Tarih Bazen Sessizce Çağırır

Kütüphane, günün bu saatinde neredeyse boştu.

Zehra, pencereye en yakın masada oturuyordu. Dışarıda hava yavaş yavaş kararıyor, camdan içeri süzülen loş ışık masanın üzerindeki kitapların gölgelerini uzatıyordu. Önünde açık duran kalın kitabın sayfaları eskimişti; kenarları sararmış, bazı satırların altı kurşun kalemle çizilmişti.

Erken Osmanlı Dönemi – Bizans Sınır Hatları.

Zehra derin bir nefes aldı.
Sınav haftasıydı ama onu yoran şey ezber değildi. Onu yoran, bu satırların içinde gizlenen cevapsız boşluklardı
.
Tarih hep böyleydi ona göre.
Hep anlatılanlar vardı… ama anlatılmayanlar daha fazlaydı.

Parmaklarını sayfanın kenarında gezdirdi. Yeşil gözleri satırlarda dolaşırken, bir isimde durdu.

Holofira.

Zehra kaşlarını hafifçe çattı.
Bu isim… garip bir şekilde tanıdık gelmişti.

Sayfayı biraz daha yaklaştırdı kendine.

“Yarhisar Tekfuru’nun kızı Holofira, Osmanlı’nın kuruluş sürecinde önemli bir figür olarak anılır. Hayatı hakkında bilgiler sınırlıdır.”

“Sınırlıdır…” diye fısıldadı Zehra.
Her zamanki gibi.

Defterine not alacakmış gibi yaptı ama kalemi kımıldamadı. Gözleri tekrar satırlara döndü. Holofira’nın adı bir kez daha geçiyordu. Sonra bir kez daha. Ama hiçbir yerde onun ne hissettiği yazmıyordu.

Ne düşündüğü.
Korkup korkmadığı.
İstemediği bir hayata sürüklenip sürüklenmediği.

Zehra sandalyesinde geriye yaslandı. Uzun kahverengi saçları omzundan kaydı. Elini dudaklarının üzerine götürdü; farkında olmadan, dudağının üstündeki beni parmak ucuyla yokladı. Bunu hep düşünürken yapardı.

“Sen ne yaşadın?” diye mırıldandı.
“Kimse sormamış sana.”

Masadaki diğer kitabı eline aldı. Bu, kütüphanenin özel koleksiyonundan aldığı eski bir yayındı. Normalde öğrencilere verilmezdi ama Zehra’nın araştırma ödevi için özel izin çıkmıştı.

Kitabı açtığında, içinden katlanmış bir sayfa kaydı.

Zehra irkildi.

Sayfa, modern baskıya ait değildi. Daha kalın, daha pürüzlüydü. Üzerinde soluk mürekkep izleri ve silik bir minyatür vardı. Bir kadın figürü… başı örtülü… yüzü net değildi ama bakışları sanki sayfanın içinden ona dönüktü.

Zehra’nın kalbi hızlandı.

“Kütüphanede cereyan yapıyor herhalde…” dedi kendi kendine.

Ama hayır.
Hava kapalıydı.
Ve birden… başı dönmeye başladı.

Gürültü yoktu.
Işık yoktu.
Sadece kulaklarının içinde yankılanan bir sessizlik vardı.

Kitaptaki satırlar bulanıklaştı. Harfler yer değiştirdi sanki. Zehra elini masaya koymak istedi ama parmakları masanın kenarını zor buldu.

Nefesi daraldı.

“Bir dakika…” dedi, ama sesi ona bile yabancı geldi.

Gözleri kapanırken son gördüğü şey, sayfadaki tek kelimeydi:

Holofira.

Ve sonra…

Karanlık.

Yorum yapın lütfen ♡♡♡♡