Sen Ölemezsin

Sabah olmuştu Ama Mavi'nin odası bomboştu kendisi dahil odada hiç birşey yoktu bende hızla dışarı çıkıp gişeye sordum
"Karam n- pardon Mavi nerede?"
"Mavi bey iyi olduğunu söyleyip 15 dakika önce çıktı Umay hanım ve size şu kağıdı vermemi istedi" tek kaşım havaya kalkmış zarfı almak için elini uzattım ve o kağıtta ne yazdığını çok merak ediyordum
"Sevgili Beyaz Kömür hanım bu gece bana eşlik ettiğiniz için size teşekkürlerimi sunarım ben sizi izlemekten uyuyamadım ama siz çok güzel uyuyordunuz bende sizi uyandırmak istemedim erken çıkmanın sebebi ise o Ateş olacak piçin yanına gitmem gerekiyordu (iç sesinize bu kaba kelimeyi duyurduğum için özür dilerim) hoşça kalın"
Mavi Kara (Karam)
Bu adam canına susamış olmalı daha yaraları iyileşmeden onu tekrar yaralayan adanın yanına gitmiş ona nerede olduklarını soramayacağıma göre tek bir şansım var Ateş.
Bunu yapacağım için kendimden iğreniyorum ama ona yazmam gerekiyor
"Bana bak Ateş nerede olduğunuzu veya bulacağınızı söyle yoksa bir daha yüzümü göremezsin" hemen cevap verdi
"Söylerim ama bir şartla,Mavi'yle olan konuşmamız bittikten sonra benimle geleceksin,benim arabama bineceksin ve gideceğiz" bu adam kadar aşşalık biri varsa söyleyin kendimi asacağım
"Tamam gelicem konum at çabuk"
Konum Mavi ile gömdüğümüz kadının olduğu depoyu gösteriyordu hiç beklemeden arabama atladım ama geç kalmıştım sanırım ikiside çoktan oradaydı Mavi beni görünce hemen bağırdı "Umay senin ne işin var burada uzak dur git burdan hadi"
"Gitmiyorum Mavi sen gitmeden şurdan şuraya 1 adım bile atmam boşuna nefesini tüketme lazım olur"
Ateş de konuşmamıza dahil oldu
"Sanane lan benim sevgilimden sana mı soracak ne yapacağını.Sen bizim konuya gel Bak Mav-" derken sözünü kesti Mavi "bu kız senin sevgilin değil lan sallama sevmiyor oğlum seni, seni kimse sevmiyo bu kızda bir eşya gibi davranaması artık ben varım""illa kavga edelim diyorsun yani,sen kimsin lan sen kimsin sen saadece aşşalık bi adamsın aynı zamanda da kimsesizsin sen ben insanlara kendimi sevdiririm ama senin kendini sevdire bileceğim bir insan bile yok" Mavi Ateş'i öldürmek istiyormuş gibi bakıyordu ona ve bir anda boğazına yapıştı "Oğlum sen gebertirim lan ellerimle gebertirim sen busun işte insanların acılarıyla kendini eylendiren bir karaktersizsin.Sen Umay'layık değilsin ve hiç olamayacaksın"
Ateş elini beline attı ve silahını çıkardı Mavi'ye doğrulttu silahını,ateş etti sonra ben çok korkmuştum ve en son hatırladığım Mavi'nin önüne atladığım ve Mavi'nin bana Umay nolur aç gözünü lütfen bırakma beni, benim yüzümden birinin daha ölmesine dayanamam...
Zar zor açtım ağzımı "M-mavi" sesi titrer gibiydi "söyle güzelim söyle" gözlerimi açmakta zorlanıyordum ama dayanmalıydım "kendini suçlama,elveda" Mavinin hayır diye haykırışını duydum Ateş ise çoktan kaçmıştı.
Yazar'ın Anlatımıyla
Umay çok kan kaybediyordu Mavi de bir o kadar da umudunu çok korkmuştu ya Umay'ın o mavi gözlerini bir daha göremez Umay da o gözleri açamazsa dokunamazsa o kömür siyahı saçlarına. Hala yılmadan duymadığını bişe bile konuşuyordu onla 'Umay ne olur aç gözlerini lütfen bırakma beni sensiz Umay yalvarırım" aşık mı ona yoksa arkadaşca mı seviyor onu bilmiyo o da ama tek bildiği şey var onu kaybetmek istemiyor bununla birlikte kendisinin yüzünden bir kişinin daha ölmesinide istemiyor dayanamaz buna belki intihar eder belki de kendine suikast düzenlettirir onu bilemeyiz.
