Bölüm 1 – Yusufçuk’un Uykusu

Aklımda boşluklar vardı.
Bazı anılara… bazı yüzlere… bazı insanlara dair.
Yapmam gereken şey kaçmak mıydı, yoksa o boşlukları doldurmak mı?

İki seçeneğim vardı.
Ve ben yine kaçmayı seçtim.
Bu kez geçmişimden kaçtım.

Ama bilmediğim bir şey vardı:
Geçmişten kaçmak, sadece gölgelerini yanına almak demekti.

Kaçtım sandım.
Oysa içimdeki o, herkese oyun oynamaya karar vermişti.
Kendine bile...

Oyuna yeni bir seçenek daha ekledi.
Çünkü onun felsefesinde kurallar yoktu.
Kurallar, ona uyardı.
Ve çok yakında… bunu herkes öğrenecekti.

---

Karanlık bir odadaydım.
Her şey boğuktu. Etrafı sis gibi saran bulanık bir karanlık…
Yerde cam kırıkları vardı.
Havada yoğun, keskin bir kan kokusu.

Zihnim de en az o oda kadar dağınıktı.
Birkaç adım attım.
Karşımda bir kapı belirdi.

İçimdeki bir ses “Aç,” dedi.
Bir diğeri ise fısıldadı:
“Sadece geç...”

Birden, ensemde bir nefes hissettim.
Soğuk. Islak. Uğultulu.
Hızla arkamı döndüm. Kimse yoktu.

“Kimse var mı?”
Cevap gelmedi.

Ama o nefesi hissettiğimden emindim.
Biri oradaydı.
Ya da bir şey.

Kapıyı açmak üzereydim ki...
Bir gölge beni geriye doğru çekti.
Kendimi onun içinde kaybolmuş gibi hissettim.
Sonra gölge ansızın yok oldu.
Sadece geldi, dokundu… ve geri çekildi.

Tam o an, karşımda bir ayna belirdi.
Ama yansıma bendim diyemem.
Bana ait gibiydi, ama bir o kadar da yabancıydı.

Gözlerinin içine baktım.
O gözler… bendim.
Ama içleri boştu.
Ruhsuzdu.

Baktıkça içime işledi.
İrkilerek gözlerimi kaçırdım.

Sonra o… konuştu:

> “Yuvanı kaybettin, Yusufçuk.
Ama unutma: Gölgeler bile seni bana geri çağırıyor.
Dön yuvana. Yoksa seni onlar bulur.”

O an, ayna bir çığlık gibi paramparça oldu.
Camlar üstüme yağdı, ruhuma saplandı sanki.
Çığlık bile atamadım.

---

Uyandığımda kalbim göğsüme sığmıyordu.
O kadar hızlı çarpıyordu ki…
Bir an içimde bir şey gerçekten parçalandı sandım.

“Yusufçuk…”

Bir anlamı olmalıydı.
Zihnimde bir şeyin kıpırdamasını bekledim.
Ama… zihnim bana ihanet etti.
Birçok anımı silmişti.

Her ne kadar gözlerimi yeni bir güne açmış olsam da, içimde gece hâlâ sürüyordu.

---

Tam o sırada telefonum çaldı.
Anın büyüsü bozuldu.

Ekrana baktım: Cemre.

Açtım.
Sesini duyar duymaz gerçek dünyaya döndüm.

— “Kızım, neredesin sen?” dedi panikle.
Doğru ya… bugün okul vardı.
Ve ilk dersimiz Serhat Hoca’yla…

Siktir.
Serhat Hoca bu dönem okula yeni gelmişti.
Ve ne bahanen olursa olsun, derse geç kaldıysan seni sınıfa almıyordu.

— “Offf, uyuya kalmışım Cemre,” dedim yorgunca.

— “Acele et,” dedi. “Biliyorsun, Serhat Hoca acımaz.”

— “Tamam, hemen çıkıyorum,” diyerek telefonu kapattım.

---

Yataktan fırlayıp üzerimi değiştirdim.
Evden çıkıp metroya koştum.
Metroya vardığımda kapılar tam kapanmak üzereydi.
Son anda kendimi içeri attım.

Kulaklıklarımı taktım.
Kısa bir süreliğine de olsa, dünyayı susturmayı başardım.

Keşke zihnimi de susturabilseydim...
Çünkü bazen beni en çok yoran, kendi iç sesimdi.
Gördüğüm rüya hâlâ aklımdan çıkmıyordu.

Tam o sırada telefonuma bir bildirim geldi.
Cemre.
Hemen mesaja girdim.

---

Cemremm: [Fotoğraf gönderildi]

> Fotoğrafta okulun önünde polisler ve birkaç savcı vardı.

Mira:
N’oluyor Cemre?! Uzaklaş oradan, ne olur ne olmaz!

Cemremm:

> Sanırım okulda cinayet işlenmiş.
Hem de bizim sınıfta.
Şu an kimseyi içeri almıyorlar.
Ve en garip kısmı… cesedi bizim sırada oturur şekilde bulmuşlar.
Üzerinde bir not varmış.

Mira:
NE?! Ne yazıyormuş notta?

Cemremm:

> Başkasından duydum, net değil ama…
Sanırım şöyle yazıyormuş:

> “Yuvanı kaybettin, Yusufçuk.
Ama unutma: Gölgeler bile seni bana geri çağırıyor.
Dön yuvana. Yoksa seni onlar bulur.
Sobe.”

---

Bu… olamazdı.
Aklıma gelen ihtimaller içimi buz gibi yaptı.
Ellerim titremeye başladı.
O notu ben mi yazmıştım?
Yoksa… Mire mi?

---

Cemremm:

> Cesedi senin sıranda buldukları için seninle konuşmak istiyorlar, Mira.

Mira:
Tamam. Geliyorum Cemre.

---

Ama şimdi ne yapacaktım?

Rüyayı anlatmalı mıydım?
Yoksa susmalı mıydım?

Zihnimde aynı cümle yankılandı:

> “Şimdi ben ne yapacaktım?”

Devam edelim mi 15 yorum 15 beğenme geldiğinde yeni bölümü atıcağımm okuyucu sayısı arttıkça bölümler daha hızlı gelicekk
Ve lütfen kitabı tanıtalımm