1. Bölüm: Dar Sokak

Telefondaki Ses: Günaydın.

Huuff Huff (Nefes sesleri)

Ben: G-Günaydın Bayan Maria!

Huff (Nefes Sesleri)

Bayan Maria: Dedektif Mateo, Nerde olduğunuzu sorabilir miyim?

Ben: Nerde miyim? Huff- T-Tabiki de cinayet mahalindeyim, başka nerde olabilirim ki? Neden sordunuz?

Bayan Maria: Öyle mi? Ne tesadüftür ki ben de cinayet mahalindeyim ve sizi göremiyorum?

Ben: Huff- Öyle mi? H-Hahaha, aslında ufak bir rahatsızlığım olduğundan lavaboyu kullanmam gerekmişti, sanırım o sırada geldiniz.

Bayan Maria: Dedektif Mateo, yarım saattir burdayım. Doğruyu söyleyin, yine geç kaldınız, değil mi?

Ben: Hayır tabiki! Öyle bir konuşuyorsunuz ki sanki her zaman geç kalıyorum! Kalbimi kırıyorsunuz!

Bayan Maria: Lütfen 10 dakika içerisinde burada olun, herkes sizi bekliyor.

Dııt dıt. (Telefon Kapanıyor)

Ben: Kahretsin!

Evet, bu benim, muhteşem dedektif, sakın Maria'nın telefonda dediklerine inanmayın ha! Ben oldukça dakik birisiyimdir. Yani kısmen, haha! Şuan mı ne yapıyorum? Koşarak cinayet mahaline yetişmeye çalışıyorum. Sakın gülmeyin, benim yerimde olsaydınız durumun hiç de komik olmadığını anlardınız.

Yavaş yavaş cinayet mahaline yaklaştığımda yüzümde gülümseme, alnımda ve boynumda terler ile bölgenin etrafını çevirmiş polis şeritlerinde polislerle karşılaşıyorum.

Ben: Hufff- ne koşuydu be! Kolay gelsin beyler.

Polislerden birisi, yüzündeki ciddi ifade ile polis şeridini yukarı doğru kaldırırken konuşuyor.

Polis: Dedektif Mateo. İçeride sizi bekliyorlar.

Başımı eğip polis şeridinden geçerken konuşuyorum.

Ben: Tamamdır, teşekkür ederim dostum!

Cinayet büro amirliğinden gelenler ve olay yeri inceleme biriminin olduğu yere doğru ilerlerken bir yandan da kıyafetimin kolu ile yüzümü siliyorum, kendimi toparlamaya çalışıyorum. Profesyonel durmalıyım, yani ne kadar olabiliyorsam...

Yanlarına vardığımda adımlarımı yavaşlatıyorum ve konuşuyorum:

Ben: Günaydın.

Benim konuşmamla beraber bir kaç kişi dönüp bana bakıyor, sanki bu geç kalışlarıma alışmış, ama yine de işimizin ciddiyetinden kabullenemeyen ifadelerle bana bakıp tekrar kendi aralarında konuşmaya dönüyorlar. O sırada bir kadın sesi duyuluyor.

Bayan Maria: Dedektif, gelmişsiniz. Sonunda.

Bayan Maria bu. Kendisi cinayet büro amirliğinden. Uzun zamandır birbirimizi tanıyoruz, yine de profesyonelliğinden bir an bile ödün verdiğini görmediğim kişilerden.

Ben: Durum nedir Bayan Maria?

Bayan Maria: Görmeniz daha iyi olacaktır. Beni takip edin.

Maria önde, ben ise arkasında yürümeye başlıyorum, etrafta çok fazla polis var, normalde olacağından fazla. Cinayet mahali dar bir sokak, belki de 4 metre genişliğinde, bu yüzden çok fazla adım atacak yer yok. Tek sıra halinde ilerliyoruz.

Bayan Maria: Bugün yaşanan olayda çok farklı şeyler var, normal bir cinayet gibi durmuyor.

Ben: Nasıl yani? Ne gibi farklı şeyler?

Diye konuştuğumuz sırada Maria duruyor. Onun aniden durması ile ben de hemen arkasında duruyorum ve etrafıma bakınıyorum.

Ben: Neden durdunuz Bayan Maria?

Böyle sormamın sebebi henüz hâlâ etrafta ceset olmaması, bir çöp kutusunun hemen yanında durduk, çöp kutusu da çöp kutusundan beklenebileceği kadar temiz. Bu yüzden ondan şüphelenemiyorum.

Bayan Maria: Burada.

Diye konuşurken yana doğru bir kaç adım atarak bana görmem için müsade ediyor, o sırada kafamı hafifçe aşağı eğiyorum ve burada derken neyi kastettiğini ancak o zaman anlıyorum.

Bir Kafa. Evet, sadece bir kafa. Gözleri gözleri sanki uykusunu alamamış, yine de açık tutmaya çalışan bir insan gibi açık. Ağzı ölümünden dolayı çenesini kapalı tutacak kasların işlevini yitirmesinden hafif aralık. Saçları traşlanmış, ama bir berber veya kendisi tarafından değil, alel acele bir traş. Saçın bazı yerleri kel, sanki jiletle alınmış gibi, bazı yerlerinde bir kaç santim saç var, asker traşını andırıyor. Ama işin garip kısmı...

...Beden ortalıkta yok.

1. Bölümün sonu.