Ambulans sonunda geldi ve Uyma'yı sedyeye koydular ve Mavi de onunla birlikte bindi ambulansa.
Gözleri şişmişti ağlamaktan bir yandan Umay'ı düşünüyor bir yandan da Ateş'i hangi işkence tarzı ile öldüreceğini planlıyordu tabi kimseye belli etmemeye çalışıyordu.
Umay ise direnmeye çalışıyordu ölmemek için Mavi'yi bırakmaya ve başını beladan belaya sokmamaya hiç niyeti yok.Mavi'ye, bakabilmek için aralamaya çalışıyordu, mavi gözlerini ama yapamadı aralayamadı gözlerini bu sırada Mavi'nin eli Umay'ın başının altındaydı ve uğruna ölebileceği o gözlerinden bir damla yaş akıp sol eline damlamıştı.
Sonunda hastaneye varmışlardı Umay'ı hemen yoğun bakım odasını aldılar Mavi artık ağlamıyordu çok sessizdi ve bu sezsizlik Ateş'i daha da korkutuyordu o da gelmişti hastaneye ve işte o an Mavi görmüştü onu "Sen buraya ne yüzle geliyorsun şerefsiz,ne işin var burada kızı vurdun şimdide hesap sormaya mı geldin,neden atladın o adamın önüne demek için mi?"Mavi,VURDUĞUN KIZ" Ateş'in gözleri yuvalarından çıkmak istercesine açıldı "Sus Allah'ın belası,sus ama bi ben vurmadım onu" Mavi gülmeye başladı "Sen gerçekten salak,aptal bi şizofrensin Ateş Umay'ı sen vurdun eğerki..." duraksadı dili varmadı söylemeye belki de inanmak istemedi azından çıkan şeye "...eğer ki ölürse sen 7. kez katil olursun" Ateş çok kötü görünüyodu Mavi'nin söylediklerini kabullenemenişti hala şimdiye kadar öldürdüğü 6 masum kadını unutmuştu işlediği cinayetleri teker teker unutmuştu ama Mavi'nin elinde kanıtlar vardı biraz dedektif rölü oynamış olsa da bu 2 yıl içinde işlediği her cinayetin kanıtını saklıyordu.Ateş kendini açıklama gereği duymuştu
"Ben katil falan değilim ve olmayacağım sen kafanda kurmaya devam et" Mavi bu sefer içten bir şekilde güldü "sen gerçekten iyi değilsin hazır hastanedeyken Ruh ve Sinir Hastalıkları bölümünede uğra.Hadi aldın buranın havasını kalk siktir git şimdi seni bir daha burda görmeyeceğim,olurda görürsem işlediğin Cinayetlerden dolayı polis arkadaşlarımız seni nezarethanede 36 yıl misafir edecekler" Ateş dumamazlıktan gelerek terk etti hastaneyi.
Mavi büyük bir vicdan azabıyla Umay'ı izlerken birden sirenler çalmaya başladı sanki Mavi'nin içindeki sessiz çığlık somutlaşmış gibiydi,hemşireler girip çıkıyordu yoğun bakım odasına Mavi durumu anlayınca bağırmaya başladı ne olduğunu anlamaya çalışıyordu ya beyaz kömürü onun kalbini daha harlayamazsa,ya bakamazsa o deniz mavisi gözlerine,"hayır" diye biliyordu saadece ama gittikçe büyüyordu bu haykırış hemşireler Mavi'nin halini görünce sakinleştirici yaptılar omzundan sonra Mavi hemşireye baktı bide iğneye bidaha baktı hemşireye sonra duvara yaslanıp bekledi Beyaz Kömürün'ü.
