2.BÖLÜM

Selam... Yine ben. Kitap bölümleri kısa özür dilerim. Uzatmayı deneyeceğim. İyi okumalar.

2. BÖLÜM – DÜZENLENMİŞ HALİ

Hayat...
Bir saatin görüntüsü kadar basit, çark mekanizması kadar karmaşık, işleyişi kadar ahenkli kavram.
—Fadi Kılıçzade

Yemeğe gitmek için hazırlanmaya başladım. Üstüme siyah askılı bir crop, altıma ise siyah bol bir pantolon giydim. Mavi bir gömleği de alıp üstüme geçirdim ve önünü açık bıraktım. Silahımı belime taktıktan sonra siyah bir çanta alıp içine asker kimliğimi, cüzdanımı ve telefonumu koydum.

Makyaj yapsam mı? Yapmasam mı?
Aman, ona mı uğraşacağım?
Zaten makyaj dediğim de bir maskara, bir de bordo ruj.

Makyajı bitirdikten sonra kapının önüne çıktım. Beyaz spor ayakkabımı giyerken karşı dairenin kapısı açıldı. Bir adam çıktı. Üzerinde üniforma vardı.

Vay... Lan yoksa olmayan sevgilim mi çıkacak? Öyleyse hiç olmayacak. Karargâhta görmedim ben bunu.

—Ay tabii ki görmeyeceksin! Böyle yakışıklı adam her yerde olmaz kız. Tavsiyem: ONU KİMSE ALMADAN KAP.

Ya Kamuran… Niye çıktın yine? Off… Adamı tanımıyorum. Belki evli, belki sevgilisi var.

—Aaa kız! Adamın eline baksana, alyans falan yok. Kap şunu kap. Belki iç sesi yakışıklıdır ha. Hadi bir iyilik yap, sana da yarasın bana da.

Olamaz Kamuran. Ayrıca siz iç sesler birbirinizle konuşabiliyor musunuz? Ne kadar saçma! Neyse, seninle uğraşmam ben. Git hadi.

—Sana meraklıydım sanki… Ben gidiyorum. Ebubekir Sıddık’la konuşacağım.

Çok şükür gidiyorsun.
Bir dakika… Ebubekir Sıddık kim lan?
Kamuran söyle—
Off, gitmiş. Aman iyi oldu gittiğin, oh yani.

Neyse, geç kalacağım.

Adam sert bir ifadeyle bana bakıp tekrar önüne döndü. Kapıyı kapattı ve merdivenlere yöneldi. Sanırım aşağı inecek.
Üff, bana ne ya? Niye adamı gözetliyorum?

Ben de çıktım ve askeriyeye doğru yürümeye başladım.

(Yazar: Ben nereye atandığını söylemeyi unutmuşum 🤧😮💨 O yüzden burada söyleyeceğim: Hakkari’den Şırnak’a atandı. Burada kimseyi tanımıyor. Albayı tanımasının sebebi, Zincir olarak çıktığı bir görevde albayı esirken kurtarması. Albay onu kızı gibi bellemiş. Çok konuştum, keyifli okumalar 🫶💋)

Yemeği yiyeceğimiz yer köfteci. Köfte ekmek yemeye gidiyoruz. Zaten numaralarını almıştım.

Askeriyeye geldiğimde kapıdaki nöbetçi asker bana baktı.

“Bacım, görüşme saatinde gel hadi.” dedi.

Asker kimliğimi çantadan çıkarıp gösterdim. Gösterdiğim an asker selam durdu, tekmil verdi:

“Niyazi Erdoğan, Çanakkale! Emredin komutanım!”

“Rahat asker.” dedim.
Yüzüme boş boş bakıyordu. Kafamla kapalı kapıyı işaret ettim. O da anlayarak kapıyı açtı.

İçeri girdiğimde beni tanıyan askerler hazır ola geçip selam verdi. Burada benden ve albaydan başka rütbeli yoktu.
Yoo… Var.
O adam.
Neyse…

Karargâhın içine girip timin ortak alanına doğru yürüdüm. İçeri girdiğimde timin hepsi ayağa kalktı.

“Rahat. Yemek için hazırsanız çıkalım.” dedim.

“Hazırız.” dedi Karan abi.

“Tamam.” dedim ve dışarı çıktım.

Birkaç dakika sonra tim geldi. Ben, Salih, Fırat ve Azra benim canım doblomla;
Karan abi, Demir ve Gökhan ise onun arabasıyla gidiyorlardı.

Aslında Hakkari’de bir de motorum vardı.
Modeli R7 — ÇOK iyi.
Ama daha buraya aldıramadım.

Ben sürücü koltuğunda;
Azra ve Salih arka koltukta;
Fırat ise yanımda oturuyordu.

Biz önde, Karan abiler arkada ilerliyorduk.

