1.BÖLÜM

Hani bazen kendinizi çok çaresiz yalnız hissedersiniz ya ha işte ben tam oradayım suan ablamı kaybedeli 3 yıl olmuştu ve zaten ablam ablam gidince cici annem ve cici kardeşlerim daha cok üstüme geliyolar ablam olsa beni korurdu. O adamın ailesinde beni koruyan tek kisi dedemdi ve şimdi o da gidiyor o da beni bırakıyor. Amaliyathaneden doktor çıkınca direk yanina gittim. "Dedem iyimi?" Doktor derin bi nefes aldı. Bu kötüye işaretti bi doktor olarak bunu anlamak çok zor değil. "Çokda iyi diyemem ama kırizi atlattı ilk 24 saatti sorunsuz geçirmesi lazım." Başımla onaylayıp koltuğa geri oturdum. Ablamdan sonra o da beni bırakamazdı bırakmazdı. Arkamdan bi ses duydum. "Sakin ol kızım dedene bi sey olmicak" "Bana bi daha asla kızım deme asla." "Tamam sakin ol sadece teselli etmek istedim." "Beni teselli etmene ihtiyacim yok." Daha fazla dinleyemicektim doktorun odasına gittim. "Dedemin gorebilirmiyim." "Suan için görmemesi daha iyi olur." "Bende biliyorum önemli bi ameliyattan çıktı ve dinlenmesi lazım ama suan dedemi görmem lazım lütfen." Artık göz yaşlarımı tutamıyorum derin bi nefes aldı. "Tamam ama sadece 5 dk." " Tamam çok sağolun." Dedim ve hemen ciktim yoğun bakımın önüne geldigimde güya babam olan adam geldi. "Nasılsın kızım." "Senin artık bi kızın olmadığını annemi bırakıp bu kadına kaçtığında anlamadın mı? Annem ölmese asla buraya senin ve bu or**bunun yanına gelirmiydim." Tam bisey diyecekti hemen lafı agizina tıkadım. "Asla gelmezdim. Sen nasıl iki kızını ve karını o kadar kolay unuttuysan bende unuturum." Arkamı döndüm ve gittim. Gözlerim yine dolmaya başlamıştı. Yoğun bakıma girip dedemin elini tuttum. "Lütfen beni bırakma beni bunlarla ablam gibi bırakma." "Ablan seni bırakmadı isteyerek gitmedi bundan emin ol." Sorgulayan gözlerle baktım. Derin bi nefes aldı ve dedik. "Ablanı bulmak istiyorsan bu adrese git ama korkma ablan korktuğu için gitti."