22. bölüm · Yasaklı ay ışıgı
Sayfa 23.
O gün okuldan sonra Aras’ın fikriyle sahile gittiler. Normalde Gece kalabalıkları sevmezdi ama bu sefer istemediği hâlde gitti. Çünkü Deniz de gidiyordu.
Sahil rüzgârlıydı. Deniz dalgalara bakarak yürüyordu. Leya taş toplayıp suya atıyor, Aras arkadan onları izliyordu.
“Deniz,” dedi Leya, “taş sektirmeyi bilir misin?”
“Bilmiyorum,” dedi Deniz.
“Öğreteyim mi?”
“Deneyebilirsin.”
Leya Deniz’in yanına geçti, eğildi, taşı nasıl atacağını gösterdi. Fazla yakındı. Gece bunu fark etti ve içinden “abartma” diye söylendi kendine. Ama gözlerini de ayıramadı.
Deniz taşı attı. Taş bir kez sekip suya battı.
“Fena değil,” dedi Leya. “Bir dahaki sefere daha iyi olur.”
“Bir dahaki seferi garanti etmedim,” dedi Deniz.
Gece gülmemek için kendini zor tuttu. Aras yanına gelip alçak sesle konuştu.
“Bunu fark ettin mi?”
“Neyi?” dedi Gece.
“Deniz’in,” dedi Aras. “Kimseye açık kapı bırakmıyor.”
Gece omuz silkti.
“Belki de böyle olması gerekiyordur.”
Aras ona baktı.
“Belki. Ama bazı kapılar yanlışlıkla açılır.”
Bu cümle Gece’nin aklında kaldı.