---

KÖFTECİDE

Köfteciye geldiğimizde arabayı park ettik. Köfteci dediğime bakmayın, baya lüks bir yerdi. Siyah–beyaz dış cephe, kırmızı “Köfteci Yusuf” yazısı… Burayı ben ayarlamıştım. Birkaç kez Şırnak’a gelmiştim. Yusuf abiyle de o zaman tanıştım.

İçeri girdik. Masaya 3 sandalye ekleyip oturduk. Garson geldi.

“Buyurun?”

Önce ben konuştum:

“Bize 15 tane büyük boy köfte ekmek, 7 tane de büyük boy ayran.”

Garson bana tuhaf bir bakış attı ama siparişi yazıp gitti.

“Komutanım, siz emin misiniz? Yiyebilecek misiniz?” dedi Salih.

“Yerim, yerim. Ve karargâh dışında ‘komutanım’ demeyin.” dedim.

“Tamam, etmeyiz komutanım.” dedi Fırat.

“Daha ilk dakikadan gitti bu çocuk.” dedi Azra.

Siparişler geldi.
Ben geldiği gibi hepsini gömdüm.

Hepsi bana civciv gibi bakıyordu.

“Yasemin… O kadar nasıl yedin? Daha biz başlamadık.” dedi Salih.

“Ben yedikçe yerim. Neyse, ben lavaboya gidiyorum.”

---

Kadınlar tuvaletine girdim. Ellerimi yıkarken aynadan bir erkek içeri girdi.
Uzun boylu ama çelimsiz. Tas kafa tıraş. Eşofman + Adidas ayakkabı… Kekonun sözlükteki karşılığı.

“Hişt güzellik… Gelsene masamızı şenlendir.”

Gel de dövme şimdi.

Askerî disiplinle ifademi sabit tuttum.

“Teklifini de masanı da al, bir yerine sok. Bana bulaşma.”

“Naz yapma güzelim, hadi ama… Canımı sıkıyorsun.”
Dudağını büzüyor bir de. Şunu alıp Bülent Ersoy dudağı yaparım.

“Git lan. Elimden bir kaza çıkacak şimdi.”

“Senin elinden mi? Hadi çıkar bakalım.”

Kaşınma evladım. Kaşınma.

“Al sana kaza!” deyip yumruğu yüzüne çaktım.
Yere düştü, bağırmaya başladı.
Burnu kanıyordu.
Galiba kırdım.

Bizimkiler sesleri duyup tuvaletin önüne gelmişti.

Ben elimdeki kanı temizlerken söyleniyordum:

“Amına koyduğumun salağı! Uyarıyorum, anlamıyor! Beyni bir tarafında çalışıyor! Senin ben memleketinin yaylasını, safiyesini, aydasını, gözlerinin derini, babanın kanını, ananın saç telini, bahar eden yelini, düğünündeki gelini, beyninin vakumunu en değişik pozisyonlarda—”

Evet, ağız bozuk. Alışın.

Bizimkiler ise yırtık dondan çıkan s*k görmüş gibi bakıyordu.

Gökhan kekeledi:

“Y-Yasemin?”

“Ne?! Ağızım bozuksa ben ne yapayım? Hadi kalkın, gidelim Allah’ınızı severseniz.”

“Haklı. Gidelim.” dedi Karan abi.

---

Diğerleri dağıldıktan sonra ben lojmana geçtim.

İçeriden sesler geliyordu.

Silahımı çektim.
Anahtarı çevirip kapıyı açtım.

Salona ilerlediğimde…

Beş tane ayı gibi adam benim koltuklarda oturuyor.

Hepsi bana döndü.

Sert bir sesle:

“Ne yapıyorsunuz evimde? Kimsiniz?”

İçlerinden biri konuştu.
Sesi sert ama garip şekilde yumuşaktı.

“Ben buraya taşındım. Albay’ın sana söylemesi gerekirdi.”

Vay anasını.
Benden habersiz ev arkadaşı çıkmışım.

Silahı yavaşça indirdim.

“Madem artık ev arkadaşıyız, tanışalım.”

Adam konuştu:

“Yüzbaşı Serdar Tuncer. Tekmil ver asker.”

Ha şimdi yandın Serdar…

Ciddi ifademle:

“Binbaşı Yasemin Karataş. Tekmil ver asker.”

Hepsi bir anda dondu.
Yüzbaşının yüzü patlıcana döndü.
Aynı anda hazır ola geçtiler.

“Rahat! Ne oldu yüzbaşı? Şimdi gidip tutanak mı tutayım? Bir daha da kimin rütbesi var, öğrenmeden konuşma.”

“Emredersiniz komutanım.”

Onun timi olduğunu anladığım diğer 4 kişi gülmemek için kendilerini zor tutuyordu.

“Gülebilirsiniz. Ama dersinizi alın. Bir daha böyle yapan olursa tutanağı basarım.”

Sonra odama çıktım. Duşa girdim.
Siyah bir tişört ve eşofman giyip kendimi yatağa attım.

---

Bunu da burada bitirelim istedim. Bilmiyorum beğendinizbmi ama neyse. Güle güle. 💖💖