gitmek…Heleki Demiranlara gitmek.Mardinin en büyük aşireti…
“Sana gidiceksin dediysem gidiceksin!Eğer zorluk çıkarırsan baban kemiklerini keser!”
“Niye evleniyorum ben ya.”
“Borçlarımız var.Borçlarımızı onlar kapatacak.Karşılığında seni vericez.”
“Yazıklar olsun size.”
“Şiş.Sus.Ne yazıkları?”
“Evet yazıklar.Yazıklar olsun!”
“Bak bak annesine neler diyor!Yürü!”Annem zorla götürüp bana bir gelinlik verdi.
“Giy!”Ne desem olmayacağı için mecbur giydim.Hayatımı güzel sanırdım.Ama nereden bilirdim böyle olacağını.
Giydim.Arabaya binip dışarı çıktık.Mardinw doğru yol aldık.Beni birlere getirdiler.Bir koca konak.Aşırı büyüktü ama aşırı.Arabadan inip içeri girdik.
“Hoşgeldiniz.”Diyen ilk bi kadın oldu.
“Hoşbulduk” dedi annem.
Sonra beni bir odaya götürdüler.Orada damat vardı.
“Birazdan çıkacaksınız.”Dedi ve gitti.
“Sen evlenmek mi istiyorsun?”Diye sordu bana.
“Ne saçmalıyorsun sen?Ne istediği?Zorla!”
Sonra kolunu açtı.Önce gelmedim.Sonra mecburdu.Sonra konaktan dışarı çıktık,silahlar patladı.Herkes dışarıdaydı.İsteksizce yürüdüm.Biryerde durduk.Beni bırakıp kenara geçti.Sonra o girerken Merheba diyen kadın geldi yanıma.Kollarıma koca koca altınlar taktı.Neredeyse heryerime altın yaktı.Birsürü altın vardı.Tahmin edemeyeceğiniz kadar.Tam:1000 altın vardı.Üstüme bir ağırlık çöktü.Sonra bir masa ayarlamışlar.Oraya oturdum mecbur.
“Siz Ekrem oğlu Ümit Demirkan.Zeynep Gerim hanımefendiyi eş olarak kabul ediyormusunuz?”Diye sordu memur.
Bir süre durdu.”Evet.”Diye cevap gerdi.
“Siz Çetin oğlu Zeynep Gerim.Ümit beyi eşiniz olarak kabul ediyormusunuz?”
Önce bende durdum sonra,
“Evet.”Dedim mecburen evlendik.Memur bana cüzdanı verdi.Sonra düğün bitti işte.
“Odam nerede?”
“Burada işte.”Dedi gitti odaya doğru elini göstererek.
“Ben senle kalmam.Ayeı oda istiyorum.”
“Kızım biz evlendik evlendik.”
“Olsun.Ben senle kalmam.”
Sonra Ümitin annesi geldi.
“Ne oluyor burda?”
“Anne tutturdu ayrı oda istiyormuş.”
“Tamam.Gelinime bir oda veririz.Hem konuşacaklarım var.”Dedi ve beni bir odaya getirdi.
“Teşekkür ederim.”Dedim.
“Birşey değil.Ben seni o ailenin elinden aldım ya ben kendime teşekkür ediyorum.”
“Ney?”
“Annenlere borcunu ödeyebileceğimi söyledim.Çünki senin ailenin nasıl biri olduğunu önceden biliyorum.Annen ile eskiden çok yakın arkadaştık.Sonra bunun bir borcu çıktı yine.Bana söyledi.Borcunu ödemek karşılığında beni kaçırtırdı.Yani canımı alacaklardıda.Sağ olsun Ümitimin babası yetişti.”
“Nasıl yani?Gerçek mi bu?”
“Evet gerçek.”
“Ben annem adına çok özür dilerim.”
“Ne özürü.Annenin yaptığı pisliklerden dolayı özür dileme.Hiç kimse seni burada üzemez.Kaynanan arkanda.Bana artık anne demek istersen diyebilirsin.Demek istemezsen anlarım.”
“Çok teşekkür ederim.”
“Hadi Allah rahatlık versin.Yarın kahvaltıda görüşürüz.”
“Sağolun.”Üstüme kıyafetler de almışlar.Bu kadını sevdim.İsmi Esmaymış.Esma hanımağa.

Sabah olmuştu.Üstüme bişeyler giyip kahvaltıya indim.
“Hoşgeldin kızım.”
“Hoşbuldum.”
“Geç bakalım şöyle Ümitin yanına.”Dediği yere geçtim.
“Hanımım istediğiniz başka bir arzunuz var mı?”Diye sordu bir kadın.
“Zeynep kızımızın çayını tazelermisin.”
“Tabii.”
“Nasılsın gızım?”Diye sordu Ümitin Babaannesi.
“İyiyim. efendim siz?”Diye sordum.
“Bize efendim demee. Biz artık senin aileñiz”Dedi bana.Bende kafamı salladım.Kahvaltı ederken,
“Ümit.Gelinimle bir alişverişe çık.”
“Ne gerek var annecim.Çok eşya almışsınız zaten.”Diyiverdim.
“Olsun kızım.Biz birşeyler aldık ama sen ne giyersin bilemedik.Diğer ihtiyaçlarını ben hallettim zaten.Siz kıyafet galan bakın.Ne istersen aldır.Kıyafet olmasa bile al kızım.”Dedi bana.Çok sevindim.
“Tamam anneciğim teşekkür ederim.”Kahvaltıyı ettik.Sonra giyinip arabaya bindik.Beni bir alişveriş merkezine getirdi.
“Ne almak istersen al.”Dedi.
“Tamam.”Dedim.

Bu elimde tüpüm gayet güzelmiş.Sonea bir erkek gelip bana şey dedi,
“Buyrun isterseniz yardım edeyim?”Dedi
Ümit ortaya atlayıp,”Ben ana yarım edeceğimi canım ha?”Dedi çocuğa doğru.
“Ümit ağam?Kusura bakmayın.”
“İşine bak hadi.”Dedi.
“Ümit ne yapıyorsun?Çocuk yardım edeyim dedi.”
“İşine bak.”Dedi bana sadece.
Bende işine bakıp bişeyler aldım.Bileyler aldıktan sonra bir çay içme yerine girdik.Çay içiyorduk.
“Annen seni niye zorladı?”Diye sordu.
“Borçları vardı.”
“Demek o yüzden.”
“Bilmiyormuydun.”
“Bilmiyordum.”
“Anneme çok kızgınım.Bi insan borçlarını kapatmak için niye çocuğunu evlendirsin?1
“Öyle anneler var.Ama bizim burda yapılmaz.”
“Gerçekten mi?”
“Evet.”
“Annemi burda istemiyorum.”
“Emrin olur.”
Biraz konuşup kaynaştıktan sonra eve döndük.
“Hoşgeldin kızım.”Diye Esma anne beni karşıladı.
“Hoşbuldum.”
“Aldın mı bişeyler.”
“Aldım aldım.”
“İyi hadi gel.”