4. Bölüm: Beş bin altın

Pazar yerine girdiğimizde hava, kuleden bile daha ağırdı. Dar sokak bir anda genişlemiş, etrafı yüksek taş binalarla çevrili, düzensiz bir meydana açılmıştı. Yerin altından geliyormuş gibi yankılanan uğultu, insanların fısıltıları, boğuk kahkahalar ve pazarlık sesleri birbirine karışıyordu.
Meydanın ortasında kalın direklere bağlanmış zincirler, soğuk metalin donuk parıltısıyla göz alıyordu. Zincirlere bağlı insanlar vardı. Kimileri başını eğmişti, kimileri donuk gözlerle etrafa bakıyordu. Boyunlarına asılmış plakalar, yaşlarını, geldikleri yerleri ya da özelliklerini bildiriyordu. İnsanlar, eşya gibi sergileniyordu.
Tezgâhlar düzensizdi. Bazıları kürkler, bazıları silahlar, bazıları ise ne olduğu ilk bakışta anlaşılamayan eşyalar satıyordu. Havanın içinde ağır bir koku asılıydı; ıslak taş, metal, ter ve yağmurun birbirine karışmış hâli. Bu koku nefes almayı zorlaştırıyordu.
Alıcılar sessizdi. Uzun pelerinlerin altından bakan gözler, dikkatle ve soğukkanlılıkla esirleri süzüyor, fısıltılar eşliğinde parmakları bir şeyleri işaret ediyordu. Bir bakışın üzerinde biraz fazla durması, insanın içini buz gibi yapıyordu. Burada merhamet yoktu; sadece değer biçen gözler vardı.
Esirlerin sergilendiği kısmın yanına bir çadır kurulmuştu. Valrek ile Hark atlarından inip içeri girdiler. Askerler de atlarından atlayıp beklemeye başladılar.
Bir süre sonra ikisi de çadırdan çıktığında, yanlarında şişko bir adam vardı. Adam, sert ifadesiyle ve kocaman cüsesiyle ayıya benziyordu. Köle tüccarı olduğu belliydi.
"Kaliteli bir mal," diyordu Valrek. "Kız güzel, genç ve sağlıklı. Ona göre, iyi fiyat isterim."
Üçü yanıma geldiğinde tüccar çenemi tutup beni incelemeye başladı. Gözlerini kısarak, "Merak etme, Valrek. Bugün özel bir alıcımız olacak. Lord Kael. Belki de lordu, kızı almayan ikna edebiliriz."
Valrek'in dudaklarında kurnaz bir gülümseme belirdi. "O zaman anlaştık."
Sonra bana dönüp alaycı ifadesini tıkandı. "Şanslı günündesin, Küçük Ceylan. Eğer seni Lord Kael alırsa, herhangi bir köle değil, Gölge Saray'da çalışan bir köle olursun. Ve belki de Lord'u gözlerinle büyüleyip gözdesi olabilirsin. Ama bunun için önce bana, sonra o güzel gözlerine teşekkür etmelisin."
Bu adamın alaycılığından nefret ediyordum. Nasıl bu kadar soğukkanlı olabilirdi?
Askerler, esirleri birbirine kenetleyen zincirleri çözdüler. Sonra da alıcıların bizi rahat bir şekilde incelemesi için tek yan yana tek sıra halinde dizdiler. Sıranın en başındaydım. Yanımda Valrek, Hark ve tüccar dikiliyordu. Şişko adam kollarını kaldırıp, "Leydi ve efendiler, yeni mallarımızı iyice inceleyin. Her biri en yüksek fiyatı verene satılacaktır," diye bağırmaya başladı.
Sağ yanımda duran kız çocuğu ağlamaya başladı. Dayanamayıp ona sarıldım. Zavallı kız. Daha yumurtadan çıkmamış, gençliğine yeni adım atmış bu güzel kızın histerik bir şekilde ağlaması beni duygulandırmış, yanaklarımdan aşağı gözyaşlarının süzülmesine neden olmuştu.
Bir el kolumu tutup beni kendine çevirdi. Valrek, "Ne yaptığını sanıyorsun? Ağlarsan gözlerin görünmez," diye azarladı. Elini kolumdan çekip bir mendil uzattı. "Hemen gözlerini sil,"
Tam o sıra da içimdeki üzüntü ve keder, öfkeye dönüşürken kendimi, Valrek'in suratına tokadı yapıştırırken bulmuştum.
Valrek, şaşkınlıktan ağzı açılmış halde bana bakıyordu. Bunu beklemiyordu ama ben artık sabrımın son kırıntısını da kaybetmiştim. Bu adamın soğukkanlılığı ve alaycılığı, sabrımın son kırıntısını da yok etmeyi başarmıştı.
"Sen nasıl bir adamsın?" dedim. Sesim titriyor ama geri adım atmıyordum. "Nasıl bu kadar soğukkanlı olabilirsin? Hiç mi vicdanın yok?" Kalbim deli gibi çarpıyordu. "Biz insanız," diye devam ettim. "Mal değiliz. Hayatımı mahvetiniz. Onunkini de," diyerek kızı işaret ettim sonra ellerimi daha da kaldırıp tüm esirleri işaret ettim. "Ve buradaki herkesin hayatını da.."
"Kızıl saçlı kız için beş bin altın öderim," diyen yüksek ve otoriter sesi duymamla sol tarafıma döndüm. Tüccarın yanında bir adam daha dikiliyordu.
Valrek hâlâ şaşkın ifadesiyle hafifçe eğilirek, "Lord Kael," diye selam verdi.
Tüccar gözlerini kırpıştırdı. Sanırım ilk defa bu kadar yüksek bir fiyat teklifi alıyordu.
Lordun yanındaki muhafızlardan biri biraz daha yaklaşarak, "Lord'um... Bir köle için... beş bin altın mı?"
"Bir sorun mu var?" diye sorarken Lord'un gözleri keskinleşmişti.
"Hayır, tabii ki hayır, Lord'um. Kız sizin." Asker kekeleyen sesini bastırmaya çalışıyordu.
Lord, "Bu benim meselem," diyerek konuşmayı bitirdi.
Hangi cüretle benim değerime karar veriyorlardı? İnsan hayatına fiyat biçilmezdi. Ve benim hayatıma da.
Lord Kael askerlerden birine işaret vererek "Kese," dedi. Asker tüccara altın keselerini uzatırken diğer muhafızlar zincirlerimi tutarak, tökezlememe aldırmadan beni sürükleyerek kalabalığın arasından çıkarmaya başladılar.
O sırada Lord kulağıma eğilerek fısıldadı.
"Artık benim malımsın."