YAKIN TEHLİKE

Sabah aceleyle evden çıktım. Üniversitenin ilk gününde geç kalmak istemezdim.
Ha, bu arada lisenin bitiminden tam olarak iki yıl geçti. Artık hepimiz yetişkin olmuştuk.

Mia, üniversitede güzellik bölümü okuyordu. Rita ve Gustavo, babalarının tamirci dükkanını devralmıştı.
Alex, babasının baskısıyla Chris’le birlikte mimarlık okuyordu.
Ben mi? Ben de Chris ve Alex’le birlikte mimarlık kazandım. Ne mutlu bana! En iyi iki arkadaşımla beraberdim.

Ve artık Mia’ya olan sevgimden vazgeçmiştim. Sonuçta o, en yakın arkadaşımın sevgilisiydi ve bu çocukça hayaller bana artık çok uzaktı. Hepimiz arkadaştık ve ben bunun farkına varmıştım.

Rita da bana olan takıntılarından vazgeçmişti. Dediğim gibi, o zamanlar hepimiz ergenlik çağındaydık. Rita ve Chris uzun süredir birlikteydi; onların adına çok mutluydum.

Yalnız şöyle bir kötü haberim vardı: Ablam Lorenzo’dan ayrılmak zorunda kalmıştı çünkü Lorenzo ortadan kaybolmuştu. Ablam ise şimdi psikolojisini korumak ve daha sağlıklı olabilmek için bir psikologla görüşüyordu. Bizim için belki basit bir konu gibi görünüyordu, ama Lorenzo ablamın yıllardır sevgisiydi ve onun için çok değerliydi. Ben de bu süreçte ablamın sonuna kadar yanındaydım.

İki senede gerçekten çok şey değişmişti. Rita kendi hayatına odaklanmıştı; Mia ve Rita çoğu zaman beraber takılırlardı. Ablam artık daha iyiydi; sadece zamanına ihtiyacı vardı.

Alex, Chris ve ben ise eski samimiyetimizi tekrar yakalamıştık. Daon, mahallemize yeni taşınmıştı. O kızdan hoşlanmaya başlamıştım. Babası, şirketi nedeniyle Amerika’dan reklamcılık amacıyla gelmişti. Bu bilgiyi Mia bize söylemişti. Daon’un iki kız kardeşi vardı ve şaşırtıcı(!) bir şekilde Japon dili ve edebiyatı okuyordu. Bizimle aynı bölümde değildi ama karşı sınıfımızdaydı.