1.7

Neredeyse günün yarısını Ataya bakmakla geçirdikten sonra kafamı başka şeylerle yormaya çalışıyordum ama başarısızdı. Ne yapsam ne etsem aklımdan çıkmıyordu bir türlü. Konuşmak istiyordum onunla, eğlenmek istiyordum, herşeyi yapmak istiyordum onunla.

Sahte sevgililiğimize devam etmek istiyordum en önemlisi bunun sahte olmamasını istiyordum.

"Atayla ayrıldınız mı? Çok üzüldüm" gelen ses ile irkildim. Bu ses Seldaya aitti. Atanın eski sevgilisi olan Selda.
"Seni ilgilendiren bir durum olduğunu düşünmüyorum" diyerek cevap verdim. İstediğini almış gibi duruyordu "ayrıldınız yani" göz devirerek bakışlarımı ondan çektiğim anda farklı bir gözle, gözlerim buluştu.

Ata'nın kahvelikleriyle.

Gün içinde hiç bakışmamıştık. Benim gözüm hep onun üzerindeydi ama onunkiler.. Onunkileri bilmiyorum. Sanırım beni gerçektende istemiyor. Benden kaçıyormuydu?

Bir kaç saniyelik farklı bir evreden gerçek hayata geçmiştim. Gerçek hayata geçmemin sebebi bakışmamızın bölünmüş olmasıydı. Bu bölünmeye sebep olan şey Seldaydı
"Ata senden kurtulduğu için çok şanslı" tekrar ona döndüm "buna sen mi karar veriyorsun? Ne hakla" bir kaç saniye boş boş yüzüme baktığında cevap veremeyeceğini anladığım gibi oradan uzaklaştım. Aslında orada durabilirdim ama orada durmamın tek sebebi sadece Ata olacaktı.

Sınıfa doğru yürürken Metehanın sesi ile yavaşladım "Gökçe!" Ona doğru döndüm ve tekrar konuşmasını bekledim "Atayla ayrıldınız mı?" Oflayarak önüme döndüm. Metehan çoktan yanıma ulaşmıştı zaten "tüm okul gerçekten bunu mu konuşuyor?" Diyerek cevap verdim "biliyorsun Ata okulda çok popüler" başımı aşağı yukarı salladım Metehan devam etti "neden ayrıldınız" hiç sevgili olmadıkki ayrılalım "boşver uzun hikaye" diyerek geçiştirmeye çalıştım. Şükür olsunki Metehanda daha üstlenmedi.

Metehan ile kısa bir vedalaşmadan sonra sınıfıma doğru yol aldım, üstümde gezinen gözleri dikkate almayarak. Sanırım tüm okul Atayla bizim ayrılmamızı konuşuyordu ve bu durum benim gerçekten sinirlerimi bozuyordu. İnsanlar bu hayata sadece başkalarını eleştirmek için mi geliyordu yoksa sadece böyle kişiler mi bana denk geliyordu?

Tam tüm sorulardan kurtuldum derken önümü kesen Eymen ile herşeyin daha yeni başladığını fark ettim "2 güne ayrıldınız demek" göz devirerek oradan uzaklaşıcaktımki kolumu tutması ile beni aynı yerime çekmesi bir oldu "gideceğini kim söyledi" kolumu onun ellerinden kurtardığımda derin bir nefes aldım "ne yapacağıma sen mi karar veriyorsun?" Bir an önce bu anın bitmesini diliyordum "artık bir bahanen yok Gökçe. Benim olabilirsin" iğrenerek ona baktım "bir daha asla o hatayı yapmam" dedim ve oradan uzaklaşmak için bir kaç adım attım ama adımlarımın durmasını sağlayan şey tekrar kolumu tutması oldu. Bu sefer sinirle ona döndüm, tam ağzımı açacaktımki tanıdık bir bedenin aramıza girip, Eymenin elini benim kolumdan sertçe çekmesi ile söyleyeceğim herşeyi boğazıma geri dizilmişti ve benim olduğum yerde dona kalmamı sağlamıştı çünkü bu tanıdık beden Ataya aitti.