2. BÖLÜM

Aklımdaki soruları asla cevap veremiyorum dedem neden bizi böyle tehlikeye bilerek gönderiyor,neden diyer torunları değil biz, onlara zarar gelmesin diyemi, neden ablamın yerini söylemedi, ablam yasiyomu... Bu soruları susturmak istiyorum ama ablamın yaşıyor olma ihtimali bile bana öyle bi umut veriyordu ki napicami kavramak yarım saatimi aldı. Bi çanta hazırladım ve adrese doğru sorgulamadan gidiyorum. Yol kenarındaki ablaya "Abla bu adresi biliyormusun?" diye kağıdı uzattım. Abla soyle bi süzdü kağıdı sonra düşünüyormuş gibi yaptı. "Bu binayı napican güzel kızım?" Sanane napicaksam yaparim demek vardı ama asla böyle bisey demedim. "Ya bi arkadaşımı görmeye gideceğim." Ablanın gözleri fal taşı gibi açıldı. "Senin arkasin cin değilse orda oturamaz orası 25 yıldır boş." İşte bu sözler beni daha çok gerdi. Ablam 3 yıldır kimsenin kullanmadığı bi yerde birisinin onu bulmasını mi bekliyordu ama neden dedem yerini söylememişti. Kafam daha cok karışmıştı. Ama ablaya bi açıklama yapmam lazımdı biraz korkmuş gibi duruyodu. Hemen açıklama yaptım. "Ne cini ablaya karşındaki binada oturuyo aslında ama bana burda buluşalım dedi bende tamam dedim abla cin falan tövbe töbee." Kendimi role biraz fazla kaptırdım az kalsın naz felak okuyacaktım. Ama artık adresi öğrenmem lazımdı. Lafı uzatmadan. "Yolu tarif edecekdiniz ya benimde acelem var malum arkadaşı bektemeyeyim." Başıyla onaylayan bi hareket yapıp "Hep böyle dakik ol çocuğum tamam mi." Başımla onaylayip kağıdı uzattım. "Surdan sağa döneceksin sonra dümdüz ilerleyip soldan ikinci dönüşten dön." "Sağol abla teşekkürler." Sonunda gelmiştim ama çok korkuyorum ama dedemin 'Korkarsan öl*rsün' dediği aklıma gelince rahatlamak için derin derin nefes aldım. Ya bu nasılsın adamdı ya artık babamın kime benzediğini yavaş yavaş anlamaya başlamıştım. Kim torunlarını giz göre göre ölüme gönderirdi. Apartman bir asırdır kullanılmıyordu gibi dururyodu. İnsan bunun önünden geçmeye korkar ben nasıl içine giricem. Sakinleşmek amacıyla derin nefesler almaya başladım ama nafile panik atağım tutmuştu. İlacimi ictim,tamam artık sakindim. İçeri girdim. İçerisi çok karanlıktı ve karşımda sadece bi tablo başka hiçbir şey yoktu. Tablodaki adam sanki gözleriyle beni takip ediyordu. Tabloya daha fazla yaklaştım. Adam gülümsemeye başladı. Birazdan korkudan altıma s*çıcaktım. Sonra bi ses geldi. "İçeri gel." Şok oldum çünkü adamın agizi hareket etmiyordu. "Kimden geliyo bu ses." Ses yine geldi. "Hadi ama sende ablan gibi korkmuyorsun heralde." İşte o an içimden dedimki helvam fıstıklı olsun lütfen.