3. Bölüm

Bala Hanım’ın feryadı, Yedi Çınarlar Mahallesi’nin sessizliğini bir bıçak gibi ortadan ikiye böldü. Sokak lambalarının cılız ışığı altında yankılanan o çığlık, Devran ve Azize’nin odasındaki o yoğun saniyeleri bir anda darmadağın etti.
Azize, duyduğu isimle irkildi. Gözleri dehşetle açılırken, "Doğa..." diye fısıldadı. Kalbi göğsünü delecekmiş gibi çarpmaya başlamıştı. Devran’ın elini yanağından nasıl çektiğini, odadan nasıl fırladığını kendi bile fark edemedi.
Devran da hemen arkasından koştu. Merdivenleri üçer beşer inerlerken, apartmanın kapısı çoktan açılmış, pencerelerden meraklı kafalar uzanmaya başlamıştı. Sokak ortasında Bala Hanım dizlerinin üzerine çökmüş ağlıyor, Zeliha ise delirmek üzereymiş gibi binaların arasına bakıp "Doğa! Kızım neredesin?!" diye bağırıyordu.
Azize nefes nefese kardeşinin yanına ulaştı, Zeliha’nın omuzlarından tuttu:
"Zeliha! Ne demek yok? Daha demin eve gitmediniz mi siz?"
Zeliha, gözyaşları içinde ablasına sarıldı. "Abla... Eve girdik, ben ağlayarak odada eşyalarımı topluyordum. Annem mutfaktaydı. Doğa yanımdaydı, 'Anne ağlama, babama gidelim' diyordu. Bir anlık... Sadece bir anlık arkamı döndüm, kapı sesini duydum. Gitmiş abla! Babasını bulmaya gitti kesin!"
O sırada caddenin köşesinden bir araba büyük bir gürültüyle sokağa girdi ve sert bir frenle durdu. Arabadan inen Yusuf’tu. Kafasını dağıtmak için gitmiş ama telsizden ya da mahalledeki tanıdıklardan haberi alır almaz çılgın gibi geri dönmüştü. Yusuf’un gözleri fal taşı gibi açılmıştı, karısına doğru koştu:
"Zeliha! Kızım nerede? Ne demek yok?!"
"Senin yüzünden!" diye bağırdı Zeliha, Yusuf’un göğsüne vurarak. "Senin o bitmek bilmeyen kavgaların yüzünden çocuk korktu, kaçtı işte!"
Güçleri Birleştirme Zamanı
Mahalle ortasında tam bir kaos yaşanırken, Devran öne çıktı. Sesindeki o aşiret lideri tonu ve otorite, sokaktaki herkesi bir anlığına susturdu.
"Yusuf! Kendine gel, hesap sorma zamanı değil. Karşı mahallenin çocuklarına haber uçur. Bütün sokak başlarını tutsunlar." Devran ardından arkasında biriken aşiret adamlarına döndü: "Arabaları çıkarın! Fenerleri alın, girmedik sokak, bakmadık metruk bina bırakmayacaksınız!"
Vahap Bey ve Pervin Hanım da kapının önüne çıkmış kapkara bir suratla izliyorlardı. Vahap Bey, "O kedi buraya gelecek, koskosca aşiretin torunu sokakta kaybolmaz" diye mırıldansa da içten içe durumun ciddiyetinin farkındaydı; çünkü şehirde düşmanları vardı ve Doğa'nın kaçırılmış olma ihtimali herkesin aklından geçiyordu ama kimse sesli söyleyemiyordu.
Devran, arkasını dönüp arabaya doğru hamle yapacakken Azize onun kolunu sıkıca yakaladı. Gözleri yaşlıydı ama o her zamanki dik duruşundan ödün vermiyordu. "Ben de geliyorum," dedi net bir sesle. "Evde oturup bekleyemem."
Devran, Azize’nin gözlerindeki o çaresiz ama inatçı bakışa baktı. Normalde tehlikeli bulup reddederdi ama Azize’nin Doğa’ya ne kadar düşkün olduğunu biliyordu. Başını hafifçe salladı. "Bin arabaya."
Sokak Sokak Arayış ve İlk Yumuşama
Gece yarısı saat üçü geçiyordu. Yusuf ve Zeliha mahallenin üst tarafındaki eski parkı altüst ederken, Devran ve Azize de araba ile arka sokakları, eski fabrika arazilerini tarıyordu. Arabanın içi çok sessizdi, sadece dışarıdaki rüzgarın sesi duyuluyordu.
Azize, ellerini dizlerinin üzerinde kenetlemiş, camdan dışarıyı izlerken sessizce ağlıyordu. "O daha çok küçük... Karanlıktan çok korkar Devran. Eğer başına bir şey gelirse..."
