Tek emir:SEV

Önsöz:

Elimdeki ekmeğin ağırlığı, o gece kaderimin üzerine çöken ağırlıktan çok daha azdı. O ekmek, sıradan, sıcak ve güvenli bir hayata dair elimde kalan son somut şeydi. Köyümüzün toprak kokan yolundan eve koşarken kalbimin ritmi, masumiyetin son vuruşlarıydı.
Sonra durdum. Nefesim boğazımda düğümlendi. Evimizin ışığı sönüktü, ama önünde yanan gölgeler vardı. Siyah, soğuk, yabancı silüetler... Onlar, benim dünyamın basit kapısını tek bir şiddet eylemiyle kırmışlardı. Annemin çaresizliğini, toprağa oturmuş o kırılgan halini gördüğüm an, içimdeki köylü kızı öldü. Yerini, sonsuz bir nefrete ve yutulmuş bir acıya bıraktı.
Onlar beni aldılar. Bir mal gibi, bir eşya gibi, basit bir emirle. Gözlerimden akan her damla yaş, geride kalan o masum hayata attığım son vedaydı. Ve beni götüren o adam... Otorite, zulüm ve gizem kelimelerinin vücut bulmuş haliydi. O, beni ait olduğum ışıktan koparıp, kendi zifiri karanlık imparatorluğuna hapseden celladım olacaktı.
Ama kader, acımasız bir şair gibi, en büyük trajedileri en beklenmedik mısralarla yazar. Bana dayatılan bu evlilik, bu kâbus, zamanla bir dönüşüm geçirdi. Nefretin buzdan duvarları arasında, anlam verilemeyen, karşı konulmaz bir tutku filizlendi. Onu, ruhumu çalanı, her hücremle reddetmem gerekirken, kalbim en büyük ihaneti yaptı. Gözlerindeki o görünmez kırılganlık, beni kendi karanlık kuyuma çekti.
Şimdi, aylar sonra, geri döndüm. Ama kime? Avuçlarım artık sadece ekmek kokmuyor; aynı zamanda barut ve pahalı parfüm kokuyor. Kalbimde bir yara izi var; bir ucu köyümün saf sevgisine, diğer ucu ise o mafya liderinin yasak tutkusuna bağlı. Geriye dönmek, o iki hayatın bıraktığı enkazı görmekti.
Ben, artık ne köyüme aitim ne de o karanlık dünyaya. Ben, Nefretle Yanan, Aşkla Mühürlenen bir hikayenin ortasında kalmış, kaybolmuş bir ruhum. Ve bu, benim hikayemdir; kanla yazılan, gözyaşıyla okunan.

Yazan:RZ

Bölümleri tutulursa gelecek...