8. Bölümm

Esaretin, zoraki bir evliliğin ve her iki tarafın da hissettiği o ağır çaresizliğin gölgesinde tören salonunun kapıları yavaşça açıldı.

İçerisi dışarıdan gelen o sahte ve gösterişli müzikle inlerken Jimin ve Seongmin yan yana ama adeta uçurumun kenarında yürür gibi adımlıyorlardı koridoru.

Yoongi Jimin’in titreyen elini sert ama sahiplenici bir tavırla kavradı. Jimin’in parmakları buz gibiydi Yoongi’nin sıcak avucuyla temas ettiği an irkildi ancak elini çekmeye cesaret edemedi.

Yoongi, kulağına doğru eğilerek sadece onun duyabileceği buz gibi bir fısıltıyla konuştu:

— Düzgün yürü, Jimin. Herkes bize bakıyor. Yüzüne o sahte gülümsemeyi yerleştir ve bu anın tadını çıkarıyormuş gibi davran.

Jimin gözlerinde biriken yaşları gizlemek için başını hafifçe öne eğdi, ardından derin bir nefes alıp başını kaldırdı. Yoongi’nin istediği o boş, mekanik gülümsemeyi yüzüne yerleştirdi.

Ama içi kan ağlıyordu bu evlilik onun için özgürlüğünün tamamen son bulmasıydı.

Hemen yanlarında ise Chan ve Seongmin yürüyordu. Seongmin, Jimin’e kıyasla daha dik ve dirençli durmaya çalışsa da Chan’in omzundaki o baskıcı eli her an ezilebileceğini hatırlatan bir kelepçe gibiydi. Chan Seongmin’in kulağına fısıldadı:

— Gözlerinle etrafa meydan okumayı bırak, Seongmin. Bugün senin teslimiyet günün

Seongmin abisinin bu çocuksu ama çaresiz sitemine dolan gözleriyle bakarken Chan’in sert uyarısıyla defteri hızla imzaladı.

Sıra Jimin’e geldiğinde, o büyük ve şatafatlı masanın önünde o kadar küçük ve savunmasız duruyordu ki... Yoongi yan gözle Jimin’in titreyen ellerine baktı.

Jimin kalemi eline almış ama bir türlü deftere konduramıyordu. Dudaklarını büzdü gözlerini Yoongi’ye çevirmeden önündeki boşluğa bakarak o çocuksu, kırılgan sesiyle mırıldandı:

— Ben... Ben imzalamak istemiyoyum ki... Beni zorla buraya getiydeniz. Gitmek istiyoyum ben...

Yoongi’nin gözleri buz kesti. Jimin’in bu çocuksu direnişi salondakilerin dikkatini çekmeden önce masanın altından Jimin’in narin bileğini öyle sıkıca kavradı ki Jimin acıyla küçük bir ses çıkardı.

Yoongi kulağına doğru eğildi, sesi adeta kemik sızlatacak kadar soğuk ve netti:

— O kalemi eline al ve o imzayı at, Jimin. Sabrımı zorlama yoksa kardeşlerinin buradaki törenden sağ çıkabileceğini garanti edemem.

Jimin’in gözlerinden bir damla yaş süzüldü bileğindeki acıyla irkildi. Yoongi’yi hiç sevmiyordu ondan ölesiye nefret ediyordu ama gücü ona yetmiyordu.

Bünyesi o kadar zayıf ve narin kalmıştı ki, Yoongi’nin sert parmakları bileğini neredeyse kıracak gibi hissettiriyordu.

— Tamam... Tamam acıtıyorsun, bırak...
diye fısıldadı Jimin burnunu çekerek.

Yoongi bileğini serbest bıraktığında Jimin titreyen parmaklarıyla kalemi sıkıca kavrayıp deftere o eğri büğrü çocuksu yazısıyla imzasını attı. İçinden Yoongi’ye binlerce kez lanet okuyordu.

İmzalar atıldıktan sonra tören bitti ve Yoongi Jimin’i kolundan tuttuğu gibi sürüklercesine salondan çıkardı.

Doğrudan dışarıda bekleyen o siyah lüks arabaya doğru ilerlediler. Jimin adımlarına yetişemiyordu bacakları tir tir titriyordu.

— Yavaş ol yaa... Yetişemiyoyum işte, canım acıyo!
diye arkasından söylendi Jimin, neredeyse ağlayacak gibi bir ses tonuyla.

Yoongi arkasına bile bakmadan arabaya ulaştı, kapıyı açıp Jimin’i sertçe arka koltuğa bindirdi.

Kendisi de hemen yanına oturdu ve şoföre "Sür," talimatını verdi.

Araba hızla hareket ederken Jimin kendini hemen kapı tarafına çekip Yoongi’den olabildiğince uzaklaştı.

Dizlerini kendine doğru çekip küçük bedeniyle koltukta adeta küçüldü. Yoongi’ye nefret dolu ama bir o kadar da korku dolu gözlerle bakarak fısıldadı:

— Senden nefyet ediyoyum. Beni asla kendinin yapamayacaksın...

Yoongi, Jimin’in bu çocuksu ama kararlı çıkışına karşı sadece alaycı bir şekilde gülümsedi. Ceketinin önünü ilikleyip arkasına yaslandı gözlerini Jimin’in o narin bedenine dikti:

— Göreceğiz küçük bey. Şimdilik sadece konuşuyorsun. Ama bundan sonra benim kurallarımla yaşayacaksın.

*
*
*
*
İşte bu kadarr iyi günler herkese