Devran, direksiyonu sıkıca kavrayan sağ elini uzattı ve Azize’nin kenetlenmiş ellerinin üzerine koydu. Bu, altı aydır aralarında yaşanan en doğal, en şefkatli temastı.
"Korkma," dedi Devran, sesi ilk defa bu kadar yumuşak ve teselli ediciydi. "Ben buradayım. Bulacağız onu. Doğa akıllı çocuktur, hem amcasına sözü var, o lunaparka gidilecek daha."
Azize, elinin üzerindeki o büyük, sıcak elin varlığıyla garip bir şekilde sakinleştiğini hissetti. Devran’a döndü, onun yüz hatlarındaki o endişeli ama kararlı ifadeye baktı. Bu adam, dışarıya yansıttığı o gaddar aşiret maskesinin altında aslında çok merhametli bir kalbe sahipti; sadece bunu göstermesine asla izin verilmemişti.
Tam o sırada Devran arabayı aniden durdurdu. Farlar, mahallenin bitimindeki eski, yarı yıkık çınar ağacının altındaki ahşap kulübeyi aydınlatıyordu. Mahalle çocuklarının yazın oyun oynadığı bir yerdi burası.
Devran, "Buraya bakmadık," diyerek hemen arabadan indi. Azize de arkasından fırladı.
Kulübenin kırık kapısını yavaşça iterek içeri girdiler. Devran telefonunun ışığını köşeye tuttuğunda, ikisinin de nefesi kesildi.
Küçük Doğa, kulübenin köşesindeki eski bir minder üzerine kıvrılmış, soğuktan büzülerek uyuyakalmıştı. Yanaklarında kurumuş gözyaşı izleri vardı ve elinde sıkı sıkı Yusuf ile Zeliha’nın birlikte çekildiği küçük bir fotoğrafı tutuyordu.
Yangından Çıkan Aşk
Azize, "Doğa!" diyerek dizlerinin üzerine çöktü ve ağlayarak yeğenine sarıldı. Doğa, gözlerini aralayarak teyzesini görünce hemen boynuna dolandı: "Teyze... Çok soğuk oldu burası. Annemle babam kavga etmesin diye saklandım..."
Devran, kulübenin kapısında durmuş bu manzarayı izlerken göğsünün sıkıştığını hissetti. İçeri girdi, Azize ve Doğa’nın yanına çöktü. O koca, sert adam, Doğa’yı Azize’nin kucağından alıp kendi göğsüne bastırdı. "Amcan kurban olsun sana... Geçti güzelim, bitti," derken Devran’ın gözünden bir damla yaş süzüldü ve Doğa’nın saçlarına düştü.
Azize, Devran’ın ağladığını gördüğü o an, içindeki altı aylık bütün nefretin, duvarların ve kırgınlıkların kül olup uçtuğunu hissetti. Bu adam, onun zorla evlendirildiği o yabancı ağa değildi; bu adam, kalbini açmak istediği adamdı.
Devran, kucağında Doğa ile ayağa kalktığında gözleri Azize’yi buldu. İkisi de kelimelere dökülmeyen ama her şeyi anlatan o uzun, derin bakışmayla birbirlerine bağlandıklarını anladılar. Sıkıntı onları ayırmamış, aksine ruhlarını birbirine mühürlemişti.
Doğa’yı arabaya bindirip mahalleye döndüklerinde, Yusuf ve Zeliha kızlarını görür görmez hıçkırıklara boğuldular. Yusuf, karısı Zeliha’ya sarıldı; kızlarının acısı, aralarındaki o aşiret gururunu yerle bir etmişti. Zeliha da Yusuf’u bırakmadı.
Mahalleli rahat bir nefes alıp evlerine çekilirken, Devran ve Azize apartmanın girişinde baş başa kaldılar.
Azize, Devran’a döndü. "Teşekkür ederim. Onu bulduğun için... ve yanımda olduğun için."
Devran, Azize’ye bir adım daha yaklaştı, aralarındaki mesafe yine yok oldu. "Ben her zaman senin yanında olacağım Azize. İstersen karşı gel, istersen duvarlar ör. Ben o duvarları yıkmaya hazırım."
Devran, Azize’nin elini tuttu ve bu sefer Azize elini hiç çekmedi. Birlikte yukarıya, odalarına doğru yürürlerken, Yedi Çınarlar Mahallesi’nde artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı belliydi. Zoraki evlilik bitmiş, asıl büyük hikaye –aşkın ve mahalle savaşlarının hikayesi– şimdi başlıyordu.