Bir kadın girdi koridora Umay diye ağlıyordu Mavi kadının geldiği tarafa baktı ve ayağa kalktı "sen kimsin" diye sordu Mavi kadın ağlamaktan konuşamıyoru bile ama Mavi'yi görünce sustu bir anda "b-ben Yazgı Umay'ın arkadaşıyım s-sen kimsin ben seni tanımıyorum ben Umay'ın herşeyini her arkadaşını bilirim sen kimsin!" Diye bağırdı en sonda Mavi cevapladı "Demek ki iyi tanımıyomuşsun onu" Yazgı sert bir ses ve yüz ifadesiyle "Ne diyosun sen be kendine gel çocukluk arkadaşımı benden iyi mi tanıyacaksın!?""Evet" dedi Mavi kararlı ama bi o kadarda hüzünlü bir sesle ve sol gözünden bir damla yaş akıp gitti "Umay da böyle akıp gitti ellerimden" dedi, Yazgı İse anlamamıştı "Ne?" Göz yaşını silerken Mavi "sesli düşündüm pardon""bidaha olmasın" diye tersledi Yazgı onu "Tamam ağlaman bittiyse söyle ne oldu Umay'a sen mi yaptın""ben yapmadım..." dedi Mavi ve duraksadı "kim yaptı diye haykırdı Yazgı çok sinirliydi "...Ateş,Ateş Drash beni vuracaktı Umay önüme atladı kurşun ona isabet etti düştü, sonra kollarımın arasına düştü tutamadım, kaydı gitti avuçlarımdan göz yaşların gibi" Yazgı'nın yüzü bembeyaz olmuştu ve o da tutamadı göz yaşlarını bir anda Maviye sarıldı ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı bu sırada şu kelimeler döküldü ağzından "b-ben senden özür dilerim, o Ateşin de amına koyayım.Kız o deccal yüzünden neler çekti şimdide vuruldu..." dedi devam edecekti ama Mavi önce onu itti ve sözünü kesti "B-bir dakika ne yaptı o piç Umay'a?" Daha da sinirlendi "Yazgı konuş ne yaptı ona!?" Söyleyemiyodu Yazgı çünkü yediremiyodu kendine o da dayanamıyodu derin bi nefes alıp söze girdi "Bu pislik bi ara Umay'ı dövüyo-" Mavi yine kesti sözünü "tamam sus,sus anlatma" Mavi şakaklarındaki damarların belirginleştiğini hissetti dişlerini öyle bir sıkıyodu ki gıcırtısı duyuluyordu ve bir anda hastanenin duvarlarını yumruklamaya başladı bir yandan da bağırıyordu elleri kıp kırmızı olmuştu eklem yerleri kanıyordu Yazgı Mavi'nin bu halini görünce yanına gitti ne yapması gerektiğini çok iyi biliyordu "Mavi" dedi önce sakince ama Mavi umursamadı "Mavi" dedi biraz daha yüksek bir sesle yine cevap gelmedi fakat yılmaya hiç niyeti yoktu "Mavi" dedi bu sefer bulundukları kat inledi Yazgı'nın sesiyle Mavi bu sefer kayıtsız kalamadı "Ne,ne,ne!Yazgı ne var?" Her ne, dediğinde ses tonu daha çok yükseldi Mavi'nin Yazgı ellerini yumruk yapmış Mavi'yi kendine gelsin diye dövmemek için kendini zortutuyodu gür bir sesle girdi konuya "Bana bak şimdi dediklerimi aklından çıkartmıyorsun duydun mu beni,o Ateş denen pislikten intikam alacağız hemde söke söke ama şimdi sakinleşmen gerekiyor Umay uyandığında seni böyle gör-" derken Mavi sözünü kesit "Uyanacağını nerden biliyosun" Yazgı gayet netti "Kes sesini,kes ve beni dinle Umay uyanacak güçlü bir kız o ve uyandığında seni böyle görürse seni gebertirim, tek başıma alırım o intikamı duydun mu beni?kalk siktir git şimdi yüzünü yıka bi pansuman yaptır şu eline sonra gel konuşacağız" Mavi itiraz etti "ben Umay'ın başından ayrılmam" ama nafile "Mavi beni delirtme defol git toparlan sonra gel" Mavi'nin söz dinlemekten başka çaresi yoktu.
Mavi erkekler tuvaletine girmişti suyu sonuna kadar açtı yüzünü yıkadı ve aynaya baktı şunları mırıldandı "Mavi, mavi kendine gel" kendine tokat attı "Yazgı haklı Umay'ın seni böyle görmemesi lazım toparlan hadi oğlum beyaz kömürünün verdiği ateşin sönmesine izin verme hadi" Yazgı oturduğu yerde sağ bacağını titretiyordu durduramıyodu kendin tam o sırada Mavi'nin geldiğini gördü "topladınmı kendini eğer kırıp dökmeyeceksen duvar yumruklamayacaksan falan planı anlatacağım sana bu arada Umay'a kan bulundu birazdan odaya alacaklar durumu iyiymiş mavinin gözleri parladı damarlarındaki kan adeta beyaz kömürünün harladığı sıvı bir ateşe dünüştü "Nasıl Umay iyi mi yani nerde görebilirmiyim onu" Yazgı çok netti "Hayır." Kaşları çatıldı Mavi'nin "Nasıl hayır?" Göz devirdi Yazgı ona 'bildiğin hayır Mavi.Önce plan sonra Umay" Mavi de en az Yazgı kadar netti "sikerim planını Umay'dan önemli değil" Yazgı bu sefer Mavi'nin tatlı dil den anlamayacağını fark etti "Lan salak tabiki hiç bişey Umay'dan önemli değil fakat sen o olduğundan bi haber olduğumuz beynin benim söyledikleri mi anlamamakta ısrarcı sanırım.Mavi sen aptal mısın?şuan Umay için bi önlem almazsak sen daha çok duvar yumruklarsın" Mavi'i Yazgı'ya mal mal bakarak sordu "Nasıl yani.Neden duvar yumruklayarakmışım?" Yazgı delirmek üzereydi "Yok abi biz bu çocukla anlaşamıyoruz ya" dedi kendi kedinine ve devam etti "Salak diyorum ki bi önlem almazsak Umay'ı koruyacak daha çok vurulur yani şuan ne yapmamız gerekiyo gerizekalı aşık,bi plan tamam mı anladın mı konuyu illa ameliyatları sokmam gerkiyo beynine,tabi sokabileceğim bi beynin varsa.Salak" Mavi bu kadar hakaretten sonra mecburen anladı "tamam Einstein'ın üvey kızı seni dinliyorum nasıl bi planın var?" Yazgı planını Mavi'ye anlattıktan sonra Umay'ın odasına çıktılar kapıyı açar açmaz Mavi kendini içeri attı ve şu cümleler döküldü dudaklarının arasından "U-umay sen iyi misin b-ben çok özür dilerim benim yüzümd-" derken Umay kesti lafını fakat mavinin onun olduğu durumu görünce yumruk yaptığı sol eli gözünden kaçmadı "Mavi lütfen, senin yüzünden olmadı o pislik yaptı bunu onun günahı için kendini suçlayamazsın" dedi halsiz bir ses tonuyla sonra Yazgı dahil oldu bu duygusal diyaloğa "Tamam be ağlamanın zamanı değil benim birtanem hayata tutunmuş yaşıyo" diyip yatağına oturdu Umay'ın.Yaralı yeri acıyınca Umay sessiz ve inlemeye çalıştı fakat başaramadı onun acı çektiğini gören Mavi de çok panikledi "N-ne oldu iyi misin acıdı mı" Umay çaresizce başını salladı acımadı dercesine.
Yazgı su almak için kantine gitti ve Mavi'yle Umay baş başa kaldı dört duvar arasında,Umay daha fazla dayanamayıp başladı konuşmaya
"Mavi bana o gözlerle bakmayı kes"
"Hangi gözlerle beyaz kömür?"
"Acır gibi bakma bana,uğruna bir daha vurula bileceğim hatta ölebileceğim o gözlerine yapma bunu nolur"
"Sen benim için ölmeyeceksin Umay çıkar şunu aklından.Sen ölemezsin."
"Neden?"
"Nedeni yok sen Ölemezsin beyaz kömür ölmene İzin veremem, veremem."

Sen izin vermek istemesen de Azrail isteğe bakmıyor acımıyor.
Acımıyor Umay gibi gözlerine, Mavi Kara üzgünüm.